Ο «οικολόγος» ΣΚΑΪ της «παγκόσμιας οικολογικής βόμβας» που ακούει στο όνομα Αλαφούζος

| upd 9 Αυγούστου 2017 19:18
0
6

Ο ΣΚΑΪ-SOROS καθη­με­ρι­νά μας κάνει κατή­χη­ση για την ανά­γκη μεί­ω­σης της χρή­σης ορυ­κτών καυ­σί­μων… αλλά αξί­ζει να δια­βά­σε­τε τι γρά­φουν για τον οικο­λό­γο τον Αλα­φού­ζο… που πλού­τι­ζε από τη μετα­φο­ρά πετρε­λαί­ων …όταν δεν μόλυ­νε τις θάλασ­σες…

 

Για­τί άρα­γε οι φίλοι του οι Rothschild οι Οικο­λό­γοι …καί­γο­νται για την εξό­ρυ­ξη των πετρε­λαί­ων του Κουρ­δι­στάν για τα οποία ισο­πε­δώ­θη­κε η Συρία και το Βόρειο Ιράκ; Για­τί δεν επεν­δύ­ουν σε φωτο­βολ­ταϊ­κά …και χρη­μα­το­δο­τούν πολέ­μους και κατα­στρο­φές στο όνο­μα του πετρε­λαί­ου;

Πηγή: info-war.gr

Δεκέμ­βριος 2002: Στο κέντρο επι­χει­ρή­σε­ων του πολε­μι­κού ναυ­τι­κού της Γαλ­λί­ας επι­κρα­τεί έντα­ση. Οι οδη­γί­ες που είχαν λάβει, από το Μέγα­ρο των Ηλυ­σί­ων, ήταν σαφείς: Θα απο­τρέ­ψε­τε, πάση θυσία, την είσο­δο δεξα­με­νό­πλοιων μονού τοι­χώ­μα­τος στην Απο­κλει­στι­κή Οικο­νο­μι­κή Ζώνη της Γαλ­λί­ας. Προ­κει­μέ­νου μάλι­στα να δια­λύ­σει οποια­δή­πο­τε αμφι­βο­λία σχε­τι­κά με τις προ­θέ­σεις του, ο τότε πρό­ε­δρος Ζακ Σιράκ, είχε δηλώ­σει δημο­σί­ως ότι δεν θα ανε­χθεί εφο­πλι­στές με «σαπά­κια» να συμπε­ρι­φέ­ρο­νται σαν «γκά­γκ­στερ» στις ακτές της Γαλ­λί­ας.

Το τι ακρι­βώς είχε στο μυα­λό του ο Γάλ­λος πρό­ε­δρος έγι­νε σαφές την Τρί­τη 3 Δεκεμ­βρί­ου όταν το δεξα­με­νό­πλοιο Ενά­λιος Τιτάν, ιδιο­κτη­σί­ας της Ermis Maritime της οικο­γέ­νειας Αλα­φού­ζου, επι­χεί­ρη­σε να εισέλ­θει στη Γαλ­λι­κή ΑΟΖ. Η φρε­γά­τα Germinal έλα­βε εντο­λές να ανα­κό­ψει την πορεία του ενώ ο κυβερ­νή­της του δεξα­με­νό­πλοιου έλα­βε ένα Telex που τον ενη­μέ­ρω­νε ότι το σκά­φος του «ενδέ­χε­ται να απο­τε­λεί απει­λή για το θαλάσ­σιο περι­βάλ­λον και τις ακτές της χώρας» και έπρε­πε να εγκα­τα­λεί­ψει άμε­σα την περιο­χή. «Σε περί­πτω­ση άρνη­σης εφαρ­μο­γής της εντο­λής η ευθύ­νη για ό,τι συμ­βεί βαρύ­νει απο­κλει­στι­κά εσάς» κατέ­λη­γε το τέλεξ. Λίγες ώρες αργό­τε­ρα ένα ελι­κό­πτε­ρο απο­βί­βα­ζε στο κατά­στρω­μα του πλοί­ου ομά­δα Γάλ­λων εμπει­ρο­γνω­μό­νων που συνο­δεύ­ο­νταν από ένστο­λους του πολε­μι­κού ναυ­τι­κού.

Τα επό­με­να 24ωρα είχα την ευκαι­ρία να ζήσω ως αυτή­κο­ος μάρ­τυ­ρας μια από τις πιο κωμι­κο­τρα­γι­κές ιστο­ρί­ες στη σύγ­χρο­νη ιστο­ρία των Μέσων Ενη­μέ­ρω­σης. Η είδη­ση είχε αρχί­σει να κάνει το γύρο του κόσμου μέσα από τηλε­γρα­φή­μα­τα του Reuters και του γαλ­λι­κού πρα­κτο­ρεί­ου ειδή­σε­ων. Στην Ελλά­δα όμως – όπως συμ­βαί­νει κάθε φορά που απει­λού­νται τα συμ­φέ­ρο­ντα κάποιου μεγι­στά­να των μέσων ενη­μέ­ρω­σης – επι­κρα­τού­σε άκρα του τάφου σιω­πή. Κανέ­να κανά­λι και κανέ­νας ραδιο­φω­νι­κός σταθ­μός δεν τολ­μού­σαν να ανα­φέ­ρουν ότι το δεξα­με­νό­πλοιο, που η Γαλ­λία αντι­με­τώ­πι­ζε σαν οικο­λο­γι­κή βόμ­βα, ήταν συμ­φε­ρό­ντων της οικο­γέ­νειας Αλα­φού­ζου. Το πρό­βλη­μα ήταν ότι ο ίδιος ο Γιάν­νης Αλα­φού­ζος είχε ξεχά­σει ανοι­χτή μια μπου­κα­πόρ­τα στα στε­γα­νά της ενη­μέ­ρω­σης…

Το πρωί της 4ης Δεκεμ­βρί­ου 2002, χτυ­πά το τηλέ­φω­νο στην κεντρι­κή αίθου­σα σύντα­ξης της Ελλη­νι­κής Υπη­ρε­σί­ας του BBC στο Λον­δί­νο. Στην άλλη άκρη της τηλε­φω­νι­κής γραμ­μής βρί­σκε­ται το δεξί χέρι του Αλα­φού­ζου, Γιάν­νης Σπα­νο­λιός, ο οποί­ος με τη μει­λί­χια φωνή του ζητά από τους συντά­κτες εάν θα είχαν την ευγε­νή καλο­σύ­νη να «κατε­βά­σουν» την είδη­ση για την περι­πέ­τεια του «Ενά­λιος Τιτάν» στις γαλ­λι­κές ακτές. Τι είχε συμ­βεί; Το ραδιό­φω­νο του ΣΚΑΙ, που ανα­με­τά­δι­δε το πρό­γραμ­μα του BBC, ήταν το μόνο μέσο ενη­μέ­ρω­σης που μετέ­δω­σε την είδη­ση, τη στιγ­μή που το σύνο­λο των βαρό­νων της ελλη­νι­κής ενη­μέ­ρω­σης έκα­ναν πλά­τες στην οικο­γέ­νεια Αλα­φού­ζου απο­κρύ­πτο­ντας κάθε πλη­ρο­φο­ρία !
Προς τι όμως η επι­θε­τι­κό­τη­τα του Ζακ Σιράκ και τα τέλεξ του πολε­μι­κού ναυ­τι­κού που θύμι­ζαν τελε­σί­γρα­φα σε και­ρό πολέ­μου; Καταρ­χήν ο Γάλ­λος πρό­ε­δρος δεν ήταν ο μόνος που κινη­το­ποί­η­σε τις ένο­πλες δυνά­μεις της χώρας του απέ­να­ντι σε αυτό που ο ίδιος χαρα­κτή­ρι­ζε «σαπά­κια» των εφο­πλι­στών «γκά­γκ­στερ». Λίγο μετά την περι­πέ­τειά του στην γαλ­λι­κή ΑΟΖ, το Ενά­λιος Τιτάν βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πο και με την ισπα­νι­κή φρε­γά­τα Baleares, η οποία επί­σης απέ­πλευ­σε για να απο­τρέ­ψει την είσο­δο του πλοί­ου στην ΑΟΖ της Ισπα­νί­ας.

Η Ευρώ­πη ζού­σε στον από­η­χο της γιγα­ντιαί­ας οικο­λο­γι­κής κατα­στρο­φής που είχε προ­κα­λέ­σει το – ελλη­νι­κών συμ­φε­ρό­ντων – δεξα­με­νό­πλοιο μονού τοι­χώ­μα­τος Prestige στις ακτές της Ισπα­νί­ας, της Γαλ­λί­ας και της Πορ­το­γα­λί­ας. Του­λά­χι­στον 76.000 κυβι­κά μέτρα πετρε­λαί­ου είχαν απε­λευ­θε­ρω­θεί στη θάλασ­σα κατα­στρέ­φο­ντας το ευαί­σθη­το περι­βάλ­λον στις ακτές της Γαλι­κί­ας και εξο­λο­θρεύ­ο­ντας δεκά­δες σπά­νια είδη πτη­νών αλλά ακό­μη και καρ­χα­ρί­ες που ζού­σαν γύρω από κοραλ­λιο­γε­νείς υφά­λους.

Η κοι­νή γνώ­μη ήταν εξορ­γι­σμέ­νη και τα «σαπά­κια» των Ελλή­νων εφο­πλι­στών, οι οποί­οι εκεί­νη την περί­ο­δο είχαν υπό τον έλεγ­χό τους το 40% του εμπο­ρι­κού στό­λου της Ευρώ­πης, ήταν προ­φα­νώς ο πρώ­τος στό­χος. Μόνο η ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση – ο μόνι­μος στυ­λο­βά­της του εφο­πλι­στι­κού κεφα­λαί­ου από τα χρό­νια της χού­ντας– είχε αντί­θε­τη άπο­ψη. Χρη­σι­μο­ποιώ­ντας και την προ­ε­δρία της Ε.Ε η κυβέρ­νη­ση Σημί­τη έδι­νε μάχες χαρα­κω­μά­των για να δια­σκε­δά­σει τις εντυ­πώ­σεις και να απο­τρέ­ψει την άμε­ση εφαρ­μο­γή της απα­γό­ρευ­σης κυκλο­φο­ρί­ας πλοί­ων μονού τοι­χώ­μα­τος στη Μεσό­γειο.
Παρα­δό­ξως η πρώ­τη τρο­χιο­δει­κτι­κή βολή ήρθε από τον Μανώ­λη Μπα­κό­που­λο, ευρω­βου­λευ­τή του ΔΗΚΚΙ (του Δ. Τσο­βό­λα) ο οποί­ος με γρα­πτή ερώ­τη­ση του προς την Κομι­σιόν δια­μαρ­τύ­ρο­νταν για την «πρω­τά­κου­στη», όπως την χαρα­κτή­ρι­ζε κίνη­ση του Σιράκ να «εκφο­βί­σει» τον κυβερ­νή­τη του πλοί­ου «παρα­βιά­ζο­ντας την κοι­νο­τι­κή νομο­θε­σία». Πιθα­νό­τα­τα το Ενά­λιος Τιτάν ήταν απλώς το άτυ­χο πλοίο που δέχθη­κε τη μήνη του Γάλ­λου προ­έ­δρου επει­δή αμφι­σβή­τη­σε πρώ­το την απα­γό­ρευ­ση εισό­δου στη Γαλ­λι­κή ΑΟΖ. Παρα­φρά­ζο­ντας όμως ένα παλιό ρητό θα μπο­ρού­σε κανείς να ισχυ­ρι­στεί ότι ακό­μη και αν ο Ζακ Σιράκ δεν ήξε­ρε για­τί τιμω­ρεί τους Αλα­φού­ζους… αυτοί ήξε­ραν.

Περί­που πέντε χρό­νια νωρί­τε­ρα ένα άλλο δεξα­με­νό­πλοιο μονού τοι­χώ­μα­τος της γνω­στής οικο­γε­νεί­ας είχε προ­κα­λέ­σει μια από τις μεγα­λύ­τε­ρες οικο­λο­γι­κές κατα­στρο­φές στη Βενε­ζου­έ­λα και την ευρύ­τε­ρη Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή. Οι κάτοι­κοι και οι ψαρά­δες της λίμνης Μαρα­καϊ­μπο χρη­σι­μο­ποιούν ακό­μη και σήμε­ρα τον όρο «Μαύ­ρη Πέμ­πτη» όταν μιλούν για την ανυ­πο­λό­γι­στη κατα­στρο­φή που έφε­ρε στον τόπο τους το δεξα­με­νό­πλοιο Νήσος Αμορ­γός στις 28 Φεβρουα­ρί­ου του 1997. Σε διά­στη­μα μόλις δύο μηνών οι ψαρά­δες της περιο­χής έχα­σαν το 50% των αλιευ­μά­των –ζημία του­λά­χι­στον 40 εκα­τομ­μυ­ρί­ων δολα­ρί­ων που οδή­γη­σε στην από­γνω­ση εκα­το­ντά­δες οικο­γέ­νειες. Ο θρή­νος έγι­νε οργή και λίγες εβδο­μά­δες αργό­τε­ρα απο­τυ­πώ­θη­κε σε μια από τις πιο εντυ­πω­σια­κές εικό­νες που έχει ζήσει η Βενε­ζου­έ­λα τις τελευ­ταί­ες δεκα­ε­τί­ες: Περί­που 1000 βάρ­κες με μαύ­ρες σημαί­ες σχη­μά­τι­σαν ένα ξύλι­νο τάπη­τα στην επι­φά­νεια της λίμνης. Καθώς η κυβέρ­νη­ση της Βενε­ζου­έ­λας έστει­λε πλοία του πολε­μι­κού ναυ­τι­κού για να απο­τρέ­ψουν τη συγκέ­ντρω­ση, οι κάτοι­κοι ονό­μα­σαν εκεί­νη την ημέ­ρα «δεύ­τε­ρη μάχη της λίμνης Μαρα­καϊ­μπο» – η πρώ­τη ήταν μια από τις μεγα­λύ­τε­ρες ναυ­μα­χί­ες του πολέ­μου της ανε­ξαρ­τη­σί­ας το 1821.

Το πολε­μι­κό ναυ­τι­κό της Βενε­ζου­έ­λας όμως δεν ήταν ο μονα­δι­κός κρα­τι­κός φορέ­ας που ασχο­λή­θη­κε με την υπό­θε­ση. Όπως εξη­γού­σε σε έκθε­σή του ο Julio Cesar Centeno, πανε­πι­στη­μια­κός και μετέ­πει­τα σύμ­βου­λος του ΟΗΕ σε ζητή­μα­τα περι­βαλ­λο­ντι­κής πολι­τι­κής, το ατύ­χη­μα του Νήσος Αμορ­γός «προ­σέλ­κυ­σε το ενδια­φέ­ρον των μυστι­κών υπη­ρε­σιών της Βενε­ζου­έ­λας». Οι αρχές της χώρας προ­σπα­θού­σαν να δια­πι­στώ­σουν εάν ήταν τυχαίο ότι μόλις δέκα ημέ­ρες μετά το δεξα­με­νό­πλοιο του Αλα­φού­ζου ένα άλλο πλοίο ελλη­νι­κών συμ­φε­ρό­ντων, το Olympic Sponsor, εξό­κει­λε στην ίδια περιο­χή. Την ίδια περί­ο­δο ισχυ­ρά ναυ­τι­λια­κά λόμπι στην Ουά­σιγ­κτον και το Λον­δί­νο προ­σπα­θού­σαν να χαρα­κτη­ρί­σουν την λίμνη Μαρα­καϊ­μπο ως επι­κίν­δυ­νη για τη ναυ­σι­πλο­ΐα, προ­ω­θώ­ντας έτσι άλλα ναυ­τι­λια­κά περά­σμα­τα. Οι μυστι­κές υπη­ρε­σί­ες της Βενε­ζου­έ­λας λοι­πόν προ­σπα­θού­σαν να δια­πι­στώ­σουν πόσο φυσιο­λο­γι­κό είναι να πέφτει ένα πλοίο ελλη­νι­κών συμ­φε­ρό­ντων κάθε εβδο­μά­δα στο ίδιο σημείο. Οι σχε­τι­κές ανη­συ­χί­ες, που κατέ­γρα­φε στην έρευ­νά του ο Julio Cesar Centeno, δεν επι­βε­βαιώ­θη­καν ποτέ δημο­σί­ως. Παρό­λα αυτά το γεγο­νός ότι ο καπε­τά­νιος του Νήσ­σος Αμορ­γός, Κωστα­ντί­νος Σπυ­ρό­που­λος, έμει­νε προ­φυ­λα­κι­σμέ­νος για σχε­δόν ένα χρό­νο μετά το περι­στα­τι­κό, είναι ενδει­κτι­κό της τερά­στιας σημα­σί­ας που έδω­σαν οι αρχές της Βενε­ζου­έ­λας στην υπό­θε­ση.

Δεν χρεια­ζό­ταν βέβαια να κατα­φεύ­γει κανείς σε πιθα­νές ή λιγό­τε­ρο πιθα­νές θεω­ρί­ες συνο­μω­σί­ας για να κατα­λά­βει ότι οι δρα­στη­ριό­τη­τες της οικο­γέ­νειας Αλα­φού­ζου απο­τε­λούν απει­λή για το περι­βάλ­λον σε διά­φο­ρα μήκη και πλά­τη της Γης. Το Νοέμ­βριο του 2000 ένα ακό­μη δεξα­με­νό­πλοιο μονού τοι­χώ­μα­τος άδεια­σε 13.500 βαρέ­λια αργού πετρε­λαί­ου στον Μισι­σι­πή, σε σχε­τι­κά μικρή από­στα­ση από τη Νέα Ορλε­ά­νη. Πρό­κει­ται για το Westchester, με σημαία από τις Μπα­χά­μες το οποίο είχε μισθω­θεί από την Ermis Maritime του Γιάν­νη Αλα­φού­ζου. Οι αρχές ανα­γκά­στη­καν να εκκε­νώ­σουν μια ζώνη περί­που τριά­ντα χιλιο­μέ­τρων στον Μισι­σι­πή καθώς τα συνερ­γεία καθα­ρι­σμού έδι­ναν μάχη για να σώσουν πελε­κά­νους και άλλα ζώα που πνί­γο­νταν στο βούρ­κο του αργού πετρε­λαί­ου. Όπως έγρα­φαν τότε οι Los Angeles Times το πετρέ­λαιο που χύθη­κε στην περιο­χή θα μπο­ρού­σε να γεμί­σει τα δυο τρί­τα μιας πισί­νας ολυ­μπια­κών δια­στά­σε­ων. Ο μόνος λόγος για τον οποίο η Νέα Ορλε­ά­νη δεν θρή­νη­σε μια κολοσ­σιαία περι­βαλ­λο­ντι­κή κατα­στρο­φή ήταν ότι ο βρά­χος στον οποίο χτύ­πη­σε το πλοίο λει­τούρ­γη­σε σαν πώμα εμπο­δί­ζο­ντας τα σχε­δόν εκα­τομ­μύ­ρια λίτρα αργού πετρε­λαί­ου να βγουν στην επι­φά­νεια.

Επει­δή όμως, ακό­μη και στον ασύ­δο­το χώρο του εφο­πλι­στι­κού κεφα­λαί­ου, όποιος ρυπαί­νει θα ανα­γκα­στεί κάποια στιγ­μή να πλη­ρώ­σει, η Βενε­ζου­έ­λα επε­φύ­λα­ξε μια δυσά­ρε­στη έκπλη­ξη στους Αλα­φού­ζους. Ύστε­ρα από 18 χρό­νια δικα­στι­κών περι­πε­τειών, κατά τη διάρ­κεια των οποί­ων το Καρά­κας βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πο με τις ισχυ­ρό­τε­ρες ασφα­λι­στι­κές εται­ρεί­ες και τα μεγα­λύ­τε­ρα δικη­γο­ρι­κά γρα­φεία του κόσμου, το πρό­στι­μο για τα ρύπαν­ση που προ­κά­λε­σε το Νήσος Αμορ­γός ορί­στη­κε στα 160 εκα­τομ­μύ­ρια δολά­ρια. Παρά το γεγο­νός ότι στην Ελλά­δα η είδη­ση έπαι­ξε ως επί το πλεί­στον από μέσα ενη­μέ­ρω­σης που πρό­σκει­νται στον… Ολυ­μπια­κό ή άλλους γηπε­δι­κούς αντι­πά­λους του Ι.Αλαφούζου, οι εφο­πλι­στές όλου του κόσμου ένιω­σαν κρύο ιδρώ­τα στο άκου­σμα της ποι­νής. «Πρό­κει­ται για ένα από τα πιο κοστο­βό­ρα και αμφι­λε­γό­με­να περι­στα­τι­κά στην ιστο­ρία της ασφα­λι­στι­κής κάλυ­ψης πλοί­ων» έγρα­φε πρό­σφα­τα το έγκυ­ρο εφο­πλι­στι­κό περιο­δι­κό TradeWinds. Να σημειω­θεί ότι η ολλαν­δι­κή ασφα­λι­στι­κή Gard που καλύ­πτει την υπό­θε­ση αλλά και το IOPC, το διε­θνές ταμείο απο­ζη­μιώ­σε­ων για πετρε­λαϊ­κή ρύπαν­ση, έχουν ήδη κατα­βάλ­λει στη Βενε­ζου­έ­λα 24 εκα­τομ­μύ­ρια δολά­ρια, γεγο­νός που ανε­βά­ζει το συνο­λι­κό κόστος στα 184 εκα­τομ­μύ­ρια. Κάθε λίτρο πετρε­λαί­ου που έρι­ξε στη λίμνη το πλοίο του Αλα­φού­ζου στοί­χι­σε 44 δολά­ρια – τιμή που διεκ­δι­κεί το ρεκόρ ακρι­βό­τε­ρης ρύπαν­σης στην ιστο­ρία.
Ίσως βέβαια ο καλύ­τε­ρος υπο­λο­γι­σμός θα ήταν να μάθου­με πόσες ακό­μη δεντρο­φυ­τεύ­εις θα χρεια­στούν οι επι­χει­ρή­σεις της οικο­γέ­νειας Αλα­φού­ζου για να καμου­φλα­ρι­στεί με λίγο πρά­σι­νο το δυσώ­δες μαύ­ρο πετρέ­λαιο.

Άρης Χατζη­στε­φά­νου
UNFOLLOW Μάιος 2015

Πηγή: el.wikipedia.org
Πηγή: ethnos.gr
Πηγή: forbes.com
*Οι από­ψεις του ιστο­λο­γί­ου δεν συμπί­πτουν απα­ραί­τη­τα με το περιε­χό­με­νο του άρθρου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας