Επικίνδυνες αλλαγές στο μάθημα των Θρησκευτικών

| upd 9 Αυγούστου 2017 19:18
0
13

Μελε­τώ­ντας τις αλλα­γές που επι­χει­ρού­νται στο μάθη­μα των Θρη­σκευ­τι­κών από το υπουρ­γείο και παρα­κο­λου­θώ­ντας τις συνε­δριά­σεις της Διαρ­κούς Ιεράς Συνό­δου για το ίδιο θέμα αντι­λαμ­βά­νε­ται κανείς ότι επι­χει­ρεί­ται άλλο ένα χτύ­πη­μα στην βάση της κοι­νω­νί­ας που ήδη πλήτ­τε­ται ανε­λέ­η­τα από την κρί­ση.

Της Μαρί­ας Για­χνά­κη

Το πλήγ­μα αυτό γίνε­ται με τέτοιον τρό­πο και με τέτοιες δικαιο­λο­γί­ες, που οποιοσ­δή­πο­τε προ­σπα­θή­σει να αντι­δρά­σει, κιν­δυ­νεύ­ει να χαρα­κτη­ρι­σθεί οπι­σθο­δρο­μι­κός και γρα­φι­κός.

Έφτα­σαν την κοι­νω­νία στο σημείο να φοβά­ται να αντι­δρά­σει σε οτι­δή­πο­τε της ξερι­ζώ­νει τα ήθη κι έθι­μα, τις παρα­δό­σεις ακό­μη και την πίστη της, δηλα­δή όλα αυτά που την χαρα­κτη­ρί­ζουν, θέλο­ντας να την μετα­τρέ­ψουν σε ένα «σφα­χτό» στον βωμό της παγκο­σμιο­ποί­η­σης.

Είναι φανε­ρό ότι με το πρό­σχη­μα της και­νο­το­μί­ας και του εκσυγ­χρο­νι­σμού στο μάθη­μα των θρη­σκευ­τι­κών, επι­χει­ρεί­ται να μας αλλοιώ­σουν κι επι­σή­μως.

Προ­σπα­θούν να δημιουρ­γή­σουν αμφι­βο­λί­ες στις νέες γενιές που βρί­σκο­νται ακό­μη σε κατά­στα­ση αμφι­σβή­τη­σης λόγω νεό­τη­τας (δεν είναι τυχαί­ες οι αλλα­γές στο μάθη­μα αυτών των ηλι­κιών) «φυτεύ­ο­ντάς» τους ιδέ­ες, πιο εύκο­λες και πιο εύπε­πτες.

Επι­χει­ρούν να δημιουρ­γή­σουν άλλες γενιές άθε­ες ή και γενιές με «λίγο από όλα» που δεν θα έχουν κανέ­να σημείο ανα­φο­ράς στη ζωή τους, ακυ­ρώ­νο­ντας την έννοια της οικο­γέ­νειας και της πατρί­δας πολύ σύντο­μα, αφού ξερι­ζώ­νουν τη θρη­σκευ­τι­κή τους παρά­δο­ση.

Είναι γεγο­νός ότι η νέα τάση θέλει να επι­βά­λει στα Ελλη­νό­που­λα τον θρη­σκειο­λο­γι­κό χαρα­κτή­ρα του μαθή­μα­τος προ­ω­θώ­ντας την παγκο­σμιο­ποί­η­ση.

Δεν χρειά­ζε­ται να είσαι ιερέ­ας, ούτε θεο­λό­γος για να κατα­λά­βεις τι επι­χει­ρεί­ται μέσα από τις εκμο­ντερ­νι­σμέ­νες αλλα­γές στο μάθη­μα των θρη­σκευ­τι­κών. Είναι ξεκά­θα­ρο ότι αφιε­ρώ­νουν εσκεμ­μέ­να χρό­νο μέσα στα βιβλία για το κορά­νι, τον αθεϊ­σμό, το βου­δι­σμό, προ­τάσ­σο­ντας κυρί­ως τα υπο­τι­θέ­με­να δυνα­τά τους σημεία. Το απο­τέ­λε­σμα είναι να επι­φέ­ρουν την σύγ­χυ­ση στη σκέ­ψη του μαθη­τή ο οποί­ος δεν έχει ακό­μη καλά-καλά συνει­δη­το­ποι­ή­σει την έννοια της ορθό­δο­ξης παρά­δο­σης.

Αν το πρό­σχη­μα είναι ότι στην Ελλά­δα πλέ­ουν ζουν και μετα­νά­στες από διά­φο­ρες θρη­σκεί­ες και πολι­τι­σμούς και πρέ­πει το μάθη­μα να είναι αρε­στό και σε αυτούς, η απά­ντη­ση είναι: Θα προ­σαρ­μό­ζε­ται η κοι­νω­νία που φιλο­ξε­νεί αυτούς τους ανθρώ­πους στα δικά τους πιστεύω; Θα αλλοιώ­νει την παρά­δο­σή της και θα υιο­θε­τεί τις δικές τους γραμ­μές; Κάνουν το ίδιο και άλλες χώρες στην Ευρώ­πη και στην Ανα­το­λή; Προ­σαρ­μό­ζουν για παρά­δειγ­μα το περιε­χό­με­νο των βιβλί­ων τους και την θρη­σκεία τους σύμ­φω­να με το μετα­να­στευ­τι­κό ρεύ­μα; Οι Ορθό­δο­ξοι που ζουν σε αλλό­θρη­σκες χώρες τυγ­χά­νουν αυτής της αντι­με­τώ­πι­σης; Δεν θα θέλα­με σε καμία περί­πτω­ση να μιμη­θού­με βεβαί­ως την κακή τακτι­κή άλλων χωρών αλλά ούτε να θυσιά­σου­με τα κεκτη­μέ­να μας. Την περί­πτω­ση να διδά­σκο­νται χωρι­στά αυτό το ευαί­σθη­το μάθη­μα για­τί δεν το έχει σκε­φθεί κανείς άρα­γε;

Η επί­ση­μη εκκλη­σία δια του Προ­κα­θη­μέ­νου της και της επί­ση­μης επι­τρο­πής για το θέμα, προ­έ­βη­σαν σε κάποιες δηλώ­σεις που μπο­ρεί κανείς να πει ότι έδει­ξαν έντο­να την δυσα­ρέ­σκειά τους και τις αντι­θέ­σεις τους. Αρκεί όμως μόνο αυτό; Η Εκκλη­σία έχει δύνα­μη λόγω του ποι­μνί­ου της, ο Αρχιε­πί­σκο­πος έχει πολύ καλές σχέ­σεις με τον πρω­θυ­πουρ­γό της χώρας και οι περισ­σό­τε­ροι ιεράρ­χες συν­δέ­ο­νται με πολι­τι­κά πρό­σω­πα ισχυ­ρά εντός κι εκτός κυβέρ­νη­σης.

Αφού λοι­πόν βλέ­πουν ότι οι αλλα­γές που επι­χει­ρού­νται από το υπουρ­γείο είναι τέτοιες που αλλοιώ­νουν την κοι­νω­νία και πολ­λές από αυτές είναι επι­κίν­δυ­νες, για­τί άρα­γε δεν υπάρ­χει μια πιο συντο­νι­σμέ­νη αντί­δρα­ση και επι­κοι­νω­νία με το επί­ση­μο κρά­τος ώστε να περι­σω­θεί η παρά­δο­σή μας πριν αυτή κατα­κρε­ουρ­γη­θεί;

Είναι του­λά­χι­στον λυπη­ρό, που σε μια επο­χή που ο άνθρω­πος δοκι­μά­ζε­ται και ο Χρι­στια­νι­σμός διώ­κε­ται, να επι­τρέ­πε­ται να γίνουν τέτοιες αλλα­γές στα βιβλία των θρη­σκευ­τι­κών. Αλλά δυστυ­χώς είναι η καλύ­τε­ρη επο­χή αφού ο Έλλη­νας τώρα «πει­νά­ει» όπο­τε δεν θα ασχο­λη­θεί με τα θρη­σκευ­τι­κά.

Ας άφη­ναν το μάθη­μα όπως ήταν η ίσως πιο κατα­νοη­τά γραμ­μέ­νο και ας έγρα­φαν άλλο βιβλίο που να ενη­με­ρώ­νει για τις παρα­δό­σεις και τον πολι­τι­σμό του υπό­λοι­που κόσμου αφού πρέ­πει να υπάρ­χει ενη­μέ­ρω­ση.

Αυτό που έκα­ναν όμως είναι μια καθα­ρή αμφι­σβή­τη­ση του χρι­στια­νι­σμού κεκα­λυμ­μέ­νη βέβαια αλλά για όσους ξέρουν, ξεδιά­ντρο­πη, ύπου­λη και επι­κίν­δυ­νη.

Η επί­ση­μη εκκλη­σία δεν στέ­κε­ται αυτή τη στιγ­μή στο ύψος των περι­στά­σε­ων και θα συνε­χί­σει να μην στέ­κε­ται αν δεν πάρει δρα­στι­κά μέτρα απα­γο­ρεύ­ο­ντας επι­τέ­λους να γίνο­νται εκπτώ­σεις που θα στοι­χί­σουν στην κοι­νω­νία. Δεν αρκεί η υπό­σχε­ση της κυβέρ­νη­σης ότι δεν θα μειώ­σει ώρες στο μάθη­μα των θρη­σκευ­τι­κών. Δεν είναι οικο­νο­μι­κό το θέμα για την τσέ­πη των Θεο­λό­γων, είναι βαθύ­τε­ρο και ουσια­στι­κό­τε­ρο, είναι θέμα που αφο­ρά στην Ορθο­δο­ξία.

Η απο­τί­μη­ση του προ­βλή­μα­τος δεν λύνει το πρό­βλη­μα αν δεν υπάρ­ξει αντί­δρα­ση.

Όλες οι εκκλη­σί­ες έχουν λόγο για το περιε­χό­με­νο των βιβλί­ων που αφο­ρά στη θρη­σκεία τους. Η ρωμαιο­κα­θο­λι­κή εκκλη­σία, η εβραϊ­κή κοι­νό­τη­τα, η μου­σουλ­μα­νι­κή κοι­νό­τη­τα ασχο­λού­νται ουσια­στι­κά με την ύλη που θα διδα­χθεί στα σχο­λεία τους.

Μόνο στην Ορθό­δο­ξη Εκκλη­σία, επι­χει­ρού­νται αλλα­γές χωρίς την ουσια­στι­κή συμ­με­το­χή της εκκλη­σί­ας και των συμ­βού­λων της. Για­τί άρα­γε γίνο­νται αυτές οι προ­σπά­θειες εκμο­ντερ­νι­σμού και ισο­πέ­δω­σης της ορθό­δο­ξης παρά­δο­σης και πίστης; Δεν κάνει σε κανέ­ναν εντύ­πω­ση;

Για­τί υπάρ­χει ελλι­πής ενη­μέ­ρω­ση προς την εκκλη­σία από το Υπουρ­γείο παι­δεί­ας και θρη­σκευ­μά­των;

Είναι γεγο­νός ότι το μάθη­μα των θρη­σκευ­τι­κών τρο­πο­ποι­ή­θη­κε για να είναι ανε­κτό από τις σύγ­χρο­νες αθεϊ­στι­κές συγκρι­τι­κές αντι­λή­ψεις ενώ σε πολ­λές περι­πτώ­σεις είναι φανε­ρή η προ­σπά­θεια αλλοί­ω­σης της κοι­νω­νι­κής ηθι­κής. Δια­βά­ζο­ντάς το, το κατα­λα­βαί­νει κανείς αμέ­σως.

Πως είναι δυνα­τόν το περιε­χό­με­νο του μαθή­μα­τος των θρη­σκευ­τι­κών να υπο­γρά­φε­ται από άθε­ους υπουρ­γούς που αρνού­νται να αγγί­ξουν το Ευαγ­γέ­λιο;

Σαφώς θα έπρε­πε ίσως να γίνουν κάποιες αλλα­γές στο μάθη­μα των θρη­σκευ­τι­κών ώστε να γίνει πιο κατα­νοη­τό και ποιο εύπε­πτο. Όμως κάνει εντύ­πω­ση το γεγο­νός και δημιουρ­γεί ερω­τη­μα­τι­κά όταν αυτές οι αλλα­γές γίνο­νται με αυτόν τον τρό­πο και μάλι­στα σε μια περί­ο­δο που η χρι­στια­νι­κή παρά­δο­ση, αμφι­σβη­τεί­ται κατά κόρον και πολε­μά­ται. Μην ξεχνά­με τι προ­σπά­θειες έχουν γίνει πριν τις περι­βό­η­τες αλλα­γές να εξα­φα­νί­σουν το μάθη­μα ή να το κάνουν μάθη­μα επι­λο­γής.

Βεβαί­ως εδώ μπαί­νει κι ένα άλλο ερώ­τη­μα. Είναι η εκκλη­σία έτοι­μη για αντι­προ­τά­σεις;

Δια­φω­νεί και συνε­δριά­ζει αλλά είναι έτοι­μη να παρου­σιά­σει ένα δικό της σχέ­διο; Είναι έτοι­μη ακό­μη, ακό­μη να αντι­δρά­σει όπως πρέ­πει σε περί­πτω­ση που το υπουρ­γείο την αγνο­ή­σει και την προ­σπε­ρά­σει. Έχει την δύνα­μη. Θα το κάνει όμως;

Το Σύνταγ­μα της χώρας στην παρά­γρα­φο 2 του άρθρου 16 προ­βλέ­πει τα εξής: «Η Παι­δεία απο­τε­λεί βασι­κή απο­στο­λή του Κρά­τους και έχει σκο­πό την ηθι­κή, πνευ­μα­τι­κή, επαγ­γελ­μα­τι­κή και φυσι­κή αγω­γή των Ελλή­νων, την ανά­πτυ­ξη της εθνι­κής και θρη­σκευ­τι­κής συνεί­δη­σης και την διά­πλα­σή τους σε ελεύ­θε­ρους και υπεύ­θυ­νους πολί­τες».

Επί­σης ο κατα­στα­τι­κός Χάρ­της της Εκκλη­σί­ας ορί­ζει στο άρθρο 9, παρ. Ε’ τα εξής: «παρα­κο­λου­θεί (η Δ.Ι.Σ.) το δογ­μα­τι­κό περιε­χό­με­νο των διά τα σχο­λεία της Στοι­χειώ­δους και Μέσης Εκπαι­δεύ­σε­ως προ­ο­ρι­ζο­μέ­νων διδα­κτι­κών βιβλί­ων του μαθή­μα­τος των Θρη­σκευ­τι­κών».

Στις 27 Ιου­νί­ου 2017 ο αρχιε­πί­σκο­πος στην Σύνο­δο που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε εξή­γη­σε ότι «το Υπουρ­γείο Παι­δεί­ας, Θρη­σκευ­μά­των και Ερεύ­νης προ­έ­βη εις μεταρ­ρύθ­μι­ση των ανα­λυ­τι­κών προ­γραμ­μά­των εις τα Θρη­σκευ­τι­κά μαθή­μα­τα της στοι­χειώ­δους και μέσης εκπαι­δεύ­σε­ως σε τέτοιο βαθ­μό που ανα­γκα­σθή­κα­με να απο­στεί­λου­με το υπ’ αριθ. 4896/2016 έγγρα­φό μας προς τον κ. Πρω­θυ­πουρ­γό και τους κ. Αρχη­γούς των εις την Βου­λήν κομ­μά­των και να δηλώ­σου­με δημο­σί­ως ότι ‘τα προ­γράμ­μα­τα αυτά είναι και απα­ρά­δε­κτα και επι­κίν­δυ­να».

Για να απο­στέλ­λει ο Αρχιε­πί­σκο­πος αυτό το έγγρα­φο στον υπουρ­γό και να χαρα­κτη­ρί­ζει τις αλλα­γές επι­κίν­δυ­νες, φαντα­στεί­τε τι σημαί­νει αυτό.

Από την άλλη πλευ­ρά βέβαια, είναι λυπη­ρό το γεγο­νός ότι και μέσα στη Σύνο­δο σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες, υπάρ­χουν δια­φο­ρε­τι­κές από­ψεις για τον χει­ρι­σμό του θέμα­τος. Κάποιοι ανα­παύ­ο­νται με τους χει­ρι­σμούς της κυβέρ­νη­σης, ενώ κάποιοι άλλοι χτυ­πούν το χέρι στο τρα­πέ­ζι κρού­ο­ντας τον κώδω­να του κιν­δύ­νου.

Παρό­λα αυτά ενώ, το υλι­κό μαθη­τεί­ας που θα απο­τε­λέ­σει τα βιβλία, τα οποία θα χρη­σι­μο­ποι­η­θούν από το σχο­λι­κό έτος 2018–2019 πριν τυπω­θεί, έπρε­πε να τεθεί εις την διά­θε­ση της Εκκλη­σί­ας για την απαι­του­μέ­νη δογ­μα­τι­κή παρα­κο­λού­θη­ση, αυτό δεν έγι­νε με την δικαιο­λο­γία ότι δεν υπήρ­χε αρκε­τός χρό­νος κι έπρε­πε να τυπω­θούν τα βιβλία. Προ­χει­ρό­τη­τα ή σχέ­διο αδια­πραγ­μά­τευ­το;

*Οι από­ψεις του ιστο­λο­γί­ου δεν συμπί­πτουν απα­ραί­τη­τα με το περιε­χό­με­νο του άρθρου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας