Η Ελλάδα και η αμερικανική τύφλωση

Οι μοιραίες παρεμβάσεις των ΗΠΑ από το ΄63 έως τη χούντα και την Κύπρο

0
29
Καθοριστικός ήταν ο ρόλος του αμερικανικού παράγοντα στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου (στη φωτό βομβαρδισμένο το Προεδρικό Μέγαρο στη Λευκωσία) και στην τουρκική εισβολή που ακολούθησε, καθώς η CΙΑ είχε αναλάβει την «καθοδήγηση» του Ιωαννίδη. Τα επίσημα όμως αρχεία στις ΗΠΑ παραμένουν κλειστά...

Προ­ε­τοι­μά­ζο­ντας την επί­σκε­ψή του στην Ελλά­δα το 1999, ο τότε πρό­ε­δρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλί­ντον είχε παρα­δε­χθεί με δηλώ­σεις του πως «όταν η χού­ντα ανέ­λα­βε τον έλεγ­χο (της χώρας) οι ΗΠΑ επέ­τρε­ψαν στα ψυχρο­πο­λε­μι­κά τους συμ­φέ­ρο­ντα να υπε­ρι­σχύ­σουν του συμ­φέ­ρο­ντος- ή μάλ­λον της υπο­χρέ­ω­σής τους- να υπο­στη­ρί­ξουν τη δημο­κρα­τία».

Του Ηλία Νικο­λα­κό­που­λου

Ήταν η πρώ­τη φορά, 25 χρό­νια μετά την πτώ­ση της δικτα­το­ρί­ας, που οι ΗΠΑ απο­δέ­χο­νταν επί­ση­μα έστω και ένα περιο­ρι­σμέ­νο μερί­διο ευθύ­νης για τον ρόλο τους στην Ελλά­δα κατά τη δεκα­ε­τία του ΄60. Παρα­δο­χή που παρέ­με­νε πάντως στα όρια του αυτο­νό­η­του, αφού απλώς ανα­γνώ­ρι­ζε την αγα­στή και χωρίς ταλα­ντεύ­σεις συνερ­γα­σία της κυβέρ­νη­σης των ΗΠΑ με το δικτα­το­ρι­κό καθε­στώς. Ένας έμμε­σος τρό­πος ώστε να παρα­καμ­φθούν τα πιο κρί­σι­μα ερω­τή­μα­τα σχε­τι­κά με την ενερ­γό ανά­μει­ξη των ΗΠΑ στην ελλη­νι­κή πολι­τι­κή, τον ρόλο τους στην πολι­τι­κή κρί­ση του 1965–67, καθώς και στην τρα­γω­δία της Κύπρου. Πρό­κει­ται για την ερμη­νευ­τι­κή εκδο­χή της «απο­χής», σύμ­φω­να με την οποία η αδια­τά­ρα­κτη συνερ­γα­σία της Ουά­σιγ­κτον με αυταρ­χι­κά καθε­στώ­τα την περί­ο­δο του Ψυχρού Πολέ­μου προ­έ­κυ­ψε ως «ανα­γκαίο κακό», κατα­δι­κα­στέο βέβαια με βάση τις σημε­ρι­νές αντι­λή­ψεις, αλλά πάντως ερμη­νεύ­σι­μο με όρους ρεα­λι­στι­κής πολι­τι­κής.

Με την εκδο­χή αυτή της «απο­χής» την οποία προ­ω­θούν και οι επί­ση­μες αμε­ρι­κα­νι­κές δημο­σιεύ­σεις δια­λέ­γε­ται το βιβλίο της Αρι­στο­τε­λί­ας Πελώ­νη «Ιδε­ο­λο­γία κατά ρεα­λι­σμού. Η αμε­ρι­κα­νι­κή πολι­τι­κή απέ­να­ντι στην Ελλά­δα 1963–1976» από τις Εκδό­σεις Πόλις. Στο πλαί­σιο αυτό εξε­τά­ζει την αμε­ρι­κα­νι­κή πολι­τι­κή απέ­να­ντι στην Ελλά­δα σε τρία δια­κρι­τά επί­πε­δα- το συστη­μι­κό, το κρα­τι­κό και το ατο­μι­κό- χρη­σι­μο­ποιώ­ντας, εκτός από τις δημο­σιευ­μέ­νες πηγές, το εξαι­ρε­τι­κά ενδια­φέ­ρον αρχείο προ­φο­ρι­κών συνε­ντεύ­ξε­ων (Οral Ηistories Collection του ΑDSΤ) με αμε­ρι­κα­νούς διπλω­μά­τες που υπη­ρέ­τη­σαν στην Αθή­να, τη Λευ­κω­σία και την Αγκυ­ρα ή στις αντί­στοι­χες διευ­θύν­σεις του Στέιτ Ντι­πάρ­τμεντ.

Το βασι­κό της συμπέ­ρα­σμα είναι ότι, ενώ σε συστη­μι­κό επί­πε­δο η αμε­ρι­κα­νι­κή πολι­τι­κή απέ­να­ντι στην Ελλά­δα εμφα­νί­ζε­ται ως «ρεα­λι­στι­κή» για τα συμ­φέ­ρο­ντα των ΗΠΑ στο πλαί­σιο του Ψυχρού Πολέ­μου, η εφαρ­μο­γή της στην πρά­ξη όχι μόνον προ­κά­λε­σε μια διπλή τρα­γω­δία σε Ελλά­δα και Κύπρο, αλλά και έβλα­ψε τα μακρο­πρό­θε­σμα αμε­ρι­κα­νι­κά συμ­φέ­ρο­ντα, προ­κα­λώ­ντας και εμπε­δώ­νο­ντας έναν αντια­με­ρι­κα­νι­σμό που δια­τη­ρεί­ται στα­θε­ρά μέχρι σήμε­ρα. Η αντι­με­τώ­πι­ση της Ελλά­δας κατά τη δεκα­ε­τία 1965–1974 με τις μυω­πι­κές αγκυ­λώ­σεις του εμφυ­λί­ου πολέ­μου και των αρχών της δεκα­ε­τί­ας του ΄50- όταν ο Αμε­ρι­κα­νός πρέ­σβης Πιου­ρι­φόι παρε­νέ­βαι­νε χυδαιό­τα­τα στην εσω­τε­ρι­κή πολι­τι­κή- μετέ­τρε­ψε μια δήθεν ορθο­λο­γι­κή επι­λο­γή σε ανορ­θο­λο­γι­κό ατα­βι­σμό.

Μελε­τώ­ντας μάλι­στα και το ατο­μι­κό επί­πε­δο η συγ­γρα­φέ­ας ανα­δει­κνύ­ει την από­λυ­τη ανε­πάρ­κεια του αμε­ρι­κα­νι­κού διπλω­μα­τι­κού προ­σω­πι­κού, το οποίο (με ελά­χι­στες εξαι­ρέ­σεις) λει­τουρ­γού­σε με «γνω­στι­κές προ­δια­θέ­σεις» (στην πρά­ξη παρω­πί­δες) που το εμπό­δι­ζαν να αντι­λη­φθεί τους μετα­σχη­μα­τι­σμούς της ελλη­νι­κής κοι­νω­νί­ας. Αντι­με­τώ­πι­ζαν την Ελλά­δα με τα στε­ρε­ό­τυ­πα των προη­γού­με­νων δεκα­ε­τιών, τους έλλη­νες πολι­τι­κούς με την αλα­ζο­νεία της υπερ­δύ­να­μης και αρνού­νταν να κατα­βά­λουν την παρα­μι­κρή δια­νοη­τι­κή προ­σπά­θεια ώστε να κατα­νο­ή­σουν τις αλλα­γές που είχαν σημειω­θεί. Μοι­ραί­οι άνθρω­ποι, γρα­φειο­κρά­τες με περιο­ρι­σμέ­νη αντί­λη­ψη και έμμο­νες ιδέ­ες, βρέ­θη­καν να επη­ρε­ά­ζουν τη ζωή της Ελλά­δας για περισ­σό­τε­ρο από μια δεκα­ε­τία. Η φανα­τι­σμέ­νη αντι­πα­λό­τη­τα με τον Γεώρ­γιο και τον Ανδρέα Παπαν­δρέ­ου, που τεκ­μη­ριώ­νε­ται ανα­λυ­τι­κά στο βιβλίο (σελ. 193–272), απο­τε­λεί το πιο κραυ­γα­λέο παρά­δειγ­μα.

Ανε­παρ­κείς διπλω­μά­τες, γρα­φειο­κρά­τες με περιο­ρι­σμέ­νη αντί­λη­ψη και έμμο­νες ιδέ­ες βρέ­θη­καν να επη­ρε­ά­ζουν τη ζωή της Ελλά­δας για περισ­σό­τε­ρο από μία δεκα­ε­τία

«Ο τρελός γέρος και το νεαρό κάθαρμα»

Η άνο­δος τον Νοέμ­βριο του 1963 της Ένω­σης Κέντρου (Ε.Κ.) στην εξου­σία, ύστε­ρα από 11 χρό­νια δεξιάς κυριαρ­χί­ας, μπο­ρεί να βρι­σκό­ταν σε συνά­φεια με τις ευρύ­τε­ρες επι­λο­γές της προ­ε­δρί­ας Κέν­νε­ντυ στις ΗΠΑ, κατέ­λα­βε όμως εξ απρο­ό­πτου την αμε­ρι­κα­νι­κή πρε­σβεία της Αθή­νας, οι προ­ε­κλο­γι­κές ανα­φο­ρές της οποί­ας προ­έ­βλε­παν άνε­τη επι­κρά­τη­ση του Κων.

Καρα­μαν­λή. Οι πυκνές εξε­λί­ξεις που ακο­λού­θη­σαν μέσα σε λίγους μήνες- δολο­φο­νία Κέν­νε­ντυ, απο­χώ­ρη­ση Καρα­μαν­λή από την πολι­τι­κή, θάνα­τοι του Σοφο­κλή Βενι­ζέ­λου και του βασι­λιά Παύ­λου, εκλο­γι­κός θρί­αμ­βος του Γεωρ­γί­ου Παπαν­δρέ­ου τον Φεβρουά­ριο του 1964 και είσο­δος του Ανδρέα Παπαν­δρέ­ου στην πολι­τι­κή- υπο­νό­μευ­σαν τις έως τότε στα­θε­ρές με τις οποί­ες λει­τουρ­γού­σαν οι διπλω­μα­τι­κές και άλλες αμε­ρι­κα­νι­κές υπη­ρε­σί­ες στην Ελλά­δα. Η κυπρια­κή κρί­ση που ξέσπα­σε τον Δεκέμ­βριο του 1963, το συνα­κό­λου­θο ενδε­χό­με­νο ενός ελλη­νο­τουρ­κι­κού πολέ­μου και η αμε­ρι­κα­νι­κή μεσο­λα­βη­τι­κή παρέμ­βα­ση απο­τέ­λε­σαν το πεδίο όπου κατα­γρά­φη­κε η πρώ­τη σύγκρου­ση της νέας αμε­ρι­κα­νι­κής πολι­τι­κής (υπό τον πρό­ε­δρο Τζόν­σον πλέ­ον) με τους δύο Παπαν­δρέ­ου, καθώς και με τον Μακά­ριο.

Από τον Άτσε­σον… Την αμε­ρι­κα­νι­κή μεσο­λά­βη­ση ανέ­λα­βε ο πρώ­ην υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Ντιν Άτσε­σον με εμπει­ρία της περιο­χής, καθώς είχε δια­δρα­μα­τί­σει σημα­ντι­κό ρόλο στην εξαγ­γε­λία το 1947 του δόγ­μα­τος Τρού­μαν, γεγο­νός που καθό­ρι­ζε όμως και τις «γνω­στι­κές προ­δια­θέ­σεις» του. Για τον Άτσε­σον ο Γεώρ­γιος Παπαν­δρέ­ου ήταν ένας «ξεμω­ρα­μέ­νος» και «φλύ­α­ρος» γέρος τον οποίο επη­ρέ­α­ζε ο γιος του. Αντί­στοι­χα όμως και ο Αν. Παπαν­δρέ­ου, δια­μορ­φω­μέ­νος με ανα­φο­ρές στην (αντί­πα­λη προς τον Άτσε­σον) ριζο­σπα­στι­κή πτέ­ρυ­γα του Δημο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος, ανα­φέ­ρει γι΄ αυτόν πως «δεν έκρυ­βε την υπερ­βο­λι­κή του αυτα­ρέ­σκεια που έφτα­νε τα όρια του ναρ­κισ­σι­σμού», ενώ «τα συμ­πτώ­μα­τα του γερο­ντι­κού ξεμω­ρά­μα­τος ήσαν αδιά­ψευ­στα». Η στά­ση που υιο­θέ­τη­σε, λίγα χρό­νια αργό­τε­ρα, ο Ατσε­σον υπε­ρα­σπι­ζό­με­νος τη χού­ντα και επη­ρε­ά­ζο­ντας προς την κατεύ­θυν­ση αυτή την κυβέρ­νη­ση Τζόν­σον, μάλ­λον δικαιώ­νει την κρί­ση του Ανδρέα Παπαν­δρέ­ου. Αρθρο­γρα­φώ­ντας στους «Νew Υork Τimes» τον Δεκέμ­βριο του 1967 ο Ατσε­σον ανέ­φε­ρε ότι οι Ελλη­νες «τόσο οι αρχαί­οι όσο και οι σύγ­χρο­νοι παρου­σί­α­ζαν σοβα­ρά προ­βλή­μα­τα όπο­τε πει­ρα­μα­τί­ζο­νταν με μη αυταρ­χι­κή εξου­σία». Και προ­σέ­θε­τε: «Κανέ­νας φίλος της Ελλά­δας δεν θα επι­θυ­μού­σε να τη δει να επι­στρέ­φει στη συνταγ­μα­τι­κή δια­κυ­βέρ­νη­ση των δύο Παπαν­δρέ­ου, του τρε­λού γέρου και του νεα­ρού καθάρ­μα­τος, που την οδη­γού­σαν στο χάος» (σελ. 223–224).

Από τα τέλη του 1964 και μετά ο Α. Παπαν­δρέ­ου ανα­γο­ρεύ­τη­κε στον υπ΄ αριθ­μόν ένα εχθρό για τους αμε­ρι­κα­νούς διπλω­μά­τες που ασχο­λού­νταν με την Ελλά­δα. Το Στέιτ Ντι­πάρ­τμεντ ετοί­μα­σε ειδι­κή ψυχα­να­λυ­τι­κή μελέ­τη για την «παρα­νοϊ­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα» του Ανδρέα, ενώ ο επι­τε­τραμ­μέ­νος (και επι­κε­φα­λής της αμε­ρι­κα­νι­κής πρε­σβεί­ας στη διάρ­κεια των Ιου­λια­νών) Νorbert Αnschutz τον χαρα­κτή­ρι­ζε «φιλό­δο­ξο, ανή­θι­κο και συναι­σθη­μα­τι­κά αστα­θή». Συμπλή­ρω­νε μάλι­στα πως αν ο Αν. Παπαν­δρέ­ου κέρ­δι­ζε την εξου­σία «θα έβγα­ζε την Ελλά­δα από το ΝΑΤΟ και θα στρε­φό­ταν προς το σοβιε­τι­κό μπλοκ» (σελ. 204), εικα­σία με την οποία ο Αnschutz προ­φα­νώς δικαιο­λο­γού­σε την άμε­ση εμπλο­κή του στην απο­στα­σία και την εξα­γο­ρά βου­λευ­τών.

Η δαι­μο­νο­ποί­η­ση του Α. Παπαν­δρέ­ου την περί­ο­δο που ακο­λού­θη­σε την απο­στα­σία προ­σέ­λα­βε υστε­ρι­κές δια­στά­σεις και τον Ιανουά­ριο του 1967 ο αμε­ρι­κα­νός πρέ­σβης Φιλίπ Τάλ­μποτ ζήτη­σε από το Συμ­βού­λιο Εθνι­κής Ασφα­λεί­ας των ΗΠΑ να οργα­νώ­σει η CΙΑ ειδι­κή επι­χεί­ρη­ση για να περιο­ρι­στεί η επιρ­ροή του Α. Παπαν­δρέ­ου σε περί­πτω­ση εκλο­γών. Το αίτη­μα απορ­ρί­φθη­κε για­τί προ­φα­νώς κρί­θη­κε πως η μόνη απο­τε­λε­σμα­τι­κή επι­χεί­ρη­ση ήταν η ματαί­ω­ση των εκλο­γών και η κήρυ­ξη δικτα­το­ρί­ας. Και όταν αυτό πράγ­μα­τι συνέ­βη, ο Τάλ­μποτ (παρ΄ όλο που από άλλους το περί­με­νε και άλλοι του προ­έ­κυ­ψαν) δεν δίστα­σε να εκφρά­σει την ικα­νο­ποί­η­σή του. «Η απο­τυ­χία του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος θα απο­τε­λού­σε περιέρ­γως ακό­μη μεγα­λύ­τε­ρη κατα­στρο­φή» έγρα­φε στις 23 Απρι­λί­ου σημειώ­νο­ντας ότι οι πρα­ξι­κο­πη­μα­τί­ες ανέ­λα­βαν «να εξα­γνί­σουν την κοι­νω­νι­κή, πολι­τι­κή και οικο­νο­μι­κή ζωή της χώρας». Και ύστε­ρα από τρεις εβδο­μά­δες διέ­κρι­νε ένα «αίσθη­μα ανα­κού­φι­σης σε όλη την Ελλά­δα» για το «δημο­φι­λές καθε­στώς» που είχε επι­βά­λει η χού­ντα (σελ. 212–217).

…στον Νίξον. Ο από­λυ­τος ενα­γκα­λι­σμός της δικτα­το­ρί­ας από την αμε­ρι­κα­νι­κή κυβέρ­νη­ση ολο­κλη­ρώ­θη­κε στις αρχές του 1969 με την ανά­λη­ψη της εξου­σί­ας από τον Ρίτσαρντ Νίξον, τον θλι­βε­ρό­τε­ρο πρό­ε­δρο των ΗΠΑ κατά τον 20ό αιώ­να. Ηδη τον Μάρ­τιο του 1969 ο Νίξον και ο Κίσιν­γκερ δέχτη­καν στην Ουά­σιγ­κτον σε επί­ση­μη συνά­ντη­ση τον Στ. Πατ­τα­κό, ο οποί­ος τους ανέ­λυ­σε την επι­κιν­δυ­νό­τη­τα του κομ­μου­νι­σμού με ανα­φο­ρά στους μύθους του Αισώ­που (!). Ακο­λού­θη­σε η πλή­ρης απο­κα­τά­στα­ση της στρα­τιω­τι­κής συνερ­γα­σί­ας και η τοπο­θέ­τη­ση τον Ιανουά­ριο του 1970, ως πρε­σβευ­τή στην Αθή­να του (ανοι­χτά φιλο­χου­ντι­κού) Ηenry Τasca, ο οποί­ος απο­τε­λού­σε προ­σω­πι­κή επι­λο­γή του Τομ Πάπ­πας (σελ. 238–239). Ο Τasca αντι­με­τώ­πι­ζε ως νόμι­μη κυβέρ­νη­ση ακό­μη και τα ανδρεί­κε­λα του Ιωαν­νί­δη, ενώ ο ευθύ­νες του για το πρα­ξι­κό­πη­μα ενα­ντί­ον του Μακα­ρί­ου (με τις πρά­ξεις αλλά και με τις παρα­λεί­ψεις του) είναι τερά­στιες.

Αλλά και ο επό­με­νος πρέ­σβης των ΗΠΑ στην Αθή­να, ο Jack Κubisch ο οποί­ος αντι­κα­τέ­στη­σε τον Τasca που απο­μα­κρύν­θη­κε κακήν κακώς μετά την πτώ­ση της δικτα­το­ρί­ας, δεν δια­κρι­νό­ταν για την ιδιαί­τε­ρη ευθυ­κρι­σία του. Θεω­ρού­σε πως ο Αν. Παπαν­δρέ­ου ήταν ο «αντι­πα­θέ­στε­ρος Ελλη­νας μετά τον Ιωαν­νί­δη και τον Παπα­δό­που­λο» και σχο­λιά­ζο­ντας το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα της 17ης Νοεμ­βρί­ου 1974 υπο­στή­ρι­ζε ότι ο Αν. Παπαν­δρέ­ου «έχει γίνει πολι­τι­κός εξό­ρι­στος στην ίδια του την πατρί­δα» (σελ. 215). Η αμε­ρι­κα­νι­κή τύφλω­ση σε όλο της το μεγα­λείο.

Οι σιωπές των αρχείων

Η δήλω­ση του προ­έ­δρου Κλί­ντον, το 1999, που θεω­ρή­θη­κε η έμμε­ση «συγ­γνώ­μη» για την πολι­τι­κή που ακο­λού­θη­σαν οι ΗΠΑ απέ­να­ντι στη χού­ντα, προ­σέ­φε­ρε επί­σης και το ερμη­νευ­τι­κό πλαί­σιο για τις σχε­τι­κές επι­λο­γές (τα «ψυχρο­πο­λε­μι­κά τους συμ­φέ­ρο­ντα»). Προς την ίδια κατεύ­θυν­ση κινή­θη­καν στη συνέ­χεια και οι επί­ση­μες (και σαφώς επι­λε­κτι­κές) δημο­σιεύ­σεις αμε­ρι­κα­νι­κών διπλω­μα­τι­κών εγγρά­φων (FRUS), αρχι­κά για την περί­ο­δο 1964- 1968 και σχε­τι­κώς πρό­σφα­τα για την περί­ο­δο 1969–1976. Παρου­σιά­ζουν ανα­λυ­τι­κά την επί­ση­μη αμε­ρι­κα­νι­κή πολι­τι­κή, επι­χει­ρώ­ντας να περι­χα­ρα­κώ­σουν τις ευθύ­νες της απο­κλει­στι­κά και μόνο στη δια­κρα­τι­κή συνερ­γα­σία με το δικτα­το­ρι­κό καθε­στώς, παρα­κάμ­πτο­ντας και υπο­βαθ­μί­ζο­ντας άλλες ουσια­στι­κό­τα­τες όψεις της.

Όπως όμως είναι πλέ­ον πολ­λα­πλά τεκ­μη­ριω­μέ­νο, ο σταθ­μός της CΙΑ και η επί­ση­μη αμε­ρι­κα­νι­κή διπλω­μα­τι­κή απο­στο­λή στην Αθή­να λει­τουρ­γού­σαν ως δυο παράλ­λη­λες «πρε­σβεί­ες» με κατά περί­πτω­ση εναλ­λασ­σό­με­νη πρω­το­κα­θε­δρία.

Είναι π.χ. γνω­στό ότι η CΙΑ διέ­θε­τε πλή­ρη ενη­μέ­ρω­ση για τις κινή­σεις της χού­ντας πριν από τις 21 Απρι­λί­ου, αλλά η τελευ­ταία γνω­στή ενη­μέ­ρω­ση προς τον αρμό­διο του Στέιτ Ντι­πάρ­τμεντ χρο­νο­λο­γεί­ται τον Δεκέμ­βριο του 1966. Εκτο­τε, παρά τις συνε­χείς οχλή­σεις του Χαρ. Λαγου­δά­κη, ακο­λού­θη­σε σιω­πή. Δύσκο­λα μπο­ρεί να φαντα­στεί κανείς ότι επί τέσ­σε­ρις μήνες ο σταθ­μός της CΙΑ στην Αθή­να κοι­μό­ταν τον ύπνο του δικαί­ου. Ομως τα αντί­στοι­χα αρχεία παρα­μέ­νουν ερμη­τι­κά κλει­στά. Για­τί προ­φα­νώς μόνον έτσι ο (πραγ­μα­τι­κός) αιφ­νι­δια­σμός της αμε­ρι­κα­νι­κής πρε­σβεί­ας στις 21 Απρι­λί­ου μπο­ρεί να εκλη­φθεί ως η μόνη αμε­ρι­κα­νι­κή αντί­δρα­ση στο πρα­ξι­κό­πη­μα.

Αντί­στοι­χες παρα­τη­ρή­σεις μπο­ρούν να γίνουν και για την αμε­ρι­κα­νι­κή πολι­τι­κή στο ζήτη­μα της Κύπρου, όσον αφο­ρά το πρα­ξι­κό­πη­μα και την τουρ­κι­κή εισβο­λή.

Παρ΄ όλο που στο ζήτη­μα αυτό οι πλη­ρο­φο­ρί­ες που έχουν διαρ­ρεύ­σει υπο­δει­κνύ­ουν την ενερ­γό παρέμ­βα­ση της CΙΑ (στην οποία ο Aμε­ρι­κα­νός πρε­σβευ­τής είχε εκχω­ρή­σει τις επα­φές με τον Ιωαν­νί­δη) και πάλι τα σχε­τι­κά αρχεία παρα­μέ­νουν κλει­στά.

Δυστυ­χώς όμως οι προη­γού­με­νες επι­ση­μάν­σεις για επι­λε­κτι­κή δημο­σιο­ποί­η­ση των πηγών θα μπο­ρού­σαν να αντι­με­τω­πι­στούν με ειρω­νεία και υπε­ρο­ψία από τους υπευ­θύ­νους των αμε­ρι­κα­νι­κών αρχεί­ων. Αυτοί του­λά­χι­στον έχουν δώσει στη δημο­σιό­τη­τα έναν μεγά­λο όγκο εγγρά­φων και έχουν συλ­λέ­ξει πλή­θος προ­φο­ρι­κών μαρ­τυ­ριών, τη στιγ­μή που τα αρχεία του ελλη­νι­κού υπουρ­γεί­ου Εξω­τε­ρι­κών παρα­μέ­νουν κλει­στά και ο φάκε­λος της Κύπρου ύστε­ρα από 35 χρό­νια, επτα­σφρά­γι­στο μυστι­κό.

Υπέρ της χούντας

Ο από­λυ­τος ενα­γκα­λι­σμός της δικτα­το­ρί­ας από την αμε­ρι­κα­νι­κή κυβέρ­νη­ση ολο­κλη­ρώ­θη­κε στις αρχές του 1969 με την ανά­λη­ψη της εξου­σί­ας από τον Ρίτσαρντ Νίξον, που τον Μάρ­τιο του 1969 μαζί με τον υπουρ­γό Εξω­τε­ρι­κών Χέν­ρι Κίσιν­γκερ (δεξιά στη φωτό) δέχτη­καν στην Ουά­σιγ­κτον σε επί­ση­μη συνά­ντη­ση τον χου­ντι­κό αντι­πρό­ε­δρο Στυ­λια­νό Πατ­τα­κό, ο οποί­ος τους ανέ­λυ­σε την επι­κιν­δυ­νό­τη­τα του κομ­μου­νι­σμού με ανα­φο­ρά στους μύθους του Αισώ­που (!)

Κατά των Παπανδρέου

«Κανέ­νας φίλος της Ελλά­δας δεν θα επι­θυ­μού­σε να τη δει να επι­στρέ­φει στη συνταγ­μα­τι­κή δια­κυ­βέρ­νη­ση των δύο Παπαν­δρέ­ου, του τρε­λού γέρου και του νεα­ρού καθάρ­μα­τος, που την οδη­γού­σαν στο χάος», έγρα­ψε στους «Νew Υork Τimes» τον Δεκέμ­βριο του 1967 ο πρώ­ην υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Ντιν Ατσε­σον, υπε­ρα­σπι­ζό­με­νος τη χού­ντα και επη­ρε­ά­ζο­ντας προς την κατεύ­θυν­ση αυτή και την κυβέρ­νη­ση Τζόν­σον

*Οι από­ψεις του ιστο­λο­γί­ου δεν συμπί­πτουν απα­ραί­τη­τα με το περιε­χό­με­νο του άρθρου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας