Ο γιος του Μπελογιάννη αποκήρυξε το ΚΚΕ

| upd 9 Αυγούστου 2017 19:18
0
18

Απο­κή­ρυ­ξε το ΚΚΕ ο γιος του ανθρώ­που με το γαρύ­φαλ­λο, του αγω­νι­στή Νίκου Μπε­λο­γιάν­νη, δύο 24ωρα μετά τα εγκαί­νια της έκθε­σης παρου­σία του Δημή­τρη Κου­τσού­μπα και του πρω­θυ­πουρ­γού Αλέ­ξη Τσί­πρα.

 

O γιος του Μπε­λο­γιάν­νη

Με μία δήλω­ση αφο­πλι­στι­κή στο IONION FM ανέ­φε­ρε ότι «το ΚΚΕ επι­δί­δε­ται σε συστη­μα­τι­κή καπη­λεία του ονό­μα­τος του Νίκου Μπε­λο­γιάν­νη, που εκτε­λέ­στη­κε το 1952, αρνού­με­νος να απαρ­νη­θεί τα κομ­μου­νι­στι­κά ιδε­ώ­δη».

«Κάποιοι καπη­λεύ­ο­νται τους αγώ­νες του Νίκου Μπε­λο­γιάν­νη. Δεν συνυ­πάρ­χω με τον Περισ­σό από το 1968. Για λόγους απο­δο­κι­μα­σί­ας στον συγκε­κρι­μέ­νο πολι­τι­κό χώρο δεν θα παρα­στώ στις εκδη­λώ­σεις της Δευ­τέ­ρας για τα εγκαί­νια του Μου­σεί­ου προς τιμήν του πατέ­ρα μου, στην Αμα­λιά­δα» είχε δηλώ­σει στην «Πρω­ι­νή Περί­πο­λο» από τη γενέ­τει­ρά του, την Αμα­λιά­δα, ο υιός Νίκος Μπε­λο­γιάν­νης, λίγες ώρες πριν από τα εγκαί­νια.

Συγκε­κρι­μέ­να, ο γιος του αγω­νι­στή κατέ­φθα­σε με λεω­φο­ρείο του ΚΤΕΛ στον Πύρ­γο, απ’ όπου τον παρέ­λα­βε ο δήμαρ­χος Ήλι­δας και τον οδή­γη­σε στην Αμα­λιά­δα για να δει την έκθε­ση και το σπί­τι του πατέ­ρα του.

Στη συνέ­χεια απο­χώ­ρη­σε με το ίδιο λεω­φο­ρείο, όπως ήρθε, δηλώ­νο­ντας ότι δεν επι­θυ­μού­σε να συμ­με­τά­σχει στις εκδη­λώ­σεις που διορ­γα­νώ­θη­καν τη Δευ­τέ­ρα, «παρου­σία συγκε­κρι­μέ­νου χώρου», σε ένδει­ξη απο­δο­κι­μα­σί­ας.

Επι­κή­ρυ­ξη Μπε­λο­γιάν­νη και της συντρό­φου του κατά την επί­μα­χη περί­ο­δο

Το κτή­ριο που βρί­σκε­ται στο κέντρο της Αμα­λιά­δας το δώρι­σε η οικο­γέ­νεια στον Δήμο Ήλι­δας πριν από 22 χρό­νια και επι­τέ­λους, όπως ανέ­φε­ρε ο γιος του αγω­νι­στή, ολο­κλη­ρώ­θη­κε η μετα­τρο­πή του χώρου σε μου­σείο. Μαζί με το κτή­ριο η οικο­γέ­νεια δώρι­σε και τα έπι­πλα.

«Ο πατέ­ρας μου δεν είχε έπι­πλα, ζού­σε στην παρα­νο­μία. Είναι έπι­πλα της Διδώς Σωτη­ρί­ου, αδελ­φής της μητέ­ρας μου, που τα δώρι­σε σε εμάς και τα χρη­σι­μο­ποιού­σα­με. Επι­πλέ­ον παρα­χω­ρή­σα­με και όλο το φωτο­γρα­φι­κό αρχείο. Χρειά­στη­καν 22 χρό­νια από την ημέ­ρα της δωρε­άς για να γίνει το μου­σείο» σχο­λί­α­σε ο Νίκος Μπε­λο­γιάν­νης.

Όπως ανέ­φε­ρε, έχει επι­σκε­φθεί πάρα πολ­λές φορές την Αμα­λιά­δα, γενέ­τει­ρα του πατέ­ρα του.

Διαβάστε τι έγραψε στην Athens Voice ο Δημήτρης Φύσσας:

Α. Ο εμφύ­λιος τελειώ­νει τον Αύγου­στο του 1949, αλλά το ΚΚΕ δεν παρα­δέ­χε­ται την ήττα του. Τον Σεπτέμ­βρη ο αρχη­γός του, ο Νίκος Ζαχα­ριά­δης, γρά­φει στον υπερ-αρχη­γό Στά­λιν: «…Θα δια­τη­ρή­σου­με την παρ­τι­ζά­νι­κη δρα­στη­ριό­τη­τα σ’ όλη τη χώρα έχο­ντας έτοι­μες τις δυνά­μεις μας στο εξω­τε­ρι­κό και σε σχέ­ση με τη δια­μόρ­φω­ση της διε­θνούς κατά­στα­σης θα μπο­ρέ­σου­με την κατάλ­λη­λη στιγ­μή να γενι­κεύ­σου­με πάλι τον ένο­πλο αγώ­να για την ανα­τρο­πή του μοναρ­χο­φα­σι­σμού».

Β. Τον Οκτώ­βρη η 6η ολο­μέ­λεια του ΚΚΕ ρίχνει και επί­ση­μα το σύν­θη­μα «Το όπλο παρά πόδα», δηλα­δή προ­ε­τοι­μα­σία για τη συνέ­χεια.

Γ. Χιλιά­δες παρά­νο­μα μέλη του ΚΚΕ στις πόλεις και απο­κομ­μέ­νοι στρα­τιώ­τες του «Δημο­κρα­τι­κού Στρα­τού» του ΚΚΕ στα βου­νά εξα­κο­λου­θούν να συνε­χί­ζουν μόνοι τους τον «πόλε­μο» το 1949–50 ή και πέρα (οι δύο τελευ­ταί­οι Κρη­τι­κοί κατέ­βη­καν από τα βου­νά γέροι, το 1974), αρνού­με­νοι κάθε δήλω­ση απο­κή­ρυ­ξης της (ανε­δα­φι­κής) πολι­τι­κής του ΚΚΕ (και γι’ αυτό εκτε­λού­νταν, εξο­ρί­ζο­νταν ή φυλα­κί­ζο­νταν), ενώ πολ­λοί απ’ όσους έχουν υπο­χω­ρή­σει στις ανα­το­λι­κές χώρες ανα­λαμ­βά­νουν παρά­νο­μες απο­στο­λές στην Ελλά­δα.

Δ. Μια τέτοια περί­πτω­ση είναι ο Νίκος Μπε­λο­γιάν­νης, μέλος της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής του ΚΚΕ, που τον Ιού­νη του 1950 φτά­νει παρά­νο­μα στην Αθή­να, για να ανα­συ­γκρο­τή­σει τις οργα­νώ­σεις του παρά­νο­μου ΚΚΕ.

Ε. Ο Μπε­λο­γιάν­νης πιά­στη­κε τον Δεκέμ­βρη του 1950 και δικά­στη­κε το φθι­νό­πω­ρο του 1951, μαζί με πολ­λούς συνερ­γά­τες του και δικά­στη­κε από Έκτα­κτο Στρα­το­δι­κείο σαν στέ­λε­χος του παρά­νο­μου ΚΚΕ και κατά­σκο­πος της Σοβιε­τι­κής Ένω­σης. Απαγ­γέλ­θη­καν 12 θανα­τι­κές κατα­δί­κες, αλλά καμιά δεν εκτε­λέ­στη­κε.

ΣΤ. Όμως τον Νοέμ­βρη του 1951 ανα­κα­λύ­φτη­καν παρά­νο­μοι ασύρ­μα­τοι του ΚΚΕ στην Καλ­λι­θέα και τη Γλυ­φά­δα. Οι ασύρ­μα­τοι αυτοί μετα­δί­δα­νε πλη­ρο­φο­ρί­ες στην ηγε­σία του ΚΚΕ, που ήταν στις ανα­το­λι­κές χώρες (ο βασι­κός ασυρ­μα­τι­στής Βαβού­δης αυτο­κτό­νη­σε). Μετά απ’ αυτό, ο Μπε­λο­γιάν­νης -που θεω­ρή­θη­κε επι­κε­φα­λής του παρά­νο­μου κλι­μα­κί­ου του ΚΚΕ στην Αθή­να, επο­μέ­νως και υπεύ­θυ­νος για τους ασυρ­μά­τους- και οι συνερ­γά­τες του ξανα­δι­κά­ζο­νται, στο Διαρ­κές πλέ­ον Στρα­το­δι­κείο Αθη­νών, με βάση τον μετα­ξι­κό νόμο 375/1936 «περί κατα­σκο­πεί­ας».

Ζ. Η δίκη καλύ­πτει τον μισό Φλε­βά­ρη του 1952 και λήγει την 1η του Μάρ­τη: ο Μπε­λο­γιάν­νης και πέντε σύντρο­φοί του κατα­δι­κά­ζο­νται ξανά σε θάνα­το. Η στά­ση του Μπε­λο­γιάν­νη ατα­λά­ντευ­τη. Παρά την παγκό­σμια κινη­το­ποί­η­ση, όλα δεί­χνουν ότι αυτήν τη φορά η από­φα­ση θα εκτε­λε­στεί.

Η. Ο Νίκος Πλου­μπί­δης, μέλος του Πολι­τι­κού Γρα­φεί­ου του ΚΚΕ, που δρα επί­σης παρά­νο­μα στην Αθή­να, προ­σπα­θώ­ντας να σώσει τον -και προ­σω­πι­κό του φίλο- Μπε­λο­γιάν­νη, στέλ­νει αυτό­βου­λα στις Αρχές το εξής γράμ­μα: «1. Εγώ και όχι ο Μπε­λο­γιάν­νης είμαι υπεύ­θυ­νος για την παρά­νο­μη οργά­νω­ση του ΚΚΕ. Κατά συνέ­πεια ευθύ­νο­μαι για όλες τις πρω­το­βου­λί­ες και ενέρ­γειες αυτής της οργά­νω­σης. 2. Δεν έχω σκο­πό να παρα­στή­σω τον γεν­ναιό­ψυ­χο εκ του ασφα­λούς. Δεσμεύ­ο­μαι να παρα­δο­θώ στις Αρχές για να δικα­στώ, ευθύς μόλις η κατα­δί­κη του φίλου μου και συντρό­φου Μπε­λο­γιάν­νη ακυ­ρω­θεί. Νίκος Πλου­μπί­δης, μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Υ.Γ. Πολ­λοί είναι εκεί­νοι που γνω­ρί­ζουν τον γρα­φι­κό μου χαρα­κτή­ρα. Εντού­τοις για το γνή­σιο της επι­στο­λής, προ­σθέ­τω τα δακτυ­λι­κά μου απο­τυ­πώ­μα­τα. Αθή­να 12–3-1952».

Θ. Το ΚΚΕ αρχι­κά θεω­ρεί το γράμ­μα πλα­στό. Τελι­κά χαρα­κτη­ρί­ζει τον Πλου­μπί­δη «χαφιέ της Ασφά­λειας» και τον δια­γρά­φει από το κόμ­μα. Οι Αρχές θεω­ρούν το γράμ­μα γνή­σιο, όπως και είναι, αλλά δεν προ­χω­ρούν σε ανα­ψη­λά­φη­ση της δίκης, όπως θα μπο­ρού­σαν, κάτι που ίσως θα γλί­τω­νε το Μπε­λο­γιάν­νη και τους συντρό­φους του.

Ι. Στις 30 Μάρ­τη του 1952 ο Μπε­λο­γιάν­νης και τέσ­σε­ρις σύντρο­φοί του εκτε­λού­νται. Χαρί­ζε­ται η ζωή στον νεα­ρό Τάκη Λαζα­ρί­δη και στην Έλλη Παπ­πά, που έχει γεν­νή­σει στη φυλα­κή έναν γιο, από τη σχέ­ση της με τον Μπε­λο­γιάν­νη.

ΙΑ. Τον Νοέμ­βρη του 1952 συλ­λαμ­βά­νε­ται ο Νίκος Πλου­μπί­δης και τον Αύγου­στο του 1954 εκτε­λεί­ται. Το ΚΚΕ λέει ότι η εκτέ­λε­ση είναι εικο­νι­κή και ο «πρά­κτο­ρας της Ασφά­λειας» Πλου­μπί­δης έχει πάρει την αμοι­βή του κι έχει φυγα­δευ­τεί στην Αμε­ρι­κή.

ΙΒ. Ο Μπε­λο­γιάν­νης θεω­ρή­θη­κε εξαρ­χής ήρω­ας κι έτσι πέθα­νε. Ο Πλου­μπί­δης απο­κα­τα­στά­θη­κε πέντε χρό­νια μετά τον θάνα­το του Στά­λιν και δύο χρό­νια μετά την καθαί­ρε­ση του Ζαχα­ριά­δη, το 1958.

Επο­μέ­νως, το ΚΚΕ του Ζαχα­ριά­δη, αρνού­με­νο να δεχτεί την ήττα του στον πόλε­μο, στέλ­νο­ντας παρά­νο­μα στην Ελλά­δα στε­λέ­χη του για να στή­νουν παρά­νο­μες οργα­νώ­σεις και δια­τη­ρώ­ντας παρά­νο­μο δίκτυο ασυρ­μά­των (σκε­φτεί­τε το λίγο: ασύρ­μα­τοι στην Αθή­να του 1952, που μετα­δί­δουν προς τη Σοβιε­τι­κή Ένω­ση) είναι ο ηθι­κός αυτουρ­γός για την εκτέ­λε­ση του Μπε­λο­γιάν­νη — το γενι­κό πλαί­σιο του Ψυχρού Πολέ­μου δεν αρκεί για να εξη­γή­σει το γεγο­νός.

*Οι από­ψεις του ιστο­λο­γί­ου δεν συμπί­πτουν απα­ραί­τη­τα με το περιε­χό­με­νο του άρθρου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας