Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία πριν πέσει η Κωνσταντινούπολη

| upd 9 Αυγούστου 2017 19:18
0
24

Για να κατα­λά­βου­με τι είδους «ιστο­ρία» μας μαθαί­νουν στα σχο­λεία και τη θολού­ρα που επι­κρα­τεί στο κεφά­λι του μέσου Έλλη­να, δεί­τε στην εικό­να σημειω­μέ­νο με κόκ­κι­νο πως ήταν η Ανα­το­λι­κή Ρωμαϊ­κή Αυτο­κρα­το­ρία, λαν­θα­σμέ­να γνω­στή ως «Βυζα­ντι­νή Αυτο­κρα­το­ρία»… λίγο πριν πέσει η Κων­στα­ντι­νού­πο­λη.

Αυτό που έχου­με στο μυα­λό μας οι περισ­σό­τε­ροι ως εικό­να… περι­γρά­φει την Βυζα­ντι­νή Αυτο­κρα­το­ρία γύρω στο 1000 μ.Χ. …δηλα­δή 400 χρό­νια πριν την πτώ­ση.


Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία μόνο κατ’ όνομα υπήρχε τις παραμονές της Άλωσης

Ήταν περιο­ρι­σμέ­νη, κυρί­ως, στην περιο­χή γύρω από την Κων­στα­ντι­νού­πο­λη και σε κάποιες σκόρ­πιες περιο­χές, όπως το Δεσπο­τά­το του Μυστρά.
Οι θρη­σκευ­τι­κές έρι­δες, οι εμφύ­λιες δια­μά­χες, οι σταυ­ρο­φο­ρί­ες, η επι­κρά­τη­ση του φεου­δαρ­χι­σμού και η εμφά­νι­ση πολ­λών και επι­κίν­δυ­νων εχθρών στα σύνο­ρά της είχαν κατα­στή­σει την πάλαι ποτέ Αυτο­κρα­το­ρία ένα «φάντα­σμα» του ένδο­ξου παρελ­θό­ντος της.
Το Βυζά­ντιο σ’ εκεί­νη την κρί­σι­μη στιγ­μή της ιστο­ρί­ας του με την οθω­μα­νι­κή λαί­λα­πα προ των πυλών του, δεν μπο­ρού­σε να ελπί­ζει παρά μόνο στη βοή­θεια της καθο­λι­κής Ευρώ­πης, η οποία όμως ήταν μιση­τή στους κατοί­κους της Κων­στα­ντι­νού­λης. Η ύπαρ­ξη «Ενω­τι­κών» και «Ανθε­νω­τι­κών» δίχα­ζε τους Βυζα­ντι­νούς. Ωστό­σο, ο Κων­στα­ντί­νος Παλαιο­λό­γος έκα­νε μία απέλ­πι­δα προ­σπά­θεια, στέλ­νο­ντας πρε­σβεία στον πάπα Νικό­λαο Ε’ για να ζητή­σει βοή­θεια. Ο Πάπας έβα­λε και πάλι ως όρο την Ένω­ση των Εκκλη­σιών, αλλά απο­δέ­χθη­κε το αίτη­μα του αυτο­κρά­το­ρα να στεί­λει στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη ιερείς, προ­κει­μέ­νου να πεί­σουν τον λαό για την ανα­γκαιό­τη­τα της Ένω­σης.
Οι απε­σταλ­μέ­νοι του Πάπα, καρ­δι­νά­λιος Ισί­δω­ρος και ο αρχιε­πί­σκο­πος Μυτι­λή­νης Λεο­νάρ­δος, λει­τούρ­γη­σαν στην Αγία Σοφία, προ­κα­λώ­ντας την αντί­δρα­ση του κόσμου, που ξεχύ­θη­κε στους δρό­μους και γέμι­σε τις εκκλη­σί­ες, όπου λει­τουρ­γού­σαν οι ανθε­νω­τι­κοί με επι­κε­φα­λής τον μετέ­πει­τα πατριάρ­χη Γεν­νά­διο Σχο­λά­ριο. Το σύν­θη­μα που κυριαρ­χού­σε ήταν «Την γαρ Λατί­νων ούτε βοή­θειαν ούτε την ένω­σιν χρή­ζο­μεν. Απέ­στω αφ’ ημών η των αζύ­μων λατρεία».
Το μίσος για τους Λατί­νους δεν απέρ­ρεε μόνο από δογ­μα­τι­κούς λόγους. Η λαϊ­κή ψυχή δεν είχε ξεχά­σει τη βαρ­βα­ρό­τη­τα που επέ­δει­ξαν οι Σταυ­ρο­φό­ροι στην Πρώ­τη Άλω­ση της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης το 1204, ενώ αντι­δρού­σε στην οικο­νο­μι­κή διείσ­δυ­ση της Βενε­τί­ας και της Γένουας, που είχε φέρει στα πρό­θυ­ρα εξα­θλί­ω­σης τους κατοί­κους της Αυτο­κρα­το­ρί­ας, αλλά και στην κατα­πί­ε­ση των ορθο­δό­ξων στις περιο­χές, όπου κυριαρ­χού­σαν οι καθο­λι­κοί.
Πηγή: sansimera.gr 
Αντί­θε­τα, οι Οθω­μα­νοί φαί­νε­ται ότι συμπε­ρι­φέ­ρο­νταν καλύ­τε­ρα προς τους χρι­στια­νούς. Πολ­λοί χρι­στια­νοί είχαν υψη­λές θέσεις στην οθω­μα­νι­κή διοί­κη­ση, ακό­μη και στο στρά­τευ­μα, ενώ κυριαρ­χού­σαν στο εμπό­ριο. Οι χωρι­κοί πλή­ρω­ναν λιγό­τε­ρους φόρους και ζού­σαν με ασφά­λεια. Έτσι, στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη είχε σχη­μα­τι­σθεί μία μερί­δα που διέ­κει­το ευνοϊ­κά προς τους Οθω­μα­νούς. Την παρά­τα­ξη αυτή εξέ­φρα­ζε ο Λου­κάς Νοτα­ράς με τη φρά­ση «Κρειτ­τό­τε­ρον εστίν ειδέ­ναι εν μέση τη πόλει φακιό­λιον βασι­λεύ­ον Τούρ­κων ή καλύ­πτραν λατι­νι­κήν».
Από τις αρχές του 1453 ο Μωά­μεθ προ­ε­τοι­μα­ζό­ταν για την κατά­λη­ψη της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης. Με έδρα την Ανδρια­νού­πο­λη συγκρό­τη­σε στρα­τό 150.000 ανδρών και ναυ­τι­κό 400 πλοί­ων. Ξεχώ­ρι­ζε το πυρο­βο­λι­κό του, που ήταν ό,τι πιο σύγ­χρο­νο για εκεί­νη την επο­χή και ιδιαί­τε­ρα το τερά­στιο πολιορ­κη­τι­κό κανό­νι, που είχαν φτιά­ξει Σάξω­νες τεχνί­τες. Στις 7 Απρι­λί­ου, ο σουλ­τά­νος έστη­σε τη σκη­νή του μπρο­στά από την Πύλη του Αγί­ου Ρωμα­νού και κήρυ­ξε επί­ση­μα την πολιορ­κία της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης.
Η είσο­δος του Μωά­μεθ Β στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη (πίνα­κας του Ζαν-Ζοζέφ Μπεν­ζα­μέν Κον­στάντ, 19ος αιώνας)Ο αγώ­νας ήταν άνι­σος για τους Βυζα­ντι­νούς, που είχαν να αντι­πα­ρα­τά­ξουν μόλις 7.000 άνδρες, οι 2.000 από τους οποί­ους μισθο­φό­ροι, κυρί­ως Ενε­τοί και Γενουά­τες, ενώ στην Πόλη είχαν απο­μεί­νει περί­που 50.000 κάτοι­κοι με προ­βλή­μα­τα επι­σι­τι­σμού.
Η Βασι­λεύ­ου­σα περι­βαλ­λό­ταν από ξηράς με διπλό τεί­χος και τάφρο. Το τεί­χος αυτό, που επί 1000 χρό­νια είχε βοη­θή­σει την Κων­στα­ντι­νού­πο­λη να απο­κρού­σει νικη­φό­ρα όλες τις επι­θέ­σεις των εχθρών της, τώρα ήταν έρμαιο του πυρο­βο­λι­κού του σουλ­τά­νου, που από τις 12 Απρι­λί­ου άρχι­σε καθη­με­ρι­νούς κανο­νιο­βο­λι­σμούς.
Οι Τούρ­κοι προ­σπά­θη­σαν πολ­λές φορές να σπά­σουν την αλυ­σί­δα που έφρα­ζε τον Κερά­τιο κόλ­πο και προ­στά­τευε την ανα­το­λι­κή πλευ­ρά της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης. Στις 20 Απρι­λί­ου ένας στο­λί­σκος με εφό­δια υπό τον πλοί­αρ­χο Φλα­ντα­νελ­λά κατορ­θώ­νει να δια­σπά­σει τον τουρ­κι­κό κλοιό μετά από φοβε­ρή ναυ­μα­χία και να εισέλ­θει στον Κερά­τιο, ανα­πτε­ρώ­νο­ντας τις ελπί­δες των πολιορ­κού­με­νων.
Ο Μωά­μεθ κατά­λα­βε αμέ­σως ότι μόνο το πυρο­βο­λι­κό του δεν έφθα­νε για την εκπόρ­θη­ση της Πόλης, εφό­σον παρέ­μει­νε απρό­σβλη­τος ο Κερά­τιος. Με τη βοή­θεια ενός ιτα­λού μηχα­νι­κού κατα­σκεύ­α­σε δίολ­κο και τη νύχτα της 21ης προς την 22α Απρι­λί­ου, περί­που 70 πλοία σύρ­θη­καν από τον Βόσπο­ρο προς τον Κερά­τιο. Η κατά­στα­ση για τους πολιορ­κού­με­νους έγι­νε πλέ­ον απελ­πι­στι­κή, καθώς έπρε­πε να απο­σπά­σουν δυνά­μεις από τα τεί­χη για να προ­στα­τεύ­σουν την Πόλη από την πλευ­ρά του Κερά­τιου, όπου δεν υπήρ­χαν τεί­χη.
Η τελι­κή έφο­δος των Οθω­μα­νών έγι­νε το πρωί της 29ης Μαΐ­ου 1453. Κατά χιλιά­δες οι στρα­τιώ­τες του Μωά­μεθ εφόρ­μη­σαν στη σχε­δόν ανυ­πε­ρά­σπι­στη πόλη και την κατέ­λα­βαν μέσα σε λίγες ώρες. Ο αυτο­κρά­το­ρας Κων­στα­ντί­νος Παλαιο­λό­γος, που νωρί­τε­ρα απέ­κρου­σε με υπε­ρη­φά­νεια τις προ­τά­σεις συν­θη­κο­λό­γη­σης του Μωά­μεθ, έπε­σε ηρω­ι­κά μαχό­με­νος. Αφού έσφα­ξαν τους υπε­ρα­σπι­στές της Πόλης, οι Οθω­μα­νοί Τούρ­κοι προ­έ­βη­σαν σε εκτε­τα­μέ­νες λεη­λα­σί­ες και εξαν­δρα­πο­δι­σμούς. Το βρά­δυ, ο Μωά­μεθ ο Πορ­θη­τής εισήλ­θε πανη­γυ­ρι­κά στην Αγία Σοφία και προ­σευ­χή­θη­κε στον Αλλάχ «ανα­βάς επί της Αγί­ας Τρα­πέ­ζης», όπως ανα­φέ­ρουν οι χρο­νι­κο­γρά­φοι της επο­χής.

 

Πηγή: newsbomb.gr
*Οι από­ψεις του ιστο­λο­γί­ου δεν συμπί­πτουν απα­ραί­τη­τα με το περιε­χό­με­νο του άρθρου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας