50ετής κατοχή: Ο πόλεμος των έξι ημερών ξεκίνησε με ένα ψέμα

| upd 9 Αυγούστου 2017 19:18
0
13
Ισραηλινοί στρατιώτες ψάχνουν Ιορδανούς κρατούμενους κατά τη διάρκεια της απομάκρυνσης των επιχειρήσεων στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ στις 8 Ιουνίου 1967, καθώς η πόλη ήρθε υπό εβραϊκό έλεγχο κατά τη διάρκεια του πολέμου των έξι ημερών.

Πενή­ντα χρό­νια πριν, από τις 5 έως τις 10 Ιου­νί­ου του 1967, το Ισρα­ήλ εισέ­βα­λε και κατέ­λα­βε την Ανα­το­λι­κή Ιερου­σα­λήμ, τη Δυτι­κή Όχθη, τη Λωρί­δα της Γάζας και τα Υψώ­μα­τα του Γκο­λάν. Ο πόλε­μος έξι ημε­ρών, όπως αργό­τε­ρα θα ονο­μα­ζό­ταν, είδε τον Εβραίο Δαυίδ να προ­κα­λεί μια ταπει­νω­τι­κή ήττα στον Άρα­βα Γολιάθ, προ­σω­πο­ποι­η­μέ­νο ίσως από τον Γκα­μάλ Αμπ­ντέλ Νάσερ της Αιγύ­πτου.

 

Η ύπαρ­ξη του Ισραη­λι­νού κρά­τους κρε­μό­ταν από μια κλω­στή”, ισχυ­ρί­στη­κε ο πρω­θυ­πουρ­γός της χώρας Λεβί Εσκόλ δύο μέρες μετά τον πόλε­μο, ”αλλά οι ελπί­δες των Αρά­βων ηγε­τών να εξο­ντώ­σουν το Ισρα­ήλ δια­κό­πη­καν”. Η γενο­κτο­νία, συνέ­χι­ζε το επι­χεί­ρη­μα, απο­τρά­πη­κε, ένα ακό­μη Ολο­καύ­τω­μα των Εβραί­ων απο­τρά­πη­κε.

Υπάρ­χει, ωστό­σο, ένα πρό­βλη­μα με αυτό το επι­χεί­ρη­μα: Είναι πλή­ρης μυθο­πλα­σία, μια φαντα­σί­ω­ση που κατα­σκευά­στη­κε μετά το γεγο­νός για να δικαιο­λο­γή­σει έναν πόλε­μο επι­θε­τι­κό­τη­τας και κατά­κτη­σης. “Η θέση σύμ­φω­να με την οποία ο κίν­δυ­νος γενο­κτο­νί­ας κρε­μό­ταν πάνω μας τον Ιού­νιο του 1967 και σύμ­φω­να με τον οποίο το Ισρα­ήλ αγω­νι­ζό­ταν για την φυσι­κή του επι­βί­ω­ση, δεν ήταν παρά μια μπλό­φα που γεν­νή­θη­κε και ανα­πα­ρά­χθη­κε μετά τον πόλε­μο”, δήλω­σε ο στρα­τη­γός Matituahu Peled, επι­κε­φα­λής της υλι­κο­τε­χνι­κής διοί­κη­σης κατά τη διάρ­κεια του πολέ­μου και ένα από τα 12 μέλη του Γενι­κού Επι­τε­λεί­ου του Ισρα­ήλ, τον Μάρ­τιο του 1972.

Ένα χρό­νο νωρί­τε­ρα, ο Μορ­ντε­χάι Μπε­ντόφ, μέλος της κυβέρ­νη­σης του πολέ­μου και ένας από τους 37 ανθρώ­πους που υπέ­γρα­ψαν τη Δια­κή­ρυ­ξη της Ανε­ξαρ­τη­σί­ας του Ισρα­ήλ, είχε κάνει παρό­μοια παρα­δο­χή. “Αυτή η όλη ιστο­ρία για την απει­λή της εξο­λό­θρευ­σης ήταν τελεί­ως φτια­χτή και στη συνέ­χεια επε­ξερ­γά­στη­κε, εκ των υστέ­ρων, για να δικαιο­λο­γή­σει την προ­σάρ­τη­ση νέων αρα­βι­κών εδα­φών”, δήλω­σε τον Απρί­λιο του 1971.

Ακό­μη και ο πρω­θυ­πουρ­γός του Ισρα­ήλ, Μενα­χέμ Μπε­γκίν, πρώ­ην τρο­μο­κρά­της και αγα­πη­μέ­νος της ακρο­δε­ξιάς του Ισρα­ήλ, παρα­δέ­χτη­κε σε μια ομι­λία τον Αύγου­στο του 1982 ότι “τον Ιού­νιο του 1967 είχα­με μια επι­λο­γή. Οι συγκε­ντρώ­σεις του αιγυ­πτια­κού στρα­τού στις προ­σεγ­γί­σεις του Σινά δεν έδει­ξαν ότι ο Νάσερ ήταν πραγ­μα­τι­κά έτοι­μος να μας επι­τε­θεί. Πρέ­πει να είμα­στε ειλι­κρι­νείς με τον εαυ­τό μας. Εμείς απο­φα­σί­σα­με να επι­τε­θού­με σε αυτόν”.

Οι απη­χή­σεις αυτής της επί­θε­σης εξα­κο­λου­θούν να γίνο­νται αισθη­τές στη Μέση Ανα­το­λή σήμε­ρα. Λίγες σύγ­χρο­νες συγκρού­σεις είχαν βαθύ και μακρο­χρό­νιο αντί­κτυ­πο όσο ο πόλε­μος των έξι ημε­ρών. Όπως παρα­τή­ρη­σε ο αμε­ρι­κα­νός ακα­δη­μαϊ­κός και ακτι­βι­στής Thomas Reifer, απή­χη­σε την «θραύ­ση του θανά­του του πανα­ρα­βι­κού εθνι­κι­σμού, η άνο­δος του πολι­τι­κού Ισλάμ … ένας πιο ανε­ξάρ­τη­τος Παλαι­στι­νια­κός εθνι­κι­σμός» και «την εμφά­νι­ση του Ισρα­ήλ ως αμε­ρι­κα­νι­κό στρα­τη­γι­κό αγα­θό, με τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τεί­ες να στέλ­νουν δισε­κα­τομ­μύ­ρια δολα­ρί­ων … σε μια στρα­τη­γι­κή εται­ρι­κή σχέ­ση ανε­πα­νά­λη­πτη στην παγκό­σμια ιστο­ρία».

Πάνω απ ‘όλα, ο πόλε­μος, τον οποίο καλω­σό­ρι­σε η London Daily Telegraph το 1967 ως «τον θρί­αμ­βο των πολι­τι­σμέ­νων», ανά­γκα­σε άλλους 300.000 Παλαι­στί­νιους έξω από τα σπί­τια τους και ξεκί­νη­σε μια βίαιη στρα­τιω­τι­κή κατο­χή για τους εκα­το­ντά­δες Παλαι­στί­νιους που έμει­ναν πίσω.

Η ίδια η σύγκρου­ση μπο­ρεί να διήρ­κε­σε μόνο έξι ημέ­ρες, αλλά η κατο­χή που ακο­λού­θη­σε εισέρ­χε­ται τώρα στην έκτη δεκα­ε­τία της – η μεγα­λύ­τε­ρη στρα­τιω­τι­κή κατο­χή στον κόσμο. Οι απο­λο­γη­τές για το Ισρα­ήλ συχνά αρνού­νται ότι πρό­κει­ται για κατο­χή και λένε ότι τα Κατε­χό­με­να Εδά­φη είναι απλώς «αμφι­σβη­τού­με­να», ένα ανό­η­τος ισχυ­ρι­σμός που δια­ψεύ­στη­κε από το ίδιο το Ανώ­τα­το Δικα­στή­ριο του Ισρα­ήλ, το οποίο έκρι­νε το 2005 ότι η Δυτι­κή Όχθη ”κρα­τεί­ται από το Κρά­τος του Ισρα­ήλ σε εμπό­λε­μη κατο­χή”.

Πενή­ντα μεγά­λα χρό­νια κατο­χής · Εκδί­ω­ξης και εθνο­κά­θαρ­σης · Κατε­δα­φί­σε­ων σπι­τιών και νυχτε­ρι­νών απα­γο­ρεύ­σε­ων κυκλο­φο­ρί­ας · Σημεί­ων ελέγ­χου,τοί­χων και αδειών.

Πενή­ντα χρό­νια βομ­βαρ­δι­σμών και απο­κλει­σμών · Αερο­πο­ρι­κών επι­δρο­μών και νυχτε­ρι­νών επι­δρο­μών · “Στο­χευ­μέ­νων δολο­φο­νιών” και “ανθρώ­πι­νων ασπί­δων” · Βασα­νι­σμέ­νων Παλαι­στί­νιων παι­διών.

Πενή­ντα χρό­νια φυλε­τι­κών δια­κρί­σε­ων και εθνι­κών προ­κα­τα­λή­ψε­ων · Ενός “ξεχω­ρι­στού αλλά άνι­σου” διτ­τού συστή­μα­τος δικαιο­σύ­νης για τους Παλαι­στί­νιους και τους Ισραη­λι­νούς · Στρα­τιω­τι­κών δικα­στη­ρί­ων και “διοι­κη­τι­κής κρά­τη­σης“.

Πενή­ντα χρό­νια ταπεί­νω­σης και υπο­τα­γής · Έγκυων Παλαι­στί­νιων γυναι­κών που γεν­νούν σε σημεία ελέγ­χου · Παλαι­στί­νιων ασθε­νών με καρ­κί­νο να τουςαρνού­νται την πρό­σβα­ση στις χημειο­θε­ρα­πεί­ες · Παλαι­στί­νιων ποδο­σφαι­ρι­στών να τους εμπο­δί­ζουν να πάνε στους αγώ­νες τους.

Πενή­ντα χρό­νια άσκο­πων δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων και απο­τυ­χη­μέ­νων ειρη­νευ­τι­κών σχε­δί­ων: Allon, Rogers, Fahd, Φέζ, Ρέι­γκαν, Μαδρί­τη, Όσλο, Ποτα­μός WyeCamp David, Τάμπα, Ερυ­θρά Θάλασ­σα, Αννά­πο­λις. Τι έφε­ραν για τους κατε­χό­με­νους Παλαι­στί­νιους; Εκτός από οικι­σμούς, οικι­σμούς και περισ­σό­τε­ρους οικι­σμούς; Εξε­τά­στε: Το 1992, ένα χρό­νο πριν την έναρ­ξη της ειρη­νευ­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας του Όσλο, οι οικι­σμοί της Δυτι­κής Όχθης κάλυ­πταν 77 χιλιό­με­τρα και φιλο­ξε­νού­σαν 248.000 Ισραη­λι­νούς εποί­κους. Μέχρι το 2016, οι οικι­σμοί κάλυ­πταν 197 χιλιό­με­τρα και ο αριθ­μός των εποί­κων που κατοι­κού­σαν σε αυτούς είχε τρι­πλα­σια­στεί σε 763 χιλιά­δες.

Αυτοί οι οικι­σμοί έχουν κατα­στή­σει σχε­δόν αδύ­να­τη την πολυ­συ­ζη­τη­μέ­νη “λύση δύο κρα­τών”. Η κατε­χό­με­νη Δυτι­κή Όχθη έχει μετα­τρα­πεί σε μια σει­ρά από Μπα­ντου­στάν, απο­κομ­μέ­να μετα­ξύ τους και από τον ευρύ­τε­ρο κόσμο. Οι έποι­κοι δεν πηγαί­νουν που­θε­νά, οπο­τε­δή­πο­τε σύντο­μα. Είναι τα «γεγο­νό­τα στο έδα­φος» του Ισρα­ήλ. Να τους αγνο­είς είναι να αγνο­είς ίσως το μεγα­λύ­τε­ρο εμπό­διο για να τερ­μα­τι­στεί η κατο­χή. “Είναι σαν εσύ και εγώ να δια­πραγ­μα­τευό­μα­στε ένα κομ­μά­τι πίτσας”, εξή­γη­σε το 2004 ο παλαι­στί­νιος-αμε­ρι­κα­νός δικη­γό­ρος και πρώ­ην σύμ­βου­λος του PLO, Μιχα­ήλ Ταρά­ζι. “Πόση πίτσα παίρ­νω; Και πόσο παίρ­νεις εσύ; Και ενώ το δια­πραγ­μα­τευό­μα­στε, εσύ την τρώς”.

Ο στρα­τη­γός Μοσέ Ντα­γιάν μιλά­ει σε δημο­σιο­γρά­φους στο Τελ Αβίβ κατά τη διάρ­κεια της πρώ­της του συνέ­ντευ­ξης Τύπου, στις 3 Ιου­νί­ου 1967, αφού ανέ­λα­βε τη θέση του Υπουρ­γού Άμυ­νας. Φωτο­γρα­φία: AP

Δεν ήταν μόνο ο πόλε­μος του 1967 που ξεκί­νη­σε πάνω σε ένα ψέμα. Το ίδιο ήταν και η κατο­χή που ξεκί­νη­σε μετά από αυτόν. Ποτέ δεν υπο­τί­θε­ται ότι ήταν προ­σω­ρι­νή, ούτε οι Παλαι­στί­νιοι υπο­τί­θε­ται ότι θα έπρε­πε να πάρουν πίσω τη γη τους. Εάν το Ισρα­ήλ είχε προ­γραμ­μα­τί­σει να απο­συρ­θεί από τα Κατε­χό­με­να Εδά­φη, όπως υπο­στη­ρί­ζουν ορι­σμέ­νοι από τους υπο­στη­ρι­κτές του, τότε για­τί ο πρώ­τος αποι­κι­σμός στη Δυτι­κή Όχθη, ο Kfar Etzion, δημιουρ­γή­θη­κε σε λιγό­τε­ρο από τέσ­σε­ρις μήνες μετά τον πόλε­μο των έξι ημε­ρών, εν αντι­θέ­σει με “άκρως απόρ­ρη­τη” συμ­βου­λή του νομι­κού συμ­βού­λου του υπουρ­γεί­ου Εξω­τε­ρι­κών του Ισρα­ήλ ότι “ο αποι­κι­σμός πολι­τών” στα εδά­φη θα ερχό­ταν σε αντί­θε­ση με τις «ρητές δια­τά­ξεις της Τέταρ­της Σύμ­βα­σης της Γενεύ­ης»; Για­τί έχει ανα­κα­λέ­σει τα δικαιώ­μα­τα δια­μο­νής εκα­το­ντά­δων χιλιά­δων Παλαι­στι­νί­ων από τη Γάζα και τη Δυτι­κή Όχθη τα τελευ­ταία 50 χρό­νια; Για­τί το εβραϊ­κό κρά­τος πέρα­σε τις περα­σμέ­νες πέντε δεκα­ε­τί­ες εκμε­ταλ­λευό­με­νο την σκλα­βιά μιας «ειρη­νευ­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας» για να κατα­βρο­χθί­σει περισ­σό­τε­ρη Παλαι­στι­νια­κή γη και να οικο­δο­μή­σει περισ­σό­τε­ρους παρά­νο­μους οικι­σμούς; Η αλή­θεια είναι ότι το εβραϊ­κό κρά­τος, από την αρχή, «χρη­σι­μο­ποί­η­σε τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις ως καπνό για να προ­ω­θή­σει το αποι­κια­κό του έργο», για να δανει­στού­με μια φρά­ση από τον φυλα­κι­σμέ­νο Παλαι­στί­νιο μαχη­τή και ακτι­βι­στή Μarwan Barghouti. Πενή­ντα χρό­νια μετά, είναι και­ρός τόσο για την Παλαι­στι­νια­κή ηγε­σία όσο και για τη διε­θνή κοι­νό­τη­τα να στα­μα­τή­σουν να προ­σποιού­νται ότι είναι δια­φο­ρε­τι­κά.

Ο θρυ­λι­κός Ισραη­λι­νός υπουρ­γός Άμυ­νας Μοσέ Ντα­γιάν, ο οποί­ος ήταν ένας από τους αρχι­τέ­κτο­νες της νίκης του Ισρα­ήλ το 1967 και ήταν ανέν­δο­τος ότι η χώρα πρέ­πει να κρα­τή­σει τα εδά­φη που είχε κατα­λά­βει, συνό­ψι­σε καλύ­τε­ρα την κυνι­κή στά­ση των Ισραη­λι­νών κυβερ­νή­σε­ων τόσο δεξιών όσο και αρι­στε­ρών τις τελευ­ταί­ες πέντε δεκα­ε­τί­ες. «Οι μόνες ειρη­νευ­τι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις», δήλω­σε ο Ντα­γιάν, όταν ρωτή­θη­κε για τη δυνα­τό­τη­τα μιας ειρη­νευ­τι­κής συμ­φω­νί­ας με τους Παλαι­στι­νί­ους τον Νοέμ­βριο του 1970, «είναι εκεί­νες που κατοι­κού­με τη γη και χτί­ζου­με και κατοι­κού­με και από και­ρό σε και­ρό πηγαί­νου­με σε πόλε­μο».

Πηγή: offtherecord.net.gr
Πηγή: theintercept.com
*Οι από­ψεις του ιστο­λο­γί­ου δεν συμπί­πτουν απα­ραί­τη­τα με το περιε­χό­με­νο του άρθρου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας