Το «μνημείο του αγνώστου πρόσφυγα» απέναντι από την Ακρόπολη

| upd 9 Αυγούστου 2017 19:18
0
4

Με την έκθε­ση Documenta 14 που πραγ­μα­το­ποιεί­ται στην Αθή­να από τις 8 Απρι­λί­ου έως τις 16 Ιου­λί­ου, υπό τον τίτλο «Learning from Athens», όπου οι εργα­ζό­με­νοι ήδη καταγ­γέλ­λουν πως άλλα­ξαν εν μια νυκτί οι συμ­βά­σεις τους και πως βιώ­νουν απα­ρά­δε­κτες εργα­σια­κές συν­θή­κες, τοπο­θε­τή­θη­κε ένα ανοι­ξιά­τι­κο πρω­ι­νό του Απρί­λη μια φυσι­κού μεγέ­θους μαρ­μά­ρι­νη προ­σφυ­γι­κή σκη­νή στον αρχαιο­λο­γι­κό χώρο στο λόφο Φιλο­πάπ­που ή Μου­σών, ακρι­βώς απέ­να­ντι από την Ακρό­πο­λη.

Η Κανα­δή «καλ­λι­τέ­χνι­δα» Ρεμπέ­κα Μπελ­μόρ πρό­τει­νε την εγκα­τά­στα­ση της μαρ­μά­ρι­νης σκη­νής στον λόφο του Φιλο­πάπ­που, δίπλα σε μονο­πά­τι που χάρα­ξε ο Πικιώ­νης, ακρι­βώς απέ­να­ντι από τον Παρ­θε­νώ­να και το ΚΑΣ (Κεντρι­κό Αρχαιο­λο­γι­κό Συμ­βού­λιο) αναί­ρε­σε άμε­σα τις όποιες εύλο­γες επι­φυ­λά­ξεις μετά από τις διευ­κρι­νί­σεις που έδω­σε η διευ­θύ­ντρια του καλ­λι­τε­χνι­κού γρα­φεί­ου της documenta στην Αθή­να, Μαρί­να Φωκί­δη.

Πηγή: iefimerida.gr

Το «έργο» ζυγί­ζει 300 κιλά και μετα­φέρ­θη­κε με ειδι­κό γερα­νό τύπου αρά­χνης σε δύο μέρη. Ο γερα­νός στα­μά­τη­σε στο φυλά­κιο, ενώ για να μπο­ρέ­σει να φτά­σει στο συγκε­κρι­μέ­νο σημείο χρειά­στη­κε να γίνει «εικα­στι­κή» παρέμ­βα­ση στο φυσι­κό περι­βάλ­λον, κόβο­ντας κλα­διά από διά­φο­ρα δέντρα. Η μαρ­μά­ρι­νη σκη­νή φυσι­κού μεγέ­θους μετα­φέρ­θη­κε μέχρι το σημείο εγκα­τά­στα­σής της με ελα­στι­κό διά­δρο­μο πάνω σε κόντρα πλα­κέ, που σύμ­φω­να με τις τεχνι­κές διευ­κρι­νί­σεις της κας Φωκί­δη θα απορ­ρο­φού­σε τους κρα­δα­σμούς. Προ­φα­νώς θα εννο­ού­σε τους κρα­δα­σμούς για την προ­στα­σία της μαρ­μά­ρι­νης σκη­νής και όχι των αρχαί­ων του περι­βάλ­λο­ντα χώρου.

Η διευ­θύ­ντρια του καλ­λι­τε­χνι­κού γρα­φεί­ου της documenta στην Αθή­να σημεί­ω­σε μάλι­στα ότι το συγκε­κρι­μέ­νο σημείο επι­λέ­χθη­κε διό­τι «στό­χος είναι η ‘συνο­μι­λία’ του έργου με τον Παρ­θε­νώ­να, το οικου­με­νι­κό μνη­μείο, αλλά και με τη σύγ­χρο­νη τοπο­γρα­φία, ενώ η σκη­νή, που παρα­πέ­μπει στις κατοι­κί­ες ιθα­γε­νών του Κανα­δά, έχει πολ­λα­πλά νοή­μα­τα: την επι­σφά­λεια, την λιτό­τη­τα, την προ­σφυ­γιά, το υπο­κα­τά­στα­το του σπι­τιού». «Το λευ­κό μάρ­μα­ρο μνη­μειο­ποιεί την ιδέα της προ­σφυ­γι­κής κρί­σης, ενώ η οξύ­μω­ρη κατά­στα­ση της βαριάς μαρ­μά­ρι­νης σκη­νής που μετα­φέ­ρε­ται δύσκο­λα από τη μία χώρα στην άλλη (σε αντί­θε­ση με το ελα­φρύ τύπου ιγκλού ‘σπί­τι’ των ιθα­γε­νών), έχει μια επι­πλέ­ον ‘ανά­γνω­ση’: τη δυσκο­λία μετα­κί­νη­σης των προ­σφύ­γων». Όσο για την επι­λο­γή του λευ­κού μαρ­μά­ρου, η «καλ­λι­τέ­χνις» θεώ­ρη­σε ότι το χρώ­μα αυτό μπο­ρεί να εναρ­μο­νι­στεί με το περι­βάλ­λον.

Η documenta του μπά­τζετ των 70 εκα­τομ­μυ­ρί­ων απο­τε­λεί χοντρή business και προ­σφέ­ρει τα μέγι­στα στην παρα­πλη­ρο­φό­ρη­ση, στην παρα­ποί­η­ση και στην παρα­χά­ρα­ξη της πολι­τι­στι­κής μας κλη­ρο­νο­μιάς.

Πηγή: tvxs.gr

Τι άλλο θα μπο­ρού­σε να «πει» το μαρ­μά­ρι­νο έκθε­μα της διε­φθαρ­μέ­νης –όπως καταγ­γέλ­λε­ται από τους ίδιους τους υπαλ­λή­λους της– Documenta 14, την εκπρό­σω­πο της συστη­μι­κής λαθρο­λά­γνας υπο­κουλ­τού­ρας, στην «συνο­μι­λία» του με τον απέ­να­ντι Παρ­θε­νώ­να, από το ότι «Επι­τέ­λους σας κατα­κτή­σα­με!»; «Εκεί που άλλο­τε ο Ελλη­νι­κός Πολι­τι­σμός έχτι­ζε Παρ­θε­νώ­νες, εμείς σήμε­ρα στή­νου­με ‘προ­σφυ­γι­κές’ σκη­νές!».

Το κακό­γου­στο αυτό έκθε­μα που ορθώ­νει σαρ­κα­στι­κά το πυγ­μαίο ανά­στη­μά του στον Παρ­θε­νώ­να, το «οικου­με­νι­κό μνη­μείο», της πολι­τι­στι­κής μας κλη­ρο­νο­μιάς, φυλάσ­σε­ται επί 24ώρου βάσε­ως, την ίδια στιγ­μή που τα αρχαία μνη­μεία του περι­βάλ­λο­ντος χώρου βρί­σκο­νται απρο­στά­τευ­τα έρμαια στο έλε­ος βαν­δά­λων, μίσθαρ­να της ίδιας υπο­κουλ­τού­ρας που υπη­ρε­τεί και η Documenta 14.

Ό,τι δεν κατά­φε­ραν ανά τους αιώ­νες με πολε­μι­κές επι­δρο­μές… το κατά­φε­ραν σήμε­ρα με «ειρη­νι­κό» τρό­πο, εκμε­ταλ­λευό­με­νοι την συμπό­νια και την ανθρω­πιά των Ελλή­νων και των Ευρω­παί­ων πολι­τών. Αντί να μας κατα­κλύ­ζουν πολε­μι­στές και στρα­τοί, εξα­πο­λύ­ουν σήμε­ρα ενα­ντί­ον μας σαν σμή­νη ακρί­δων «λαθρο­με­τα­νά­στες» και «πρό­σφυ­γες μαϊ­μού», νεο­ε­ποί­κους, τους μελαμ­ψούς αχταρ­μα­το­ποι­η­μέ­νους Ευρω­παί­ους πολί­τες του μέλ­λο­ντος, όπως τους ορα­μα­τι­ζό­ταν ο Richard von Coudenhove-Kalergi.

Από την μια πλευ­ρά βρί­σκε­ται ο Παρ­θε­νώ­νας που είναι το από­λυ­το σύμ­βο­λο. Είναι το παναν­θρώ­πι­νο σύμ­βο­λο, το σύμ­βο­λο του πολι­τι­σμού των πολι­τι­σμών και εξ αυτού του συμ­βο­λι­σμού του η UNESCO το επέ­λε­ξε με τον πιο από­λυ­το τρό­πο ως έμβλη­μα της παγκο­σμιό­τη­τας, ως έμβλη­μα της κοι­νής ιστο­ρί­ας του ανθρώ­πι­νου είδους. Απο­τε­λεί ένα μονα­δι­κό μνη­μείο που λει­τουρ­γεί ως σύμ­βο­λο τόσο της εθνι­κό­τη­τας όσο και του διε­θνούς πολι­τι­σμού (Μ. Beard).

Πηγή: anthologio.wordpress.com

Είναι το πρώ­το των πρώ­των σύμ­βο­λο του Ελλη­νι­σμού, που δεν υπερ­βαί­νει απλά και μόνο τα άλλα σύμ­βο­λά μας εθνο­κε­ντρι­κά ή θρη­σκευ­τι­κά λόγω της μεγα­λύ­τε­ρης δια­χρο­νι­κό­τη­τάς του και εξυ­φαί­νο­ντας ως εκ τού­του με έναν από­λυ­τα μονα­δι­κό τρό­πο την ενό­τη­τα του πολι­τι­σμού μας αλλά και για­τί, αν και υλι­κό κυρί­ως δημιούρ­γη­μα, η πνευ­μα­τι­κό­τη­τά του υπερ­βαί­νει την υλι­κό­τη­τά του. Εξαϋ­λώ­νε­ται από τη γνω­στή σε κάθε γωνιά της Γης αρχι­τε­κτο­νι­κή «Μορ­φή του» και ανα­τέ­μνει χρό­νους και και­ρούς ταξι­δεύ­ο­ντας με το ίδιο πάντα μήνυ­μα: του διαρ­κούς εκπο­λι­τι­σμού και εξαν­θρω­πι­σμού του ανθρώ­που.

Ακρι­βώς απέ­να­ντι από την Ακρό­πο­λη νοτιο­δυ­τι­κά τοπο­θε­τή­θη­κε η «συνο­μι­λού­σα» με τον Παρ­θε­νώ­να σκη­νή του «αγνώ­στου πρό­σφυ­γα», που συμ­βο­λί­ζει τον από­λυ­το σκο­τα­δι­σμό, την δου­λεία, την σκλα­βιά, την ταπεί­νω­ση, τον ευνου­χι­σμό ενός λαού και την απαν­θρω­πιά των περιού­σιων επι­κυ­ρί­αρ­χων δυνα­στών της ανθρω­πό­τη­τας. Ένα «μνη­μείο» που ευελ­πι­στεί να πάρει κάπο­τε τη θέση του Παρ­θε­νώ­να…

Δεν θέλω να ανα­φερ­θώ στα μεγά­λα κανά­λια και τα πανελ­λα­δι­κής εμβέ­λειας ΜΜΕ, που ούτως ή άλλως προ­ω­θούν αυτού του είδους την υπο­κουλ­τού­ρα, αλλά θέλω να ανα­φερ­θώ στα μικρό­τε­ρα μέσα ενη­μέ­ρω­σης, όπως τοπι­κά τηλε­ο­πτι­κά κανά­λια, μπλοκ και ειδη­σε­ο­γρα­φι­κές σελί­δες στο δια­δί­κτυο κ.λπ. και κυρί­ως σε αυτά του δήθεν «πατριω­τι­κού» χώρου, που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα εκτε­λούν πει­θή­νια τις εντο­λές που τους επι­τάσ­σει η διε­θνής σιω­νι­στι­κή τοκο­γλυ­φία. Δεν είναι τίποτ’ άλλο από υπη­ρέ­τες του ιδί­ου πολι­τι­κού συστή­μα­τος. Παίρ­νουν εξαρ­χής συγκε­κρι­μέ­νες θέσεις, ώστε όταν αργό­τε­ρα η λαϊ­κή οργή ή η λαϊ­κή αγα­νά­κτη­ση φτά­σει στο «απρο­χώ­ρη­το» και άρα σε ανε­ξέ­λεγ­κτο για το σύστη­μα στά­διο, ο λαός θα κινη­θεί προς αυτές τις ελεγ­χό­με­νες από το ίδιο σύστη­μα «ακραί­ες» επι­λο­γές. Δηλα­δή ο λαός και πάλι βρί­σκε­ται εξ αρχής εξα­πα­τη­μέ­νος. Βλέ­που­με λοι­πόν διά­φο­ρες εφη­με­ρί­δες, μπλοκ, σελί­δες στο internet κ.λπ. να διαρ­ρη­γνύ­ουν τα ιμά­τιά τους ως «εθνι­κι­στές», «υπερ­πα­τριώ­τες», «τουρ­κο­φά­γοι» κ.λπ. και να επι­δί­δο­νται σε μια αέναη μάχη με το σύστη­μα, το «κακό», την δημο­κρα­τία ή τους γεί­το­νές μας κ.λπ. ενώ στην ουσία ο σκο­πός τους είναι να απο­κρύ­πτουν σημα­ντι­κά γεγο­νό­τα που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα θα εξέ­γει­ραν τις μάζες, ενώ εστιά­ζουν την προ­σο­χή του κοι­νού σε άλλα θέμα­τα, μπαί­νο­ντας δηλα­δή στο «τρυ­πά­κι» της ιστο­ρι­κής και πολι­τι­σμι­κής αλλοί­ω­σης ή της εμμο­νής σε ιστο­ρι­κά γεγο­νό­τα του παρελ­θό­ντος. Είναι του­λά­χι­στον αστείο να ευχό­μα­στε κάπο­τε στο μακρι­νό μέλ­λον ο πρω­θυ­πουρ­γός να βρί­σκε­ται επά­νω σε άρμα στρα­τιω­τι­κό, την στιγ­μή που –όπως όλοι γνω­ρί­ζου­με– οι στρα­τιω­τι­κοί απο­τε­λούν κλί­κα που απαρ­τί­ζε­ται από κομ­μα­τό­σκυ­λα της εκά­στο­τε εξου­σί­ας, ενώ στην σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα του παρό­ντος κάποια γελοία που­λη­μέ­να υπο­κεί­με­να, εκπρό­σω­ποι της δυτι­κής νεο­τα­ξί­τι­κης θολο­κουλ­τού­ρας στή­νουν το «μνη­μείο του αγνώ­στου πρό­σφυ­γα» απέ­να­ντι από τον Παρ­θε­νώ­να. Όλα αυτά απο­τε­λούν σανό για τα πρό­βα­τα. Κατ’ αυτόν τον τρό­πο λοι­πόν δεν δια­βά­ζου­με που­θε­νά ότι στον λόφο του Φιλο­πάπ­που, μέσα σε αρχαιο­λο­γι­κό χώρο, ακρι­βώς απέ­να­ντι από τον Παρ­θε­νώ­να, έχουν στή­σει το «μνη­μείο του αγνώ­στου πρό­σφυ­γα». Μας κατευ­θύ­νουν να εστιά­ζου­με την προ­σο­χή μας σε μερι­κούς Αλβα­νούς που σχη­μα­τί­ζουν με τα χέρια τους «μια ωραία πετα­λού­δα», ή στο δημο­ψή­φι­σμα του «Σουλ­τά­νου», την ώρα που οι δικές μας «σουλ­τά­νες» έχουν επι­δο­θεί στο κατα­στρο­φι­κό για τη χώρα μας έργο τους.

Η αγα­νά­κτη­ση και ο απο­τρο­πια­σμός έχουν κυριεύ­σει πλέ­ον τους κατοί­κους, τους υπαλ­λή­λους, τους επι­σκέ­πτες, αλλά ακό­μη και τους του­ρί­στες της περιο­χής της Ακρό­πο­λης. Πρέ­πει άμε­σα να αφαι­ρε­θεί αυτό το έκτρω­μα «τέχνης» από τον αρχαιο­λο­γι­κό χώρο του λόφου των Μου­σών. Τι δου­λειά έχει ένα έκθε­μα «μοντέρ­νας τέχνης» μέσα σε αρχαιο­λο­γι­κό χώρο; Αυτού του είδους συστη­μι­κοί ελιγ­μοί πραγ­μα­το­ποιού­νται για την στα­τι­στι­κή σφυγ­μο­μέ­τρη­ση της λαϊ­κής οργής και αγα­νά­κτη­σης. Και όσο δεν υπάρ­χει αντί­δρα­ση από το λαό, τόσο θα σκαρ­φί­ζο­νται όλο και πιο προ­κλη­τι­κές κινή­σεις. Ποιος λησμό­νη­σε τις παρα­στά­σεις με τα παλ­λό­με­να πέη που ήθε­λαν να ανε­βά­σουν στην Επί­δαυ­ρο;

*Οι από­ψεις του ιστο­λο­γί­ου δεν συμπί­πτουν απα­ραί­τη­τα με το περιε­χό­με­νο του άρθρου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας