Κύπρος: Το έγκλημα που παραμένει ατιμώρητο

Πάγια αμερικανική τακτική να αποκοιμίζουν τους υποτακτικούς τους

| upd 13 Νοεμβρίου 2017 18:46
0
6

Ακο­λου­θεί ένα ενδια­φέ­ρον άρθρο για το Κυπρια­κό, του Κώστα Μπε­τι­νά­κη που δημο­σιεύ­τη­κε στο “styx.gr” στις 08.06.2009:

Καθώς πλη­σιά­ζει η 15η Ιου­λί­ου διπλή μαύ­ρη επέ­τειος για μας -η πρώ­τη τα Ιου­λια­νά και κατό­πιν η έναρ­ξη της Κυπρια­κής τρα­γω­δί­ας- (το πρα­ξι­κό­πη­μα κατά του Μακα­ρί­ου με επα­κό­λου­θο την τουρ­κι­κή εισβο­λή), μού έρχο­νται στο νου μερι­κά πράγ­μα­τα που η σημε­ρι­νή ροή των γεγο­νό­των ηθε­λη­μέ­να τεί­νει να ξεχά­σει. Ακού­γε­ται έτσι, πως ετοι­μά­ζε­ται νέο σχέ­διο τύπου Ανάν, και πως οι πρό­θυ­μοι να το απο­δε­χτούν — τύπου Γ. Παπαν­δρέ­ου – έχουν αυξη­θεί. Μου ήρθε αυθόρ­μη­τα, να θυμί­σω μερι­κά γεγο­νό­τα, που έχουν κατα­γρα­φεί, αλλά πόσοι, άρα­γε, τα θυμού­νται;

Για το έγκλη­μα που έχει συντε­λε­στεί εδώ και 35 χρό­νια, υπάρ­χουν πάρα πολ­λοί ένο­χοι, κι εδώ και στο εξω­τε­ρι­κό που παρα­μέ­νουν ατι­μώ­ρη­τοι, αφού έτσι επι­βάλ­λει η κυρί­αρ­χη δύνα­μη. Κι όλοι εμείς, που έχου­με υπο­στεί ο καθέ­νας με το τίμη­μά του, τα επα­κό­λου­θα των αμε­ρι­κα­νι­κών εγκλη­μα­τι­κών επεμ­βά­σε­ων στη χώρα, εξα­κο­λου­θού­με να ανε­χό­μα­στε να ζού­με σε μία χώρα-πελά­τη.

Στο βιβλίο του William Blum, “Killing Hope” (Σκο­τώ­νο­ντας την Ελπί­δα) σε 44 κεφά­λαια, περι­γρά­φο­νται οι διά­φο­ρες αμε­ρι­κα­νι­κές επεμ­βά­σεις σε κυρί­αρ­χες χώρες στον κόσμο. Στο βιβλίο του Μπλούμ, υπάρ­χει κεφά­λαιο με τίτλο Ελλά­δα 1947 ως τις αρχές του 1950.

Οπως επι­ση­μαί­νε­ται στο κεφά­λαιο αυτό με υπό­τι­τλο, «Από την Κοι­τί­δα της Δημο­κρα­τί­ας σε κρά­τος-πελά­τη», επι­ση­μαί­νε­ται πως πάρα πολ­λοί είναι εκεί­νοι στις ΗΠΑ που δεν γνω­ρί­ζουν πόσες φορές η αμε­ρι­κα­νι­κή κυβέρ­νη­ση επε­νέ­βη στην Ελλά­δα.

Στο βιλίο του Μπλούμ «Rogue State» ανα­φέ­ρε­ται στην δεύ­τε­ρη αμε­ρι­κα­νι­κή επέμ­βα­ση στην Ελλά­δα με το πρα­ξι­κό­πη­μα της χού­ντας των Απρι­λια­νών.

Λίγες ημέ­ρες μετά την απε­λευ­θέ­ρω­σή του από τη χού­ντα (ύστε­ρα από διε­θνείς πιέ­σεις), ο Ανδρέ­ας Παπαν­δρέ­ου είχε επι­σκε­φτεί τον τότε Αμε­ρι­κα­νό πρε­σβευ­τή στην Αθή­να, Φίλιπ Τάλ­μποτ. «Ρώτη­σα τον Τάλ­μποτ αν οι Αμε­ρι­κα­νοί θα είχαν επέμ­βει τη νύχτα του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος, για να απο­τρέ­ψουν το θάνα­το της Δημο­κρα­τί­ας στην Ελλά­δα, αν οι πρα­ξι­κο­πη­μα­τί­ες ήταν Αρι­στε­ροί. Ο Τάλ­μποτ απά­ντη­σε χωρίς δισταγ­μό: «Και φυσι­κά θα επέμ­βαι­ναν και θα κατέ­στελ­λαν το πρα­ξι­κό­πη­μα». ( Από το βιβλίο του William Blum –“Rogue State”).

Ο Χέν­ρι Κίσιν­γκερ, είναι ο πρώ­τος υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών των Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών, που υπήρ­ξε ταυ­τό­χρο­να πρό­ε­δρος της «Επι­τρο­πής 40», η οποία έχει την ευθύ­νη για τις μυστι­κές επι­χει­ρή­σεις της CIA σ΄ ολό­κλη­ρο τον κόσμο. Σε μια επο­χή που ο πρό­ε­δρος Νίξον κλυ­δω­νι­ζό­ταν (ώσπου να παραι­τη­θεί τελι­κά) λόγω του σκαν­δά­λου Γουό­τερ­γέ­ητ, και με την διπλή του ιδιό­τη­τα του πολι­τι­κού προϊ­στα­μέ­νου των μυστι­κών υπη­ρε­σιών των ΗΠΑ και του επι­κε­φα­λής του Στέ­ητ Ντι­πάρ­τμεντ, ο Κίσιν­γκερ δια­χει­ρί­στη­κε από το παρα­σκή­νιο την Κυπρια­κή τρα­γω­δία ως άτυ­πος πρό­ε­δρος των ΗΠΑ για την άσκη­ση εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής (Γρά­φει στο βιβλίο του «1974 – το άγνω­στο παρα­σκή­νιο της τουρ­κι­κής εισβο­λής» ο Μακά­ριος Δρου­σιώ­της).

Ο ίδιος ο Κίσιν­γκερ υπο­στη­ρί­ζει ότι δεν είχε ενη­με­ρω­θεί έγκαι­ρα για το επι­κεί­με­νο πρα­ξι­κό­πη­μα, και ότι «δεν είχε λόγους να θέλει την ανα­τρο­πή του Μακα­ρί­ου».

Στο σημείο αυτό ένας ακό­μα φάκε­λος του παλαί­μα­χου δημο­σιο­γρά­φου Ηλία Δημη­τρα­κό­που­λου από την Ουά­σιγ­κτον, έρχε­ται να δώσει μερι­κά νέα στοι­χεία στην υπό­θε­ση:

«Ο Κίσιν­γκερ ψεύ­δε­ται ασυ­στό­λως. Οι ευθύ­νες του είναι αναμ­φι­σβή­τη­τες. Είχε ενη­με­ρω­θεί τόσο για το πρα­ξι­κό­πη­μα του Ιωαν­νί­δη όσο και την τουρ­κι­κή εισβο­λή στην Κύπρο» δια­κη­ρύσ­σει με παρ­ρη­σία ο Ηλί­ας Δημη­τρα­κό­που­λος. Οι ΗΠΑ από την δεκα­ε­τία του ’60 είχαν στρα­φεί ενα­ντί­ον του Μακα­ρί­ου. Αυτό έκα­ναν και την κρί­σι­μη εκεί­νη ώρα», λέει ο Δημη­τρα­κό­που­λος, που εκτός από βαθύς γνώ­στης των θεμά­των υπήρ­ξε και πρω­τα­γω­νι­στής των εξε­λί­ξε­ων, δρώ­ντας απο­φα­σι­στι­κά με τις γνω­ρι­μί­ες του στο Κογκρέ­σο. Από τον Ιού­νιο του 1974, είχε ενη­με­ρώ­σει από τον πανί­σχυ­ρο τότε πρό­ε­δρο της επι­τρο­πής Εξω­τε­ρι­κών Σχέ­σε­ων της Γερου­σί­ας Γουί­λιαμ Φουλ­μπράιτ, για τις πλη­ρο­φο­ρί­ες περί επι­κεί­με­νου πρα­ξι­κο­πή­μα­τος κατά του Μακα­ρί­ου.

Ο Φουλ­μπράιτ, είχε επι­κοι­νω­νή­σει με τον απο­κα­λού­με­νο «μάγο της διπλω­μα­τί­ας» Κίσιν­γκερ, τον είχε ενη­με­ρώ­σει για την κατά­στα­ση που δια­μορ­φω­νό­ταν και του είχε ζητή­σει να παρέμ­βει για να απο­τρέ­ψει την ανα­τρο­πή του Μακά­ριου και τον κίν­δυ­νο ελλη­νο­τουρ­κι­κού πολέ­μου.

Ο Κίσιν­γκερ τότε, αρνή­θη­κε υπο­στη­ρί­ζο­ντας υπο­κρι­τι­κά, πως «δεν μπο­ρώ να επέμ­βω στα εσω­τε­ρι­κά της Ελλά­δας». Έτσι όμως καταρ­ρί­πτε­ται το επι­χεί­ρη­μα της «ελλι­πούς ενη­μέ­ρω­σής του».

Ο Δημη­τρα­κό­που­λος πήγε για δεύ­τε­ρη φορά στο γρα­φείο του Φουλ­μπράιτ, και του ζήτη­σε να παρέμ­βει ώστε να απο­τρα­πεί του­λά­χι­στον η τουρ­κι­κή εισβο­λή στην Κύπρο. Ήταν παρών, όταν ο Φουλ­μπράιτ είχε τηλε­φω­νή­σει και πάλι στον Κίσιν­γκερ, στις 17 Ιου­λί­ου. Το περι­χε­ό­με­νο της τηλε­φω­νι­κής συνο­μι­λί­ας εκεί­νης, επι­βε­βαιώ­νει και ο Βρε­τα­νός δημο­σιο­γρά­φος Κρί­στο­φερ Χίτσενς, στο βιβλίο του: «Hostage to History: Cyprus from the Ottomans to Kissinger».

Η πρόταση για τον 6ο στόλο

Ο Δημη­τρα­κό­που­λος, είχε κάνει τότε μια κατα­πλη­κτι­κή πρό­τα­ση στον Φουλ­μπράιτ την οποία εκεί­νος μετέ­φε­ρε στον Κίσιν­γκερ: μια ήπιας μορ­φής αμε­ρι­κα­νι­κή παρέμ­βα­ση που θα μπο­ρού­σε να είχε σώσει την Κύπρο: «Αυτή την ύστα­τη ώρα, ο μόνος εφι­κτός τρό­πος για την απο­τρο­πή τουρ­κι­κής εισβο­λής στην Κύπρο, είναι να ζητή­σε­τε αμέ­σως από τον πρό­ε­δρο Μακά­ριο να εκδώ­σει επί­ση­μη πρό­σκλη­ση προς μονά­δες του 6ου αμε­ρι­κα­νι­κού στό­λου να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν επί­σκε­ψη καλής θελή­σε­ως στα πέντε μεγά­λα λιμά­νια του νησιού. Θεω­ρώ ότι η Τουρ­κία δεν θα δια­κιν­δυ­νεύ­σει να προ­χω­ρή­σει σε ενέρ­γεια που θα μπο­ρού­σε να στοι­χί­σει τη ζωή Αμε­ρι­κα­νών».

Ο Φουλ­μπράιτ, υπεν­θύ­μι­σε τότε στον Κίσιν­γκερ τις θανά­σι­μες συνέ­πειες της ισραη­λι­νής επί­θε­σης ενα­ντί­ον του αμε­ρι­κα­νι­κού σκά­φους «Liberty», στη διάρ­κεια του πολέ­μου των «Εξι Ημε­ρών». Η επί­θε­ση εκεί­νη είχε στοι­χί­ζει τη ζωή σε 34 Αμε­ρι­κα­νούς ναύ­τες και άλλα 131 είχαν τραυ­μα­τι­στεί, προ­κα­λώ­ντας τερά­στιες αντι­δρά­σεις στις ΗΠΑ.

Ο Κίσιν­γκερ, όμως, πάλι είχε αρνη­θεί. «Ήμουν παρών και άκου­σα τι του είχε πει ο Φουλ­μπράιτ, ο οποί­ος μου μετέ­φε­ρε τα λόγια του Κίσιν­γκερ. Δεν έκα­νε τίπο­τε αν και ήταν παντο­δύ­να­μος. Μπο­ρού­σε να στα­μα­τή­σει το πρα­ξι­κό­πη­μα και αν το είχε κάνει τότε δεν θα είχα­με την εισβο­λή. Αν το ήθε­λε πραγ­μα­τι­κά, θα πήγαι­νε ο ίδιος στην Τουρ­κία αντί να στεί­λει τον Σίσκο», επι­μέ­νει ο Δημη­τρα­κό­που­λος.

«Ο Φουλ­μπράιτ, δεν του είχε ζητή­σει τα αμε­ρι­κα­νι­κά πολε­μι­κά να πλή­ξουν τα τουρ­κι­κά. Του είχε ζητή­σει μια έξυ­πνη ειρη­νι­κή κίνη­ση που θα ήταν σίγου­ρα απο­τε­λε­σμα­τι­κή, μια και τα πλοία του αμε­ρι­κα­νι­κού στό­λου βρί­σκο­νταν εκεί­νη την επο­χή στα ανοι­κτά της Ελευ­σί­νας» θυμί­ζει ο Δημη­τρα­κό­που­λος. Το 1964, ο τότε πρό­ε­δρος Τζόν­σον, είχε απο­τρέ­ψει τα τουρ­κι­κά απο­βα­τι­κά με μία επι­στο­λή του.

Σε συνέ­ντευ­ξή του στην «Ηerald» ο Δημη­τρα­κό­που­λος έχει επι­ση­μά­νει ότι οι απο­φά­σεις του Κίσιν­γκερ, είχαν ληφθεί σε μια κλει­στή σύσκε­ψη των 40, τέσ­σε­ρις μήνες πριν το πρα­ξι­κό­πη­μα και την εισβο­λή στην Κύπρο. Τα στοι­χεία που απο­κα­λύ­φθη­καν για την σύσκε­ψη εκεί­νη, «αμαυ­ρώ­νουν για πάντα τη θέση του Κίσιν­γκερ στην ιστο­ρία επει­δή απο­κα­λύ­πτε­ται η νοο­τρο­πία του και επι­βε­βαιώ­νε­ται εκεί­νο το σημείο ανη­θι­κό­τη­τας που επι­ση­μαί­νει και ο Χίτσενς στο βιβλίο του «Η Δίκη του Κίσιν­γκερ». Επι­πλέ­ον εξη­γού­νται πλέ­ον τα σθε­να­ρά αντια­με­ρι­κα­νι­κά αισθή­μα­τα που υπάρ­χουν σήμε­ρα στην Ελλά­δα.

Αν ο Κίσιν­γκερ δεν ήθε­λε να έχει ανά­μει­ξη, είχε την ευκαι­ρία να το απο­δεί­ξει απο­τρέ­πο­ντας το πρα­ξι­κό­πη­μα ενα­ντί­ον του Μακα­ρί­ου και την εισβο­λή, χωρίς οποιο­δή­πο­τε κόστος για τα συμ­φέ­ρο­ντα της ασφά­λειας των ΗΠΑ.

Η ενο­χή του απο­δει­κνύ­ε­ται και στο δεύ­τε­ρο τόμο της τρι­λο­γί­ας των απο­μνη­μο­νευ­μά­των του «Χρό­νια Ανα­τα­ρα­χής». Ο Κίσιν­γκερ βρή­κε πως το θέμα της Κυπρια­κής τρα­γω­δί­ας του 1974 τόσο «επι­κίν­δυ­νο», ώστε απο­φά­σι­σε πως καλύ­τε­ρα θα ήταν να αφή­σει για αργό­τε­ρα την εξέ­τα­σή του». «Θα πρέ­πει να κάνου­με ολό­κλη­ρη εξέ­τα­ση του επει­σο­δί­ου της Κύπρου, κάποια άλλη φορά, μια και παρα­τά­θη­κε στην προ­ε­δρία Φορντ και τα επα­κό­λου­θά του συνε­χί­ζο­νται ανε­πί­λυ­τα ως σήμε­ρα».

Άλλα όμως γρά­φει στα «χρό­νια της Ανα­νέ­ω­σης»: «Το είχα πια δεδο­μέ­νο, ότι η επό­με­νη κοι­νο­τι­κή κρί­ση στην Κύπρο, θα προ­κα­λού­σε την τουρ­κι­κή επέμ­βα­ση, και θα οδη­γού­σε σε διαί­ρε­ση του νησιού».

Αλλά για το πρα­ξι­κό­πη­μα του Ιωαν­νί­δη στην Κύπρο, υπάρ­χουν στοι­χεία, που θυμί­ζουν την πάγια αμε­ρι­κα­νι­κή τακτι­κή να απο­κοι­μί­ζουν τους υπο­τα­κτι­κούς τους:

«Στην κατά­θε­ση του στην Επι­τρο­πή της Βου­λής των Αντι­προ­σώ­πων για την Αντι­κα­τα­σκο­πία, ο Χέν­ρι Τάσκα (Αμε­ρι­κα­νός πρε­σβευ­τής επί χού­ντας στην Αθή­να), είπε πως «είχε πάρει δια­βε­βαιώ­σεις από τον σταθ­μάρ­χη της CIA, πως ο Ιωαν­νί­δης θα συνε­χί­σει να ακού­ει μόνο τη CIA και όχι τις προει­δο­ποι­ή­σεις του αρμό­διου υπαλ­λή­λου του Στέ­ητ Ντη­πάρ­τμεντ, που φαί­νε­ται ότι είχε μετα­φέ­ρει έμμε­σα ένα προ­σω­πι­κό μήνυμα…Είναι όμως σίγου­ρο πως η πρε­σβεία δεν είχε πάρει τα μέτρα εκεί­να, για να κατα­λά­βει ο Ιωαν­νί­δης το βάθος της ανη­συ­χί­ας της Ουά­σιγ­κτον για το πρα­ξι­κό­πη­μα στην Κύπρο».

Η Βου­λή των Ελλή­νων έχει ψηφί­σει να μην ανοί­ξει ο φάκε­λος της Κύπρου. Επί 35 χρό­νια, οι υπεύ­θυ­νοι άλλης μιας εθνι­κής τρα­γω­δί­ας, μένουν ατι­μώ­ρη­τοι.

*Οι από­ψεις του ιστο­λο­γί­ου δεν συμπί­πτουν απα­ραί­τη­τα με το περιε­χό­με­νο του άρθρου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας