Μητσοτάκης: Έφυγε κι άφησε πίσω 5–10 «αντικαταστάτες» ..για το «καλό» μας πάντα!

| upd 9 Αυγούστου 2017 19:18
0
11

Μητσο­τά­κης: 42 χρό­νια σε κυβερ­νη­τι­κές θέσεις και συνέ­χι­σαν παι­διά, ανί­ψια, εγγό­νια… Τα ξένα αφε­ντι­κά… έχουν στα­θε­ρά σημεία ανα­φο­ράς εδώ και 200 χρό­νια μέσα στη Βου­λή αλλά και στον Τύπο. Τίπο­τα δεν αφή­νουν στη δική μας κρί­ση…

Υφυ­πουρ­γός Οικο­νο­μι­κών 01/02/1951 27/10/1951
Υπουρ­γός Δημο­σί­ων Έργων 04/09/1951 27/10/1951
Υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών 08/11/1963 31/12/1963
Υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών 19/02/1964 15/07/1965
Υπουρ­γός Συντο­νι­σμού 15/07/1965 20/08/1965
Υπουρ­γός Συντο­νι­σμού 17/09/1965 22/12/1966
Υπουρ­γός Συντο­νι­σμού 10/05/1978 10/05/1980
Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών 10/05/1980 17/09/1981
Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών 17/09/1981 21/10/1981
Πρό­ε­δρος Κυβέρ­νη­σης 11/04/1990 08/08/1991
Υπουρ­γός Εμπο­ρι­κής Ναυ­τι­λί­ας 11/04/1990 01/10/1990
Υπουρ­γός Εθνι­κής Οικο­νο­μί­ας 01/10/1990 08/08/1991
Πρό­ε­δρος Κυβέρ­νη­σης 08/08/1991 12/10/1993
Υπουρ­γός Αιγαί­ου 08/08/1991 03/12/1992
Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών 14/04/1992 07/08/1992
Υπουρ­γός Αιγαί­ου 03/12/1992 12/10/1993

Πηγή: enikos.gr

Την τελευ­ταία του πνοή άφη­σε μία ώρα μετά τα μεσά­νυ­χτα της Κυρια­κής σε ηλι­κία 99 ετών ο πρώ­ην Πρω­θυ­πουρ­γός και επί­τι­μος πρό­ε­δρος της ΝΔ, Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης.
«Ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης έφυ­γε από τη ζωή στη μία μετά τα μεσά­νυ­χτα, περι­στοι­χι­σμέ­νος από τους ανθρώ­πους που αγα­πού­σε και τον αγα­πού­σαν», ανα­φέ­ρει η λιτή ανα­κοί­νω­ση της οικο­γέ­νειάς του.
Ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης γεν­νή­θη­κε στα Χανιά στις 18 Οκτω­βρί­ου 1918. Ήταν ο δευ­τε­ρό­το­κος γιος του δημο­σιο­γρά­φου και πολι­τι­κού Κυριά­κου Μητσο­τά­κη (1883–1944) και της Σταυ­ρού­λας Πλου­μι­δά­κη, γόνου πολι­τι­κής οικο­γέ­νειας των Χανί­ων και μικρα­νι­ψιάς του Ελευ­θε­ρί­ου Βενι­ζέ­λου.
Πέρα­σε τα παι­δι­κά του χρό­νια στα Χανιά, όπου ολο­κλή­ρω­σε τις βασι­κές σπου­δές τον Ιού­νιο του 1935 από το Πρα­κτι­κό Λύκειο της πόλης. Στη συνέ­χεια σπού­δα­σε νομι­κά, πολι­τι­κές και οικο­νο­μι­κές επι­στή­μες στο Πανε­πι­στή­μιο Αθη­νών (ΕΚΠΑ), από το οποίο απο­φοί­τη­σε τις παρα­μο­νές του ελλη­νοϊ­τα­λι­κού πολέ­μου το 1940.
Το προ­σκλη­τή­ριο του πολέ­μου τον βρή­κε στη Σχο­λή Εφέ­δρων Αξιω­μα­τι­κών στη Σύρο και σύντο­μα βρέ­θη­κε στο Μακε­δο­νι­κό Μέτω­πο. Κατά τη διάρ­κεια της Κατο­χής πρω­το­στά­τη­σε στη δημιουρ­γία αντι­στα­σια­κών οργα­νώ­σε­ων στην Κρή­τη, συνε­λή­φθη από τους Γερ­μα­νούς και κατα­δι­κά­στη­κε δύο φορές σε θάνα­το.
Την ίδια περί­ο­δο ανέ­λα­βε πολι­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες για την από κοι­νού δρά­ση των αντι­στα­σια­κών οργα­νώ­σε­ων στην Κρή­τη και την απο­φυ­γή αλλη­λο­σφα­γής, όπως συνέ­βη σε πολ­λές περι­πτώ­σεις στην ηπει­ρω­τι­κή Ελλά­δα.
Στις 7 Νοεμ­βρί­ου ως εκπρό­σω­πος της ΕΟΚ (Εθνι­κή Οργά­νω­ση Κρή­της) συνυ­πέ­γρα­ψε με τον ομό­λο­γό του του ΕΑΜ Μιλ­τιά­δη Πορ­φυ­ρο­γέν­νη τη Συμ­φω­νία του Θερίσ­σου.
Αμέ­σως μετά την απε­λευ­θέ­ρω­ση, δρα­στη­ριο­ποι­ή­θη­κε στην πολι­τι­κή και επα­νε­ξέ­δω­σε την εφη­με­ρί­δα τού Ελευ­θε­ρί­ου Βενι­ζέ­λου «Κήρυξ» Χανί­ων.
Σε ηλι­κία 28 ετών εξε­λέ­γη για πρώ­τη φορά βου­λευ­τής Χανί­ων με το Κόμ­μα των Φιλε­λευ­θέ­ρων το 1946 και επα­νε­ξε­λέ­γη με τη σημαία του ίδιου κόμ­μα­τος από το 1950 έως το 1958. Το 1951 έγι­νε υφυ­πουρ­γός Οικο­νο­μι­κών στην κυβέρ­νη­ση του Σοφο­κλή Βενι­ζέ­λου (1 Φεβρουα­ρί­ου — 27 Οκτω­βρί­ου), ενώ εκτε­λού­σε και καθή­κο­ντα υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών και Δημο­σί­ων Έργων (12 Σεπτεμ­βρί­ου — 27 Οκτω­βρί­ου).
Μετά τη νίκη του Ελλη­νι­κού Συνα­γερ­μού του Αλε­ξάν­δρου Παπά­γου το 1952, ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης ανα­δεί­χθη­κε από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους και μαχη­τι­κό­τε­ρους κοι­νο­βου­λευ­τι­κούς αντι­πά­λους της κυβέρ­νη­σης.
Τον επό­με­νο χρό­νο (6 Ιου­νί­ου 1953) νυμ­φεύ­θη­κε τη Μαρί­κα Γιαν­νού­κου (1930 — 2012), κόρη πλού­σιας οικο­γέ­νειας των Αθη­νών, με την οποία απέ­κτη­σε τέσ­σε­ρα παι­διά: τη Θεο­δώ­ρα (Ντό­ρα) (γ. 1954), την Αλε­ξάν­δρα (γ. 1955), την Αικα­τε­ρί­νη (γ.1959), και τον Κυριά­κο (γ. 1968). Ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης συμ­με­τεί­χε ενερ­γά στις διερ­γα­σί­ες για την ίδρυ­ση νέας πολι­τι­κής κίνη­σης στο χώρο του κέντρου.
Το 1961 συνέ­βα­λε απο­φα­σι­στι­κά στη συγκρό­τη­ση της Ένω­σης Κέντρου κι έπαι­ξε πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο στις εσω­κομ­μα­τι­κές συγκρού­σεις και αντι­πα­ρα­θέ­σεις του κόμ­μα­τος. Υπήρ­ξε στε­νός συνερ­γά­της και υπο­στη­ρι­κτής του Γεωρ­γί­ου Παπαν­δρέ­ου, ιδιαί­τε­ρα στις συγκρού­σεις του τελευ­ταί­ου με τον Σοφο­κλή Βενι­ζέ­λο.
Την περί­ο­δο 1961 — 1963, μετά τις εκλο­γές της βίας και της νοθεί­ας, υπο­στή­ρι­ξε μαχη­τι­κά τις θέσεις της ΕΚ ενα­ντί­ον της ΕΡΕ και της κυβέρ­νη­σης του Κων­στα­ντί­νου Δόβα, στο πλαί­σιο του «ανέν­δο­του αγώ­να». Μετά το θάνα­το του Γεωρ­γί­ου Καρ­τά­λη το 1957, υπήρ­ξε ο πολι­τι­κός που στή­ρι­ξε και προ­ώ­θη­σε η δημο­κρα­τι­κή εφη­με­ρί­δα «Ελευ­θε­ρία» του στε­νού φίλου του Πάνου Κόκ­κα.
Το 1963, μετά τη νίκη της ΕΚ, ανέ­λα­βε το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών (8 Νοεμ­βρί­ου — 21 Δεκεμ­βρί­ου), το οποίο δια­τή­ρη­σε και στη νέα κυβέρ­νη­ση του Γεωρ­γί­ου Παπαν­δρέ­ου το 1964 (19 Φεβρουα­ρί­ου 1964 — 15 Ιου­λί­ου 1965).
Τον Ιού­λιο του 1965 δια­φώ­νη­σε με το Γεώρ­γιο Παπαν­δρέ­ου για τον τρό­πο αντι­με­τώ­πι­σης της κρί­σης στις σχέ­σεις πρω­θυ­πουρ­γού — βασι­λιά («Ιου­λια­νά») και πρω­τα­γω­νί­στη­σε στο σχη­μα­τι­σμό των βασι­λι­κών κυβερ­νή­σε­ων 1965 — 1966 (κυβερ­νή­σεις της Απο­στα­σί­ας). Στις κυβερ­νή­σεις του Γεωρ­γί­ου Αθα­να­σιά­δη — Νόβα (15 Ιου­λί­ου — 20 Αυγού­στου 1965) και Στέ­φα­νου Στε­φα­νό­που­λου (17 Σεπτεμ­βρί­ου 1965 — 22 Δεκεμ­βρί­ου 1966) συμ­με­τεί­χε ως Υπουρ­γός Συντο­νι­σμού.
Για τον Κων­στα­ντί­νο Μητσο­τά­κη η περί­ο­δος των «Ιου­λια­νών» θα απο­τε­λέ­σει μόνι­μη πηγή επι­θέ­σε­ων από τους πολι­τι­κούς του αντι­πά­λους. Ο ίδιος υπο­στη­ρί­ζει ότι όχι μόνο δεν θέλη­σε να ανα­τρέ­ψει τον Γεώρ­γιο Παπαν­δρέ­ου, αλλά αντί­θε­τα προ­σπά­θη­σε ως την τελευ­ταία στιγ­μή να τον απο­τρέ­ψει από τη σύγκρου­ση με τον βασι­λιά και την παραί­τη­ση.
Μία σύγκρου­ση που κιν­δύ­νευε να φέρει αντι­μέ­τω­πη την κυβέρ­νη­ση με τις Ένο­πλες Δυνά­μεις, τις οποί­ες έλεγ­χε από­λυ­τα ο βασι­λιάς με ευθύ­νη και του Γεωρ­γί­ου Παπαν­δρέ­ου, όπως έχει δηλώ­σει. Από την ώρα, όμως, της παραί­τη­σης Παπαν­δρέ­ου, ο Μητσο­τά­κης στή­ρι­ξε τις κυβερ­νή­σεις των «Απο­στα­τών», σε μία προ­σπά­θεια εκτό­νω­σης της κατά­στα­σης. «Ήταν μια δύσκο­λη πολι­τι­κή από­φα­ση, με προ­βλε­πό­με­νο μεγά­λο προ­σω­πι­κό κόστος. Έκα­να, όμως, εκεί­νο που μου υπα­γό­ρευε η συνεί­δη­σή μου».
Μετά την επι­βο­λή της δικτα­το­ρί­ας (21 Απρι­λί­ου 1967), ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης συνε­λή­φθη μαζί με τους άλλους πολι­τι­κούς, για να αφε­θεί, αργό­τε­ρα, ελεύ­θε­ρος με τη γενι­κή αμνη­στία και να φύγει στο εξω­τε­ρι­κό. Εγκα­τα­στά­θη­κε στο Παρί­σι και συμ­με­τεί­χε στον αντι­δι­κτα­το­ρι­κό αγώ­να.
Με την επι­στρο­φή του στην Ελλά­δα, το 1973, μετά την άρση του στρα­τιω­τι­κού νόμου, συνε­λή­φθη και πάλι, από τη χού­ντα του Ιωαν­νί­δη, και απο­φυ­λα­κί­στη­κε με τη μετα­πο­λί­τευ­ση.
Στις πρώ­τες μετα­πο­λι­τευ­τι­κές εκλο­γές του 1974 κατέ­βη­κε ως ανε­ξάρ­τη­τος στο Νομό Χανί­ων και δεν εξε­λέ­γη, παρά τον σημα­ντι­κό αριθ­μό ψήφων που έλα­βε, λόγω του ισχύ­ο­ντος εκλο­γι­κού νόμου. Το 1977 ίδρυ­σε το Κόμ­μα των Νεο­φι­λε­λευ­θέ­ρων, με το οποίο εξε­λέ­γη βου­λευ­τής Χανί­ων στις εκλο­γές του 1977.
Το 1978 προ­σχώ­ρη­σε στη Νέα Δημο­κρα­τία, μετά το άνοιγ­μα του Κων­στα­ντί­νου Καρα­μαν­λή προς τον κεντρώο χώρο, και ανέ­λα­βε υπουρ­γός Συντο­νι­σμού στην κυβέρ­νη­ση Καρα­μαν­λή (10 Μαΐ­ου 1978 — 10 Μαΐ­ου 1980) και υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών (10 Μαΐ­ου 1980 — 17 Σεπτεμ­βρί­ου 1981) στην κυβέρ­νη­ση του Γεωρ­γί­ου Ράλ­λη.
Μετά την άνο­δο του ΠΑΣΟΚ στην εξου­σία (18 Οκτω­βρί­ου 1981), διε­τέ­λε­σε κοι­νο­βου­λευ­τι­κός εκπρό­σω­πος της Νέας Δημο­κρα­τί­ας έως την 1η Σεπτεμ­βρί­ου 1984, οπό­τε εξε­λέ­γη πρό­ε­δρος του κόμ­μα­τος της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, υπε­ρι­σχύ­ο­ντας του Κων­στα­ντί­νου Στε­φα­νό­που­λου. Λόγω του αρνη­τι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος στις εκλο­γές του Ιου­νί­ου του 1985, ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης ζητά την ανα­νέ­ω­ση της εμπι­στο­σύ­νης από την Κοι­νο­βου­λευ­τι­κή Ομά­δα της Νέας Δημο­κρα­τί­ας στις 24 Αυγού­στου της ίδιας χρο­νιάς.
Πέντε μέρες αργό­τε­ρα επα­νε­κλέ­γε­ται στην ηγε­σία του κόμ­μα­τος. Ο Κωστής Στε­φα­νό­που­λος δια­φω­νεί με τη δια­δι­κα­σία και απο­χω­ρεί από το κόμ­μα για να ιδρύ­σει τη ΔΗΑΝΑ, το κόμ­μα της Δημο­κρα­τι­κής Ανα­νέ­ω­σης. Στις εκλο­γές του 1989, η Ν.Δ. δεν κατέ­στη δυνα­τό να εξα­σφα­λί­σει την αυτο­δυ­να­μία, λόγω του εκλο­γι­κού συστή­μα­τος.
Ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται με την ηγε­σία του Συνα­σπι­σμού της Αρι­στε­ράς τον σχη­μα­τι­σμό κυβέρ­νη­σης υπό τον Τζα­νή Τζα­νε­τά­κη, με πρω­ταρ­χι­κό στό­χο την «κάθαρ­ση», δηλα­δή τη μη παρα­γρα­φή των σκαν­δά­λων που έγι­ναν την περί­ο­δο δια­κυ­βέρ­νη­σης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ (κατ’ άλλους «Βρώ­μι­κο ’89»).
Μετά τις εκλο­γές του Νοεμ­βρί­ου του 1989, στις οποί­ες η ΝΔ και πάλι δεν εξα­σφά­λι­σε κοι­νο­βου­λευ­τι­κή αυτο­δυ­να­μία, ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης υπο­στή­ρι­ξε οικου­με­νι­κή κυβέρ­νη­ση με πρω­θυ­πουρ­γό των Ξενο­φώ­ντα Ζολώ­τα.
Τον Απρί­λιο του 1990 η Νέα Δημο­κρα­τία πέτυ­χε την πολυ­πό­θη­τη αυτο­δυ­να­μία με τη συν­δρο­μή του ενός βου­λευ­τή της ΔΗΑΝΑ και ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης ορκί­στη­κε πρω­θυ­πουρ­γός στις 11 Απρι­λί­ου 1990, σε ηλι­κία 72 ετών.
Η πολι­τι­κή της κυβέρ­νη­σης Μητσο­τά­κη μπο­ρεί να χαρα­κτη­ρι­στεί ως μία μετριο­πα­θής προ­σπά­θεια εφαρ­μο­γής μιας φιλε­λεύ­θε­ρης πολι­τι­κής, σε μια επο­χή που ο κομ­μου­νι­σμός γκρε­μι­ζό­ταν και ο νεο­φι­λευ­θε­ρι­σμός άρχι­σε να γίνε­ται το κυρί­αρ­χο οικο­νο­μι­κό δόγ­μα.
Η επί­δο­σή της πιθα­νόν θα ήταν πιο επι­τυ­χής, εάν δεν είχε να αντι­με­τω­πί­σει σοβα­ρές εσω­τε­ρι­κές αντι­θέ­σεις και δια­φω­νί­ες («Καρα­μαν­λι­κοί», Αντώ­νης Σαμα­ράς), οι οποί­ες συνέ­βα­λαν τελι­κά στην πτώ­ση της, όταν απέ­συ­ρε την υπο­στή­ρι­ξή του από την κυβέρ­νη­ση ο βου­λευ­τής Κιλ­κίς, Γιώρ­γος Σιμπι­λί­δης.
Η κυβέρ­νη­ση έχα­σε τη δεδη­λω­μέ­νη και προ­κή­ρυ­ξε εκλο­γές για τις 10 Οκτω­βρί­ου 1993, τις οποί­ες έχα­σε από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπαν­δρέ­ου.
Τέσ­σε­ρις ημέ­ρες αργό­τε­ρα, ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης παραι­τή­θη­κε από την ηγε­σία του κόμ­μα­τος και έκτο­τε παρέ­μει­νε βου­λευ­τής (και επί­τι­μος πρό­ε­δρος της ΝΔ) έως τις 11 Φεβρουα­ρί­ου 2004, οπό­τε απο­χώ­ρη­σε από την ενερ­γό πολι­τι­κή, ύστε­ρα από παρου­σία 58 χρό­νων.

*Οι από­ψεις του ιστο­λο­γί­ου δεν συμπί­πτουν απα­ραί­τη­τα με το περιε­χό­με­νο του άρθρου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας