Απαγόρεψαν το «κάψιμο του Ιούδα» για να πάρει η Ελλάδα δάνειο από τον Εβραίο Rothschild

Οι πολίτες ξεσηκώθηκαν και οι Βρετανοί προχώρησαν σε ναυτικό αποκλεισμό της Ελλάδας...

1
299

Ξέρε­τε τι συμ­βαί­νει όταν θιχτούν τα συμ­φέ­ρο­ντα ενός Rothschild ή ενός δικού τους πρά­κτο­ρα; Με μία λέξη …ξεκι­νά­ει ένας πόλε­μος …και μάλι­στα πόλε­μος που τον χρη­μα­το­δο­τούν οι μη Εβραί­οι φορο­λο­γού­με­νοι χωρίς να ρωτη­θούν.

Κι αυτός ο Μαρξ πια …που ήξε­ρε τα πάντα για το Κεφά­λαιο …δεν είχε ακού­σει τίπο­τα για τους Rothschild …που είχαν στις υπη­ρε­σί­ες τους τον Στρα­τό και το Ναυ­τι­κό της Βρε­τα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρί­ας…

Μάλ­λια­σε η γλώσ­σα μας εδώ και 12 χρό­νια να ανα­δει­κνύ­ου­με την ισχύ των Rothschild. Κι ακό­μα κανέ­να συστη­μι­κό ΜΜΕ δεν τολ­μά­ει να συλ­λα­βί­σει αυτό το επί­θε­το.

Στο παρα­κά­τω άρθρο εξι­στο­ρεί­ται το περί­φη­μο επει­σό­διο που προ­κλή­θη­κε κατά την επί­σκε­ψη ενός τοκο­γλύ­φου εκ των Rothschild στην Ελλά­δα επί Όθω­νος.

Πηγή: antizitro

Του Νίκου Γιαν­νό­που­λου (Ιστο­ρι­κού)

Τον Απρί­λιο του 1847 η ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση ανα­μέ­νει, μετά βαΐ­ων και κλά­δων, τον Γερ­μα­νο­ε­βραίο τρα­πε­ζί­τη Τζέ­ημς Μάγιερ Ρότσιλντ της γνω­στής οικο­γε­νεί­ας. Η χορή­γη­ση ενός δανεί­ου από την τρά­πε­ζά του στο Παρί­σι ήταν απο­λύ­τως απα­ραί­τη­τη.

Το πρό­βλη­μα ήταν ότι η επί­σκε­ψη έπε­φτε τη Μεγά­λη Εβδο­μά­δα που σύμ­φω­να με το έθι­μο τη Μεγά­λη Παρα­σκευή έκαι­γαν το Ιού­δα.

Ο τρα­πε­ζί­της Τζέ­ημς Μάγιερ Ρότσιλντ…

Το θέα­μα δε θα ήταν καλό για έναν Εβραίο που τον είχα­με και ανά­γκη και το κάψι­μο απα­γο­ρεύ­θη­κε με διά­ταγ­μα! Η δυσα­ρέ­σκεια που προ­κλή­θη­κε μετα­ξύ των Αθη­ναί­ων ήταν πολύ μεγά­λη.

Τα επεισόδια της Δευτέρας του Πάσχα

Τη Δευ­τέ­ρα του Πάσχα πολ­λοί πολί­τες επι­χεί­ρη­σαν να τελέ­σουν το έθι­μο, έστω και ετε­ρο­χρο­νι­σμέ­να. Επε­νέ­βη όμως η αστυ­νο­μία και διά­λυ­σε το πλή­θος. Ακο­λού­θη­σαν ταρα­χές. Tότε μια ομά­δα νεα­ρών επι­τέ­θη­κε στο σπί­τι του Εβραί­ου Δόν Πατσί­φι­κο, επί της οδού Καραϊ­σκά­κη στου Ψυρή και κατέ­στρε­ψε με μανία τα πάντα.

Το πρό­βλη­μα ήταν ότι ο Δον Πατσί­φι­κο ήταν κάτο­χος βρε­τα­νι­κού δια­βα­τη­ρί­ου. Κατέ­φυ­γε λοι­πόν στη βρε­τα­νι­κή πρε­σβεία και δια­μαρ­τυ­ρή­θη­κε εντο­νό­τα­τα για την κατα­στρο­φή των πολύ­τι­μων επί­πλων του. Την επό­με­νη κιό­λας του συμ­βά­ντος ο Βρε­τα­νός πρε­σβευ­τής σερ Έντμοντ Λάιονς προ­έ­βη σε διά­βη­μα προς το ελλη­νι­κό Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών για την κατα­βο­λή απο­ζη­μί­ω­σης στον θιγέ­ντα με το αστρο­νο­μι­κό για τα τότε δεδο­μέ­να ποσό των 886.736 δραχ­μών και 57 λεπτών.

Το εντυ­πω­σια­κό είναι πως ο Λάιονς απαί­τη­σε το ποσό χωρίς να έχει προη­γη­θεί ούτε μια πρώ­τη κατα­γρα­φή των ζημιών.

Η ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση φυσι­κά αρνή­θη­κε θεω­ρώ­ντας ότι η υπό­θε­ση αφο­ρά τη δικαιο­σύ­νη. Άλλω­στε τα χρή­μα­τα που ζητού­σε ο Πατσί­φι­κο ξεπερ­νού­σαν σε αξία ακό­μη και τα ανά­κτο­ρα του βασι­λιά Όθω­να!

Η άρνη­ση αυτή έδω­σε την ευκαι­ρία στον τότε Υπουρ­γό Εξω­τε­ρι­κών της Βρε­τα­νί­ας Πάλ­μερ­στον να απαι­τή­σει από την ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση την άμε­ση κατα­βο­λή της απο­ζη­μί­ω­σης για τις κατα­στρο­φές που υπέ­στη ο Πατσί­φι­κο.

Επει­δή και τότε η ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση δεν συναί­νε­σε, ο Πάλ­μερ­στον έφθα­σε στο απί­στευ­το σημείο να δια­τά­ξει τον βρε­τα­νι­κό στό­λο της Μεσο­γεί­ου να προ­βεί σε ναυ­τι­κό απο­κλει­σμό του ελλη­νι­κού βασι­λεί­ου και στην κατά­σχε­ση πολε­μι­κών και εμπο­ρι­κών πλοί­ων!

Δαυίδ Πατσίφικο ο τυχοδιώκτης που ταπείνωσε την Ελλάδα

Ο Δον Πατσί­φι­κο. Κατα­χρα­στής, Τοκο­γλύ­φος…

Ποιός ήταν όμως ο δον Πατσί­φι­κο που για χάρη του κινη­το­ποι­ή­θη­καν τα βρε­τα­νι­κά πλοία. Ο Δαύ­ιδ Πατσί­φι­κο ήταν Ισπα­νο­ε­βραί­ος ή Πορ­το­γα­λο­ε­βραί­ος, τυχο­διώ­κτης που εγκα­τα­στά­θη­κε στην Ελλά­δα το 1836 ως πρό­ξε­νος της Πορ­το­γα­λί­ας. Το 1842 ωστό­σο παύ­θη­κε λόγω κατα­χρή­σε­ων. Στη συνέ­χεια προ­σκολ­λή­θη­κε στο κύκλο της Δού­κισ­σας της Πλα­κε­ντί­ας και έζη­σε για κάποιο διά­στη­μα με τα γεν­ναιό­δω­ρα βοη­θή­μα­τά της.

Αργό­τε­ρα επι­δό­θη­κε στη τοκο­γλυ­φία με άγνω­στους πόρους.

Την Μεγά­λη Παρα­σκευή, τρεις ημέ­ρες πριν την επί­θε­ση ενα­ντί­ον του σπι­τιού του, προ­κά­λε­σε το εκκλη­σί­α­σμα του ναού του Αγί­ου Φιλίπ­που κατά την εκφο­ρά του Επι­τα­φί­ου. Γλύ­τω­σε το λυν­τσά­ρι­σμα στο παρά πέντε. Προ­φα­νώς όμως μερι­κοί θερ­μό­αι­μοι δεν τον ξέχα­σαν.

Πολ­λές πηγές πάντως κάνουν λόγο για νέα πρό­κλη­ση τουα­τσί­φι­κο, από το παρά­θυ­ρο του σπι­τιού του, τη Δευ­τέ­ρα του Πάσχα.

Το διπλωματικό παρασκήνιο

Το ερώ­τη­μα είναι πως η Βρε­τα­νία προ­κά­λε­σε τέτοιου μεγέ­θους διπλω­μα­τι­κό επει­σό­διο για έναν άνθρω­πο μειω­μέ­νης αξιο­πι­στί­ας.

Ο Πατσί­φι­κο ήταν απλά το πρό­σχη­μα. Η Ελλά­δα, σύμ­φω­να με Βρε­τα­νούς κυβερ­νη­τι­κούς ανα­λυ­τές, είχε προσ­δε­θεί επι­κίν­δυ­να στο «ρωσι­κό άρμα» εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής με ότι αρνη­τι­κό μπο­ρού­σε να σημαί­νει αυτό για τα βρε­τα­νι­κά εμπο­ρι­κά συμ­φέ­ρο­ντα στην περιο­χή της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γεί­ου. Επι­πλέ­ον η Βρε­τα­νία άρχι­σε να νοιώ­θει τον ισχυ­ρό αντα­γω­νι­σμό του Ελλη­νι­κού Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού, που ήδη είχε γίνει πρώ­τη σημαία στην Δου­νά­βια ναυ­σι­πλο­ΐα.

Η Ελλά­δα έπρε­πε να επα­νέλ­θει με βίαιο και ωμό τρό­πο στην «τάξη» και να κατα­νο­ή­σει ως θαλάσ­σιο κρά­τος ότι δεν μπο­ρού­σε να παρεκ­κλί­νει από την πολι­τι­κή της Γηραιάς Αλβιώ­νος. Όπο­τε συνέ­βαι­νε αυτό τα βρε­τα­νι­κά πολε­μι­κά πλοία θα εμφα­νί­ζο­νταν για «εθι­μο­τυ­πι­κές επι­σκέ­ψεις».

Το νεο­σύ­στα­το ελλη­νι­κό κρα­τί­διο, ανί­σχυ­ρο οικο­νο­μι­κά και στρα­τιω­τι­κά, ήταν το τέλειο υπό­δειγ­μα της «τακτι­κής των κανο­νιο­φό­ρων» των Μεγά­λων Δυνά­με­ων.

Πάντως οι κάτοι­κοι του Πει­ραιά και της Αθή­νας υπέ­μει­ναν με μεγά­λη καρ­τε­ρι­κό­τη­τα την περί­ο­δο του απο­κλει­σμού και συνα­σπί­στη­καν γύρω από τον Οθω­να ο οποί­ος είδε τη δημο­φι­λία του να αυξά­νε­ται.

Ο βρε­τα­νι­κός ναυ­τι­κός απο­κλει­σμός δεν αφο­ρού­σε μόνο την υπό­θε­ση Πατσί­φι­κο. Είχε ακό­μη και εδα­φι­κές διεκ­δι­κή­σεις στο όνο­μα του βρε­τα­νι­κού προ­τε­κτο­ρά­του των Ιονί­ων νήσων. Οι διεκ­δι­κή­σεις αφο­ρού­σαν τα νησιά Σαπιέν­τζα και Ελα­φό­νη­σο.

Απο­ζη­μί­ω­ση για έξι επτα­νη­σια­κά πλοιά­ρια που έπε­σαν θύμα­τα πει­ρα­τεί­ας. Ικα­νο­ποί­η­ση για καθύ­βρι­ση της βρε­τα­νι­κής σημαί­ας και ασέ­βεια προς τον Βρε­τα­νό πρό­ξε­νο Μπό­υντ. Απο­ζη­μί­ω­ση για δυο κακο­ποι­η­μέ­νους Επτα­νή­σιους στον Πύρ­γο.

Απο­ζη­μί­ω­ση για τον αγρό του Φίν­λεϊ που περι­λή­φθη­κε χωρίς απο­ζη­μί­ω­ση στον Βασι­λι­κό Κήπο.

Τελι­κά μετά από εντο­νό­τα­τη δια­μαρ­τυ­ρία της Γαλ­λί­ας και παρέμ­βα­ση της Ρωσί­ας ο ναυ­τι­κός απο­κλει­σμός ήρθη στις 15 Απρι­λί­ου του 1850 και το ζήτη­μα της απο­ζη­μί­ω­σης του Πατσί­φι­κο παρα­πέμ­φθη­κε σε διε­θνή διαι­τη­σία Ορί­στη­κε επι­τρο­πή διαι­τη­σί­ας η οποία και εξα­κρί­βω­σε πως η ζημία που τελι­κά είχε υπο­στεί ο Πατσί­φι­κο ήταν μόλις 3.750 δραχ­μές, με αρκε­τές αμφι­βο­λί­ες, αφού και ο ίδιος δεν κατά­φε­ρε να απο­δεί­ξει τον τρό­πο από­κτη­σης των κατα­λο­γι­ζο­μέ­νων ειδών.

Έτσι αφε­νός η ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση κατέ­βα­λε στον Πατσί­φι­κο το ποσόν των 3.750 δραχ­μών και αφε­τέ­ρου επε­στρά­φη σε αυτήν το υπό­λοι­πο ποσό εκ 330.000 δραχ­μών που είχε εν τω μετα­ξύ κατα­θέ­σει στη Βρε­τα­νία, ως εγγύ­η­ση, για την άρση του­λά­χι­στον του απο­κλει­σμού.

Ο τοκο­γλύ­φος Δαβίδ Πατσί­φι­κο

Στη Βρε­τα­νία προ­κλή­θη­κε κυβερ­νη­τι­κή κρί­ση εξαι­τί­ας της γαλ­λι­κής και ρωσι­κής εμπλο­κής. Η βασί­λισ­σα επέ­πλη­ξε τον υπουρ­γό, που υπε­ρα­σπί­στη­κε τον εαυ­τό του με μία πεντά­ω­ρη ομι­λία στη βου­λή.

Στην Ελλά­δα το πάλαι ποτέ κρα­ταιό αγγλι­κό κόμ­μα έχα­σε πολύ σημα­ντι­κό μέρος της επιρ­ρο­ής του ενώ η ανά­μνη­ση των «Παρ­κε­ρι­κών» (από το όνο­μα του επι­κε­φα­λής ναυάρ­χου του απο­κλει­σμού Ουί­λιαμ Πάρ­κερ) έμει­νε για πολύ και­ρό απο­τυ­πω­μέ­νη στη μνή­μη των Ελλή­νων.

Του­λά­χι­στον μέχρι τον επό­με­νο απο­κλει­σμό, λίγα μόλις χρό­νια αργό­τε­ρα, στα πλαί­σια του Κρι­μαϊ­κού Πολέ­μου.

Ο Ιωάν­νης Μακρυ­γιάν­νης στα γρα­φό­με­νά του από­δω­σε πολύ χαρα­κτη­ρι­στι­κά την περί­ο­δο του απο­κλει­σμού: «…και ένας μεγά­λος στό­λος των σκύ­λων μας έχουν μπλό­κον οπού­ναι περί­που από τρεις μήνες και μας πήραν όλα τα καρά­βια και μας κατα­κερ­μά­τι­σαν όλο το εμπό­ριο και τζα­λα­πά­τη­σαν την σημαί­αν μας και πεθαί­νουν της πεί­νας οι ανθρώ­ποι των νησιών και εκεί­νοι οπού­χουν τα καρά­βια τους γκι­ζε­ρούν εις τους δρό­μους και κλαί­νε με μαύ­ρα δάκρυα…».

Όσο για τον Πατσί­φι­κο εγκα­τα­στά­θη­κε μόνι­μα στο Λον­δί­νο. Σοφή από­φα­ση για­τί η Αθή­να θα ήταν πολύ επι­κίν­δυ­νη και όχι μόνο για τα έπι­πλα του.

*Οι από­ψεις του ιστο­λο­γί­ου δεν συμπί­πτουν απα­ραί­τη­τα με το περιε­χό­με­νο του άρθρου

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας