Γιωτόπουλος: Υπάρχουν ασύλληπτα μέλη της «17 Νοέμβρη»

Πως να τα συλλάβουν; Πότε συνέλαβαν ανθρώπους της CIA οι προσκυνημένοι Έλληνες;

| upd 13 Νοεμβρίου 2017 10:21
0
4

Ακο­λου­θεί δημο­σί­ευ­μα του “tvxs” της 07.11.2016: Δεκα­τέσ­σε­ρα χρό­νια μετά, ο Αλέ­ξαν­δρος Γιω­τό­που­λος, φυλα­κι­σμέ­νος ως αρχη­γός της «17 Νοέμ­βρη», με επι­στο­λή του η οποία γρά­φτη­κε τον Ιού­νιο και την οποία δημο­σιεύ­ει σήμε­ρα το Έθνος, προ­χω­ρά σε ισχυ­ρι­σμούς για ασύλ­λη­πτο πυρή­να της οργά­νω­σης.

Στη μακρο­σκε­λή επι­στο­λή του κάνει λόγο για όπλο της «17 Νοέμ­βρη» και σημα­ντι­κά χει­ρό­γρα­φα που «εξα­φα­νί­στη­καν» από το σπί­τι — γιάφ­κα που είχε βρε­θεί το 2002, αλλά και για κατα­θέ­σεις που μπή­καν στο αρχείο και συμ­με­το­χή σε ανθρω­πο­κτο­νί­ες που «έκαι­γαν» συγκε­κρι­μέ­να πρό­σω­πα και μία ομά­δα 8 ατό­μων. Σύμ­φω­να με το ίδιο, τα άτο­μα αυτά δεν συνελ­λή­φθη­σαν ποτέ, παρ’ ότι η CIA τα γνώ­ρι­ζε.

Μέσα από τις φυλα­κές Κορυ­δαλ­λού, ο Αλέ­ξαν­δρος Γιω­τό­που­λος μιλά­ει για πρώ­τη φορά για στοι­χεία, τα οποία συγκέ­ντρω­σε όπως ανα­φέ­ρει με τη βοή­θεια ενός συγκρα­τού­με­νού του, ενώ αφή­νει αιχ­μές για το όπλο — σφρα­γί­δα της «17Ν», το περι­βό­η­το 45άρι.

Υπο­στη­ρί­ζει επί­σης ότι υπήρ­ξε πλε­κτά­νη σε βάρος του από αυτή την ομά­δα ανθρώ­πων που ενορ­χή­στρω­σαν μαζί με ξένες και εγχώ­ριες μυστι­κές υπη­ρε­σί­ες την κατα­δί­κη του ως αρχη­γού της τρο­μο­κρα­τι­κής οργά­νω­σης.

Ο Αλέ­ξαν­δρος Γιω­τό­που­λος εξη­γεί μετα­ξύ άλλων στην εφη­με­ρί­δα ότι η επι­στο­λή είχε γρα­φτεί τον περα­σμέ­νο Ιού­νιο, όμως περί­με­νε την απά­ντη­ση των Αρχών για την αίτη­ση άδειας:

«Στις 18 Μαρ­τί­ου κατέ­θε­σα τη δεύ­τε­ρη αίτη­ση για την απο­φυ­λά­κι­σή μου υπό όρο. Τρεις μήνες μετά, στα τέλη Ιου­νί­ου, δεν μου έχουν απα­ντή­σει ακό­μη. Ενώ στην πρώ­τη μου αίτη­ση, η πρό­τα­ση (απορ­ρι­πτι­κή) του κ. Εισαγ­γε­λέα έγι­νε σε μόλις ένα μήνα. Απο­φά­σι­σα λοι­πόν να συντά­ξω το παρα­κά­τω κεί­με­νο, ανα­μέ­νο­ντας παράλ­λη­λα για τη δημο­σί­ευ­σή του, άλλους τρεις μήνες μήπως και δεή­σουν να μου απα­ντή­σουν. Επα­να­λαμ­βά­νε­ται δόλια τακτι­κή που εφάρ­μο­ζαν το ‘12 και το ‘13, όταν έκα­να αιτή­σεις για άδεια. Ενώ όφει­λαν να μου απα­ντή­σουν σε δύο μήνες, μου απα­ντού­σαν μια βδο­μά­δα πριν συμπλη­ρω­θεί ένα έτος απ’ την κατά­θε­ση της αίτη­σης, κατα­στρα­τη­γώ­ντας έτσι το νόμο».

Η επιστολή του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου

Λένε ότι αν κάνεις ένα λάθος και δεν το διορ­θώ­σεις γρή­γο­ρα, αυτό θα σε οδη­γή­σει σε νέα, μεγα­λύ­τε­ρα λάθη. Αυτό συμ­βαί­νει και με την περί­πτω­σή μου. Αφού με κατα­δί­κα­σαν παρα­βιά­ζο­ντας τη νομο­θε­σία περί ηθι­κής αυτουρ­γί­ας, χωρίς απο­δεί­ξεις, διέ­πρα­ξαν πέρ­σι το φιά­σκο της φυλα­κής Γ’ τύπου, προ­χω­ρούν τώρα σε νέα παρα­χά­ρα­ξη του άρθρου 105 Π.Κ. Ενώ θα έπρε­πε να ‘χω απο­φυ­λα­κι­στεί απ’ τον Ιού­λιο του 2015 το αρνού­νται κατα­στρα­τη­γώ­ντας το νόμο. Παρό­τι υπάρ­χει από­φα­ση του Αρεί­ου Πάγου του 2009 που δικαιώ­νει την ερμη­νεία μου.

Επει­δή έχουν περά­σει αρκε­τά χρό­νια απ’ τη Δίκη είμαι υπο­χρε­ω­μέ­νος να υπεν­θυ­μί­σω περι­λη­πτι­κά ορι­σμέ­να πράγ­μα­τα. Στις τρεις κατα­δί­κες μου, από τρία δια­φο­ρε­τι­κά δικα­στή­ρια υπήρ­ξαν τρεις δια­φο­ρε­τι­κές εκδο­χές της ηθι­κής αυτουρ­γί­ας. Σύμ­φω­να με την από­φα­ση του Πρω­τό­δι­κου Δικα­στη­ρί­ου ήμουν μέλος μιας τρι­με­λούς Γραμ­μα­τεί­ας και μετέ­φε­ρα τις απο­φά­σεις στα μέλη των πυρή­νων. Στο Δευ­τε­ρο­βάθ­μιο η από­φα­ση αλλά­ζει. Μόνος μου απο­φά­σι­ζα, έπει­θα κάποιον, κι αυτός έπει­θε τους υπό­λοι­πους. Τέλος στον Άρειο Πάγο ανα­φέ­ρουν, ότι έδι­να τις δια­τα­γές στα μέλη, μέσα σε ρεμπε­τά­δι­κα! Να σημειώ­σω ότι και στις τρεις δίκες κανέ­νας κατη­γο­ρού­με­νος δεν είπε ότι εγώ τον διέ­τα­ξα για κάτι.

Η λογι­κή, η πεί­ρα και η ζωή διδά­σκουν ότι όταν ένα γεγο­νός είναι πραγ­μα­τι­κό, η περι­γρα­φή του είναι πάντα η ίδια, πλη­κτι­κά μονό­το­νη. Αν οι περι­γρα­φές αλλά­ζουν σημαί­νει ότι δεν είναι πραγ­μα­τι­κό, ότι είναι ψεύ­τι­κο, κατα­σκευα­σμέ­νο. Και ότι ανα­ζη­τάς απε­γνω­σμέ­να κάποιο αφή­γη­μα για να γίνεις πει­στι­κός. Αυτό απο­δεί­χτη­κε και μέσα στο Δικα­στή­ριο. Ακό­μη κι αυτοί που συνερ­γά­στη­καν με τις αρχές και ήταν λαλί­στα­τοι, παρ’ όλη την αφό­ρη­τη πίε­ση που τους ασκού­σαν οι Δικα­στές στη Δίκη να στέρ­ξουν ότι υπήρ­χε ηγε­σία ή αρχη­γός, το αρνή­θη­καν. Όχι για­τί φοβό­ντου­σαν ή λόγω της ομερ­τά όπως ψέλ­λι­σαν κάποιοι. Αλλά για­τί όλα όσα είχαν περι­γρά­ψει με λεπτο­μέ­ρειες για τον τρό­πο με τον οποίο έπαιρ­ναν τις απο­φά­σεις στους πυρή­νες από­δει­χνε ότι δεν υπήρ­χε ηγε­σία. Κι αν έλε­γαν πια το αντί­θε­το, η παλι­νω­δία θα τους ξεσκέ­πα­ζε και θα κατέρ­ρε­αν.

Οι ίδιοι κατέ­θε­σαν ότι όλα τα μέλη ήταν υπο­χρε­ω­μέ­να, για λόγους δικαιο­σύ­νης να συμ­με­τά­σχουν εκ περι­τρο­πής, άμε­σα στις ενέρ­γειες. Κατά συνέ­πεια είναι αδύ­να­τον κάποιος αρχη­γός, για πάνω από δύο δεκα­ε­τί­ες, να δια­τάσ­σει τους άλλους να συμ­με­τέ­χουν στις ενέρ­γειες, χωρίς αυτός ο ίδιος να έχει συμ­με­τά­σχει σε έστω μία απ’ αυτές.

Δύο γεγονότα

Θ’ ανα­φέ­ρω δύο μόνο γεγο­νό­τα για να δεί­ξω τα «σημεία και τέρα­τα» που έγι­ναν σ’ αυτές τις δίκες. Στην Πρω­τό­δι­κη είχε έρθει μια μάρ­τυ­ρας κατη­γο­ρί­ας, κάποιας ηλι­κί­ας που ισχυ­ρί­ζο­νταν ότι με είχε δει στην είσο­δο μιας πολυ­κα­τοι­κί­ας όπου υπήρ­χε μια γιάφ­κα, παρέα με κάποιο μέλος, για κλά­σμα­τα του δευ­τε­ρο­λέ­πτου, πριν από 12 χρό­νια. Σε ερώ­τη­ση του δικη­γό­ρου μου, πώς με ανα­γνώ­ρι­σε, απά­ντη­σε: «απ’ το χρώ­μα των ματιών του». Αφού συνο­μί­λη­σε με έναν απ’ τους 3 Δικα­στές για κάποιο διά­στη­μα της απεύ­θυ­να το λόγο, λέγο­ντας: «Μπο­ρώ να σας κάνω μια ερώ­τη­ση;» Απα­ντά­ει: «Μάλι­στα». «Ο Δικα­στής με τον οποίο συνο­μι­λού­σα­τε, τι χρώ­μα έχουν τα μάτια του;» Απα­ντά­ει «Δεν ξέρω». Την ρωτάω ξανά: «Ο άλλος Δικα­στής που είναι δεξιά απ’ τον Πρό­ε­δρο, τι χρώ­μα έχουν τα μάτια του». Μου απα­ντά­ει με αφο­πλι­στι­κή αφέ­λεια: «Α εγώ κ. Γιω­τό­που­λε, ποτέ δε συγκρα­τάω το χρώ­μα των ματιών των ανδρών». Κι όμως οι αθε­ό­φο­βοι, στην από­φα­ση του Αρεί­ου Πάγου ανα­φέ­ρουν ρητά ότι αυτή η μάρ­τυ­ρας με ανα­γνώ­ρι­σε χωρίς καμιά επι­φύ­λα­ξη!

Το δεύ­τε­ρο είναι η από­φα­ση του Αρεί­ου Πάγου που ανα­φέ­ρει ότι «έδι­να τις δια­τα­γές στα μέλη σε ρεμπε­τά­δι­κα». Κατ’ αρχάς αυτή η ανα­φο­ρά είναι παρά­νο­μη αφού δεν υπάρ­χει στις απο­φά­σεις των δύο προη­γού­με­νων δικα­στη­ρί­ων και ο Άρειος Πάγος δεν είναι δικα­στή­ριο ουσί­ας. Το κυριό­τε­ρο όμως είναι ότι είναι γελοία ως μη ρεα­λι­στι­κή. Όποιος έχει πάει έστω και μία φορά σε ρεμπε­τά­δι­κο γνω­ρί­ζει ότι λόγω της πολυ­κο­σμί­ας και ενός ιδιαί­τε­ρου κλί­μα­τος οικειό­τη­τας που επι­κρα­τεί, είναι αδύ­να­το να κάνεις οποια­δή­πο­τε συζή­τη­ση χωρίς να σε ακού­σουν απ’ τα διπλα­νά τρα­πέ­ζια και ενί­ο­τε να επέμ­βουν σ’ αυτήν. Κατά μεί­ζο­να λόγο δεν μπο­ρεί να συζη­τάς για παρά­νο­μες πρά­ξεις βίας, ακό­μη και με κώδι­κες χωρίς να σε πάρουν χαμπά­ρι. Η λογι­κή και η πεί­ρα λένε ότι σε τέτοιες συζη­τή­σεις υπάρ­χει εχε­μύ­θεια και μυστι­κό­τη­τα. Δεν μπο­ρεί να υπάρ­χουν τρί­τοι μάρ­τυ­ρες, πόσο μάλ­λον οι δεκά­δες θαμώ­νες του ρεμπε­τά­δι­κου. Αυτό κάνα­με στη Δικτα­το­ρία. Όταν συζη­τού­σα­με κάποια αντι­στα­σια­κή πρά­ξη πηγαί­να­με σε απο­μα­κρυ­σμέ­νες παρα­λί­ες στην ύπαι­θρο όπου δεν υπήρ­χε ψυχή.

Χωρίς να θέλω να μακρη­γο­ρή­σω δεν μπο­ρώ ν’ απο­φύ­γω ν’ ανα­φέ­ρω τις δύο ρου­κέ­τες που εξα­πέ­λυ­σε ο Εισαγ­γε­λέ­ας του Αρεί­ου Πάγου που έγι­νε και Υπουρ­γός. Σύμ­φω­να μ’ αυτόν το γεγο­νός ότι γνω­ρί­ζω τη Γαλ­λι­κή γλώσ­σα είναι ισχυ­ρή ένδει­ξη ότι ήμουν ο αρχη­γός και τέλος υπο­στή­ρι­ξε ότι υπάρ­χει ηθι­κή αυτουρ­γία και με «απλό νεύ­μα στο φρύ­δι»!

Σήμε­ρα όμως, 14 χρό­νια μετά, υπάρ­χει μια και­νούρ­για κατά­στα­ση. Εάν ήμουν αρχη­γός ή εάν υπήρ­χε ηγε­σία, σ’ αυτά τα χρό­νια που πέρα­σαν, θα είχαν απο­κα­λυ­φθεί δεκά­δες περι­στα­τι­κά που θα επι­βε­βαί­ω­ναν την ύπαρ­ξη αυτής της ηγε­σί­ας, από πολ­λές ανε­ξάρ­τη­τες πηγές χωρίς να μπο­ρεί κανείς να το εμπο­δί­σει. Κανέ­να όμως τέτοιο περι­στα­τι­κό με λεπτο­μέ­ρειες δεν απο­κα­λύ­φθη­κε, επι­βε­βαιώ­νο­ντας πανη­γυ­ρι­κά ότι δεν υπήρ­χε καμία ηγε­σία κι ούτε αρχη­γός.

Όσο προ­χω­ρού­σε η Δίκη, γίνο­νταν ολο­φά­νε­ρο ότι δεν υπήρ­χε ηγε­σία. Σε σημείο που ορι­σμέ­νοι απ’ τους λίγους τίμιους δημο­σιο­γρά­φους, ούτε καν αρι­στε­ροί, να γρά­φουν καθα­ρά στα έντυ­πά τους ότι δεν υπάρ­χει από­δει­ξη για την ηθι­κή αυτουρ­γία. Αντί­θε­τα όμως απ’ αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα η επι­μο­νή αυτών που με παρου­σί­α­ζαν ως αρχη­γό γίνο­νταν όλο και πιο έντο­νη. Αυτή η επι­μο­νή, μου δημιούρ­γη­σε απο­ρία. Για­τί επι­μέ­νουν σε κάτι που δια­ψεύ­δε­ται, που είναι ολο­φά­νε­ρο ψέμα. Τι κρύ­βε­ται από πίσω; Απο­φά­σι­σα να ψάξω, να βρω στοι­χεία, ν’ απο­κα­λύ­ψω την αλή­θεια. Το έκα­να με την απο­φα­σι­στι­κή συμ­βο­λή ενός συγκρα­τού­με­νού μου, που κι αυτός αμφι­σβη­τού­σε την επί­ση­μη εκδο­χή. Από διά­φο­ρους δια­λό­γους μέσα στη φυλα­κή συμπε­ραί­νω ότι οι δρά­στες της πλε­κτά­νης γνω­ρί­ζουν ότι ξέρω ένα μέρος της αλή­θειας. Αυτός μάλι­στα είναι ο κυριό­τε­ρος λόγος για τον οποίο δεν μου δίνουν άδεια επί 6 χρό­νια ενώ την δικαιού­μαι και σήμε­ρα αρνού­νται να με απο­φυ­λα­κί­σουν, παρα­βιά­ζο­ντας το άρθρο 15 του Π.Κ. Η στρα­τη­γι­κή τους είναι να με κρα­τή­σουν φυλα­κι­σμέ­νο για πάντα, ανα­μέ­νο­ντας ενα­γω­νί­ως το μοι­ραίο ώστε να πάρω μαζί μου την αλή­θεια. Αυτή τη χάρη δεν θα τους την κάνω.

Στη διάρ­κεια της φυλά­κι­σής μου, μου έγι­ναν προ­τά­σεις να υπο­γρά­ψω συμ­φω­νία. Απά­ντη­σα: Εγώ, συμ­φω­νί­ες δεν υπο­γρά­φω. Παρα­μέ­νω ελεύ­θε­ρος να λέω ό,τι μου υπα­γο­ρεύ­ει η συνεί­δη­σή μου κι όπο­τε θέλω. Με τις συμ­φω­νί­ες επι­χει­ρούν να ελέγ­ξουν τι θα πεις και τι θα κάνεις. Στην ουσία, σου υπα­γο­ρεύ­ουν και εσύ υπο­γρά­φεις. Απο­κα­λύ­ψεις σαν τη σημε­ρι­νή προ­σπα­θούν να απο­τρέ­ψουν. Αυτή η στά­ση μου, μου στοί­χη­σε τη δυσμε­νή μετα­χεί­ρι­ση που μου επι­φύ­λα­ξαν όλα αυτά τα χρό­νια.

Τα στοι­χεία που παρου­σιά­ζω προ­έρ­χο­νται από πηγές ανε­ξάρ­τη­τες, αξιό­πι­στες που δεν ελέγ­χο­νται από Μυστι­κές Υπη­ρε­σί­ες. Έχουν επι­βε­βαιω­θεί από δεύ­τε­ρη. Υπάρ­χουν πράγ­μα­τα που αγνοώ. Για τα οποία θα μπο­ρού­σα να κάνω υπο­θέ­σεις, αλλά δε θα τις κάνω. Εκτός από πράγ­μα­τα ευνό­η­τα που δεν αφο­ρούν συγκε­κρι­μέ­να πρό­σω­πα.

Στο παρά­νο­μο σπί­τι-γιάφ­κα της 17Ν που απο­κα­λύ­φθη­κε το 2002, υπήρ­χε ένα όπλο που «έκαι­γε» ένα συγκε­κρι­μέ­νο πρό­σω­πο. Το όπλο αυτό δε βρέ­θη­κε. Ποιος το εξα­φά­νι­σε; Οι Μυστι­κές Υπη­ρε­σί­ες; Κάποιος απ’ τους συλ­λη­φθέ­ντες που συνερ­γά­στη­κε με τις Αρχές; Δεύ­τε­ρο, σύμ­φω­να με την επί­ση­μη εκδο­χή θα ‘πρε­πε να βρε­θούν επί­σης σημα­ντι­κά χει­ρό­γρα­φα του ίδιου προ­σώ­που. Ούτε αυτά βρέ­θη­καν. Ποιος τα εξα­φά­νι­σε; Τρί­το, υπήρ­ξαν επι­βα­ρυ­ντι­κές κατα­θέ­σεις ενα­ντί­ον του ίδιου και ενα­ντί­ον άλλων δύο (2) κολ­λη­τών του από συλ­λη­φθέ­ντες που συνερ­γά­στη­καν με τις Αρχές. Κατα­θέ­σεις περισ­σό­τε­ρες από μία. Ποιος έδω­σε εντο­λή να αγνοη­θούν και να μπουν στο αρχείο; Οι τρεις (3) αυτοί συν­δέ­ο­νταν με άλλους πέντε (5). Απ’ αυτήν την ομά­δα των του­λά­χι­στον οκτώ (8), ορι­σμέ­νοι είχαν άμε­ση συμ­με­το­χή σε ανθρω­πο­κτο­νί­ες. Άλλοι σε βίαιες ενέρ­γειες σοβα­ρές που προ­κά­λε­σαν τραυ­μα­τι­σμούς. Ενώ η δρα­στη­ριό­τη­τα των πιο ασή­μα­ντων ήταν πιο ουσια­στι­κή και πιο συνει­δη­τή απ’ αυτήν ορι­σμέ­νων που κατα­δι­κά­στη­καν στη Δίκη σε σχε­τι­κά μικρές ποι­νές και εξέ­τι­σαν πραγ­μα­τι­κή ποι­νή άνω των 5 χρό­νων. Κανέ­νας απ’ αυτούς δε συνε­λή­φθη. Σε κανέ­να δεν ασκή­θη­κε δίω­ξη. Για­τί;

Για δύο λόγους. Ο πρώ­τος κυριό­τε­ρος και καθο­ρι­στι­κός είναι ότι οδη­γού­σαν σε έναν συγκε­κρι­μέ­νο πολι­τι­κό χώρο, τον οποίο δεν ήθε­λαν να αγγί­ξουν. Που δεν είναι βέβαια η αρι­στε­ρά είτε κοι­νο­βου­λευ­τι­κή είτε εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κή. Ο δεύ­τε­ρος λόγος είναι ότι αν συλ­λαμ­βά­νο­νταν έστω 2 ή 3 απ’ αυτούς, δεν υπήρ­χε καμία περί­πτω­ση να κατα­δι­κα­στώ ως ηθι­κός αυτουρ­γός. Για­τί το προ­φίλ τους, τόσο το πολι­τι­κό όσο και το επαγ­γελ­μα­τι­κό είχε κάποια βαρύ­τη­τα και δεν θα μπο­ρού­σαν να τους παρου­σιά­σουν ως απλά ενερ­γού­με­να που εκτε­λούν τυφλά τις εντο­λές μου. Οι παλιοί μου φίλοι της Δικτα­το­ρι­κής περιό­δου χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν ως μαν­δύ­ας πίσω απ’ τον οποίο, τους έκρυ­ψαν. Δεν έχα­ναν ευκαι­ρία ν’ αφή­νουν ανοι­χτά υπο­νο­ού­με­να ότι αυτοί ήταν τα μέλη της 17Ν.

Ξένες Μυστικές Υπηρεσίες

Την πλε­κτά­νη αυτή σχε­δί­α­σαν και οργά­νω­σαν οι μεγά­λες ξένες Μυστι­κές Υπη­ρε­σί­ες τις οποί­ες απο­μυ­θο­ποί­η­σαν το Γκουα­ντά­να­μο αλλά και η κινη­μα­το­γρα­φι­κή ται­νία «Στο όνο­μα του Πατρός», που βασί­ζε­ται σε πραγ­μα­τι­κά γεγο­νό­τα. Με τη συναί­νε­ση βέβαια της πολι­τι­κής ηγε­σί­ας και των δύο πρώ­ην μεγά­λων πολι­τι­κών κομ­μά­των της χώρας. Την πρα­κτι­κή εκτέ­λε­σή της, ανέ­λα­βαν ο τότε Υπουρ­γός Δημό­σιας Τάξης και ο τότε Εισαγ­γε­λέ­ας για την Τρο­μο­κρα­τία. Γι’ αυτό και απο­λαμ­βά­νουν μέχρι σήμε­ρα μιας ιδιό­τυ­πης ασυ­λί­ας για τις πρά­ξεις τους αλλά και για τους λόγους τους, όσο εξω­φρε­νι­κοί κι αν είναι. Την πλε­κτά­νη αυτή συνέ­χι­σαν να την εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται μέχρι πρό­τι­νος. Πριν από 2 ή 3 χρό­νια το Στέ­ητ Ντι­πάρ­τμεντ εξέ­δι­δε ανα­κοι­νώ­σεις για ασύλ­λη­πτα μέλη της 17Ν και για κίν­δυ­νο ανα­ζω­πύ­ρω­σης της τρο­μο­κρα­τί­ας. Απο­σιω­πώ­ντας βέβαια ότι όχι μόνο τους γνώ­ρι­ζαν όλους, αλλά και ότι ήταν αυτοί -ακρι­βέ­στε­ρα η CIA- που απε­φά­σι­σαν να μην τους συλ­λά­βουν. Κι ότι ήταν ακίν­δυ­νοι αφού τους είχαν κατα­στή­σει ομή­ρους στα χέρια τους, εκβιά­ζο­ντάς τους.

Αν είχαν συλ­λη­φθεί η Δίκη θα έπαιρ­νε άλλη τρο­πή. Η δια­δι­κα­σία θα είχε τελεί­ως άλλη πολι­τι­κή κατεύ­θυν­ση και ίσως η Δίκη να ήταν δίκαιη. Τέλος η από­φα­ση για αρκε­τούς απ’ τους κατη­γο­ρου­μέ­νους αλλά και για μένα, θα ήταν τελεί­ως δια­φο­ρε­τι­κή.

Ο Ναπο­λέ­ων έλε­γε ότι μπο­ρείς να κάνεις τα πάντα με τις μπα­γιο­νέ­τες εκτός απ’ το να κάτσεις πάνω τους. Παρα­φρά­ζο­ντας θα μπο­ρού­σα­με να πού­με ότι μπο­ρείς να κάνεις τα πάντα με τους νόμους εκτός απ’ το να τους εφαρ­μό­ζεις με περιε­χό­με­νο αντί­θε­το απ’ αυτό που έχουν. Για­τί το πρό­σκαι­ρο όφε­λος που έχεις είναι δυσα­νά­λο­γα μικρό σε σχέ­ση με τη μακρο­χρό­νια ζημιά που προ­κα­λείς. Υπο­νο­μεύ­εις τις αρχές και τις αξί­ες, υπο­σκά­πτεις τα θεμέ­λια του Κρά­τους Δικαί­ου που υπο­τί­θε­ται ότι υπη­ρε­τείς. Το μετα­τρέ­πεις σε ιδε­ο­λη­ψία αφού στην κοι­νω­νία κυριαρ­χεί η αδι­κία, η ανο­μία, η φαυ­λό­τη­τα, το έγκλη­μα. Και η Δημο­κρα­τία γίνε­ται «Υπαρ­κτή Δημο­κρα­τία».

Είναι μήπως τυχαίο ότι σε χρο­νι­κό διά­στη­μα ενός και πλέ­ον αιώ­να ακού­με στη χώρα μας περί­που τα ίδια πράγ­μα­τα. Στις αρχές του περα­σμέ­νου αιώ­να ο Ιων Δρα­γού­μης έλε­γε ότι «το κρά­τος με όλη τη βρώ­μα του δεν αξί­ζει να το βοη­θάς, παρό­τι ο ίδιος το βοη­θού­σε. Σήμε­ρα ακού­με για κλε­πτο­κρα­τία, χρε­ω­κο­πη­μέ­νο και διε­φθαρ­μέ­νο πολι­τι­κό σύστη­μα, ενώ πρώ­ην καθη­γη­τής της Νομι­κής χαρα­κτή­ρι­ζε πριν μερι­κά χρό­νια τη Δικαιο­σύ­νη ως «ανύ­παρ­κτη, τρα­γι­κή και αχρεία». Κάτι το βαθύ­τα­τα σάπιο υπάρ­χει σ’ αυτή τη χώρα, το οποίο δια­χρο­νι­κά δεν μπο­ρεί να θερα­πεύ­σει η ελίτ που το δημιούρ­γη­σε.

Αλέ­κος Γιω­τό­που­λος
Φυλα­κές Κορυ­δαλ­λού
Ιού­νιος 2016

*Οι από­ψεις του ιστο­λο­γί­ου δεν συμπί­πτουν απα­ραί­τη­τα με το περιε­χό­με­νο του άρθρου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας