Τζωρτζάτος: «Ο Κουφοντίνας είναι άνθρωπος της CIA»

| upd 13 Νοεμβρίου 2017 09:40
0
10
Και ο γιος του προέδρου της Βουλής, Νίκου Βούτση, στην υποδοχή Κουφοντίνα

Ο Βασί­λης Τζωρ­τζά­τος, σε επι­στο­λή του την οποία δημο­σιεύ­ει η «Ελευ­θε­ρο­τυ­πία», επι­τί­θε­ται στον Δημή­τρη Κου­φο­ντί­να, κατη­γο­ρώ­ντας τον …πως όσα λέει και γρά­φει είναι υπα­γο­ρευ­μέ­να από τη CIA.

Ο ίδιος ανα­φέ­ρει για τον μια φορά κι έναν και­ρό επι­χει­ρη­σια­κό αρχη­γό του πως άφη­σε σκο­πί­μως ενο­χο­ποι­η­τι­κά στοι­χεία στη γιάφ­κα της «17 Νοέμ­βρη», μετά από την έκρη­ξη στον Πει­ραιά και τον τραυ­μα­τι­σμό του Σάβ­βα Ξηρού, το καλο­καί­ρι του 2002, με σκο­πό να συλ­λη­φθούν όλα τα μέλη της οργά­νω­σης, αφού, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, είχε προ­ϋ­πάρ­ξει συμ­φω­νία με τις διω­κτι­κές αρχές.

Επι­πλέ­ον, ο Τζωρ­τζά­τος, ο οποί­ος στις Φυλα­κές Κορυ­δαλ­λού βρί­σκε­ται σε επα­φή μόνο με τον Αλέ­ξαν­δρο Γιω­τό­που­λο, καταγ­γέλ­λει πως ο Κου­φο­ντί­νας μετέ­φε­ρε επί­τη­δες παλαιά χει­ρό­γρα­φα για τις αμοι­βές των τρο­μο­κρα­τών και φρό­ντι­σε μόνο να σβη­στούν τα ίχνη που υπήρ­χαν για να απαλ­λα­γούν συγ­γε­νι­κά του πρό­σω­πα. Ο Τζωρ­τζά­τος, εξάλ­λου, ισχυ­ρί­ζε­ται πως δέχε­ται επα­νει­λημ­μέ­νως απει­λές για τη ζωή του κι ότι για τον εκφο­βί­σουν, επι­χει­ρούν να τον βγά­λουν «χαφιέ».

Δια­βά­στε όλη την επι­στο­λή Τζωρ­τζά­του

«Το άδεια­σμα ήταν μια συνή­θης πρα­κτι­κή της οργά­νω­σης. Μάλι­στα μια φορά άδεια­σα ένα σπί­τι που κρα­τού­σα σε ένα από­γευ­μα, για­τί με ειδο­ποί­η­σαν ότι κάποιο μέλος που το γνώ­ρι­ζε υπο­ψια­ζό­ταν ότι τον παρα­κο­λου­θού­σαν. Οι κανό­νες για τα σπί­τια ήταν αυστη­ροί. Κανέ­να μέλος δεν είχε δικαί­ω­μα να ξέρει πού βρί­σκε­ται και να μπει σ’ αυτό, χωρίς την άδεια του υπεύ­θυ­νου του σπι­τιού για λόγους στε­γα­νό­τη­τας.

Αυτός φρό­ντι­ζε να είναι καθα­ρά ώστε να μην προ­κα­λεί υπο­ψί­ες αν κάποιος ξένος έμπαι­νε μέσα απρό­βλε­πτα. Να έχει λίγα πράγ­μα­τα, τακτο­ποι­η­μέ­να και σε τάξη ώστε σε περί­πτω­ση συνα­γερ­μού να μπο­ρούν να μετα­φερ­θούν γρή­γο­ρα αλλού.

Μέσα στη φυλα­κή πλη­ρο­φο­ρή­θη­κα ότι τον Γενά­ρη του 2002 δηλ. 6 μήνες πριν από τις συλ­λή­ψεις ήρθε αίτη­μα από δύο πλευ­ρές προς τον υπεύ­θυ­νο (πάντα τον ίδιο) ενός σπι­τιού που ήταν παρα­φορ­τω­μέ­νο να το αδειά­σουν για κάποιο χρο­νι­κό διά­στη­μα. Μετα­φέ­ρο­ντας τα υλι­κά στην επαρ­χία και θάβο­ντάς τα όπως το ‘χανε κάνει στο παρελ­θόν. Οταν υπήρ­χε παρό­μοιο αίτη­μα ο πρώ­τος που συμ­φω­νού­σε ήταν ο υπεύ­θυ­νος, για λόγους ευνό­η­τους.

Μεγά­λη ήταν η έκπλη­ξή τους όταν πλη­ρο­φο­ρή­θη­καν την αρνη­τι­κή απά­ντη­ση. Αντί να ζητά­ει ο ίδιος το άδει­σμα, επέ­με­νε στην άρνη­ση χωρίς να δίνει εξη­γή­σεις. Τους δια­βε­βαί­ω­σε όμως κατη­γο­ρη­μα­τι­κά ότι δεν υπήρ­χε κανέ­να απο­λύ­τως χει­ρό­γρα­φο ούτε άλλα στοι­χεία για­τί τα είχε κατα­στρέ­ψει και πετά­ξει σύμ­φω­να με τους κανό­νες. Επε­σαν όλοι απ’ τα σύν­νε­φα τον Ιού­λη του 2002 όταν μάθα­νε ότι στο σπί­τι που απο­κα­λύ­φθη­κε υπήρ­χε όλο αυτό το χαρ­το­μά­νι. Θα σκε­φτεί κάποιος ότι η εξή­γη­ση είναι ότι είπε ψέμα­τα το Γενά­ρη του 2002 κι ότι δεν τα ‘χε καθα­ρί­σει.

Αυτό όμως δεν είναι ακρι­βές για τους εξής λόγους:

1) Ο Σάβ­βας βεβαί­ω­σε επα­νει­λημ­μέ­να το Δικα­στή­ριο ότι τα χει­ρό­γρα­φα που βρέ­θη­καν, δεν υπήρ­χαν στο σπί­τι. Ο Σάβ­βας πήγαι­νε συχνά στο σπί­τι κι αν υπήρ­χαν θα τα ‘βλε­πε κι είναι σίγου­ρο ότι θα τα κατά­στρε­φε.

2) Ο Σάβ­βας τον τελευ­ταίο χρό­νο περ­νού­σε στον υπο­λο­γι­στή όλα τα χει­ρό­γρα­φα ακρι­βώς για να μην υπάρ­χουν στοι­χεία. Μάλι­στα τα είχε περά­σει όλα, κι εκεί­νη την περί­ο­δο περ­νού­σε τα κεί­με­να διεκ­δί­κη­σης από απο­κόμ­μα­τα του Τύπου κι όχι από χει­ρό­γρα­φα.

3) Το τετρά­διο, με τις κατα­γρα­φές χρη­μα­τι­κών ποσών που ανα­φέ­ρο­νται σχε­δόν σε όλους τους κατη­γο­ρού­με­νους, θα το είχε σίγου­ρα κατα­στρέ­ψει. Να σημειώ­σω εδώ ότι ενώ δεν βρέ­θη­κε το τετρά­διο της περιό­δου του 2002 που θα ήταν πιο λογι­κό να βρε­θεί, βρέ­θη­κε αυτό που ήταν παλιό, μέχρι το ’94. Δεν υπήρ­χε κανέ­νας λόγος να το κρα­τά­νε και σύμ­φω­να με τους κανό­νες θα ‘πρε­πε να το ‘χουν κατα­στρέ­ψει από και­ρό. Μέσα στη φυλα­κή όταν πρω­το­διά­βα­σα στον Τύπο ότι υπάρ­χουν κάποια στοι­χεία για ποσά, τον ρώτη­σα:

«Τι είναι αυτά που γρά­φουν οι εφη­με­ρί­δες για χρη­μα­τι­κά ποσά;» και μου απά­ντη­σε: «Θα ‘ναι καμιά σελί­δα που έπε­σε πίσω απ’ το καλο­ρι­φέρ και δεν την είδα» ενώ επρό­κει­το για δύο τετρά­δια!

Η εξή­γη­ση είναι μόνο μία και φωτί­ζει και την άρνη­ση του Γενά­ρη.

Αυτός που πήγε στο σπί­τι το βρά­δυ, μετά την έκρη­ξη στον Πει­ραιά, δεν πήγε για να τ’ αδειά­σει αλλά για να το γεμί­σει. Μετέ­φε­ρε εκεί τα χει­ρό­γρα­φα που έκαι­γαν σχε­δόν όλους τους κατη­γο­ρού­με­νους. Τα έφε­ρε είτε από κάποια προ­σω­πι­κή του κρύ­πτη όπου τα φύλα­γε είτε του τα έδω­σαν κάποιοι για να τα τοπο­θε­τή­σει εκεί.

Ρίχνο­ντας ορι­σμέ­να στο πάτω­μα, σκη­νο­θε­τώ­ντας ότι δήθεν του έπε­σαν, μέσα στη βια­σύ­νη του. Αλλω­στε, αν ήθε­λε να τα αφαι­ρέ­σει απ’ το σπί­τι όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, ήταν πολύ εύκο­λο και γινό­ταν σε μία μόνο φορά εκεί­νο το βρά­δυ, αφού όλος ο όγκος τους χωρού­σε σε μια πλα­στι­κή σακου­λί­τσα σού­περ μάρ­κετ. Τα μόνα στοι­χεία που φρό­ντι­σε να εξα­λεί­ψει με τη χλω­ρί­νη είναι σε μερι­κά όπλα για­τί φοβό­ταν την ύπαρ­ξη DNA που ενδε­χό­με­να ανή­κε σε στε­νό του πρό­σω­πο.

Η άρνη­ση όμως του Γενά­ρη δεί­χνει και κάτι άλλο. Οτι αυτός είχε ήδη έρθει σε επα­φή με αυτούς με τους οποί­ους έκα­νε συμ­φω­νία μετα­γε­νέ­στε­ρα και του είχαν δια­μη­νύ­σει ότι προ­ϋ­πό­θε­ση οποιασ­δή­πο­τε συμ­φω­νί­ας είναι να βρε­θούν στοι­χεία και τεκ­μή­ρια. Τα σπί­τια έπρε­πε πάση θυσία να παρα­δο­θούν γεμά­τα. Επι­βε­βαιώ­νε­ται ο δημο­σιο­γρά­φος που έγρα­ψε πέρ­σι ότι το κάστρο της 17Ν έπε­σε κι αυτό από μέσα.

Λύνε­ται, έτσι και ο γρί­φος, για­τί πήρε μαζί του στον Πει­ραιά το καμέ­νο περί­στρο­φο-ταυ­τό­τη­τα της 17Ν, αφού, όπως γνω­ρί­ζω, υπήρ­χε του­λά­χι­στον ένα άλλο περί­στρο­φο, καθα­ρό και αχρη­σι­μο­ποί­η­το. Δεν ήταν «λάθος». Το περί­στρο­φο πάρ­θη­κε εσκεμ­μέ­να και εσκεμ­μέ­να αφέ­θη­κε εκεί μετά την έκρη­ξη. Αν δεν υπήρ­χε αυτό το συγκε­κρι­μέ­νο, δεν θα ακο­λου­θού­σε η ανά­κρι­ση με μοντέρ­να ναρ­κο­φάρ­μα­κα στον Σάβ­βα, όπως είχε συμ­βεί στο παρελ­θόν με άλλους. Απ’ τη στιγ­μή που είχαν την από­δει­ξη της σχέ­σης του Σάβ­βα με τη 17Ν, όποιος και να ‘ταν στη θέση του, η έκβα­ση θα ήταν η ίδια.

Οταν παρα­δό­θη­κε στην Αστυ­νο­μία, τα ΜΜΕ προ­έ­βα­λαν σαν δικαιο­λο­γία ότι το έκα­νε τάχα για να σώσει την τιμή της οργά­νω­σης, τη στιγ­μή που ακό­μη και οι ανα­κρι­τές μας ομο­λο­γού­σαν ότι όσα και να λένε τα μίντια ενα­ντί­ον της, ο μύθος της 17Ν δεν θα καταρ­ρεύ­σει. Επι­νό­η­σαν αυτό το παρα­μυ­θά­κι για ν’ απο­κρύ­ψουν την πραγ­μα­τι­κή και ουσια­στι­κή αιτία: Οτι δίκη χωρίς την παρου­σία του δεν μπο­ρού­σε να γίνει.

Μόνο με τη συμ­με­το­χή του θα εξα­σφα­λι­ζό­νταν η κατα­δί­κη των κατη­γο­ρου­μέ­νων σύμ­φω­να με το κατη­γο­ρη­τή­ριο. Οποιοσ­δή­πο­τε πραγ­μα­τι­κός αγω­νι­στής, στη θέση του, θα έκα­νε, αμέ­σως μόλις φυλα­κί­στη­κε, ορι­σμέ­νες απλές και απα­ραί­τη­τες κινή­σεις. Θα συγκα­λού­σε όσους δεν συνερ­γά­στη­καν ανοι­χτά, για να τους δώσει εξη­γή­σεις για ό,τι έγι­νε και θα δημιουρ­γού­σε μια συλ­λο­γι­κό­τη­τα ανε­ξάρ­τη­τα απ’ το γεγο­νός της διά­λυ­σης ή μη της 17Ν. Θέτο­ντας στο περι­θώ­ριο τους 4 ανοι­χτά συνερ­γα­ζό­με­νους. Αυτός έκα­νε ακρι­βώς το αντί­θε­το.

Προ­πα­γάν­δι­ζε ανοι­χτά σ’ όλους τους κρα­τού­με­νους τη θέση της Αντι­τρο­μο­κρα­τι­κής ότι όσοι μίλη­σαν μίλη­σαν χωρίς να τους αγγί­ξουν κι είπαν την αλή­θεια!

Ιδιαί­τε­ρα το έλε­γε για τον Σάβ­βα αλλά και για μένα, παρ’ ότι του έδει­ξα τα σημά­δια στο σώμα μου από τον άγριο ξυλο­δαρ­μό μου που τα είχα για 6 μήνες. Τορ­πί­λι­σε οποια­δή­πο­τε κοι­νή συζή­τη­ση προ­τεί­νο­ντας να συμ­με­τέ­χουν σ’ αυτήν και οι συνερ­γα­ζό­με­νοι που θα μας κάρ­φω­ναν στη Δίκη. Στην τελευ­ταία προ­σπά­θειά μου να έλθει για συζή­τη­ση, όπως το ‘χε υπο­σχε­θεί, με έβρι­σε και εξα­φα­νί­στη­κε τρέ­χο­ντας. Για να λει­τουρ­γεί προ­σω­πι­κά και ανε­ξέ­λεγ­κτα.

Ενώ υπο­τί­θε­ται ότι παρα­δό­θη­κε για να σώσει την τιμή της οργά­νω­σης, έγι­νε το πρώ­το φιλα­ρά­κι των ανοι­χτά συνερ­γα­ζό­με­νων – ρου­φιά­νων. Ηταν συνέ­χεια μαζί τους και τους προ­στά­τευε. Τον έπια­σα δύο φορές μέσα στο κελί του, να δασκα­λεύ­ει, προ­φα­νώς κατό­πιν εντο­λών, τους δύο, ώστε να κατα­θέ­σουν στη Δίκη ψεύ­δη υπέρ του τρί­του, για να ‘χει μειω­μέ­νη ποι­νή, πράγ­μα που έγι­νε και πέτυ­χε. Ετσι σήμε­ρα και οι 4 ανοι­χτά συνερ­γα­ζό­με­νοι έχουν απο­φυ­λα­κι­στεί με μειω­μέ­νες ποι­νές κι ενώ οι 3 απ’ αυτούς θα ‘πρε­πε να κατα­δι­κα­στούν σε ποι­νές ισο­βί­ων.

Κάρ­φω­νε μέσα στο Δικα­στή­ριο. Οχι με το χοντρο­κομ­μέ­νο ξεπε­ρα­σμέ­νο τρό­πο. Με το μοντέρ­νο και φινε­τσά­το. Με την κατά­πτυ­στη φρά­ση: «Η τιμή μου και η υπό­λη­ψή μου δεν μου επι­τρέ­πουν να απα­ντή­σω», δηλ. και χαφιε­δί­ζεις και παρι­στά­νεις τον ήρωα που δεν καρ­φώ­νει. Γι’ αυτό σ’ όλη τη διάρ­κεια της Δίκης, μόλις κάποιος κατη­γο­ρού­με­νος απα­ντού­σε «όχι», έσπευ­δε αμέ­σως κάποιος Δικα­στής να ζητή­σει επε­ξή­γη­ση: «Οχι, δεν ξέρεις;» ρωτού­σε ή «όχι, για­τί η τιμή σου και η υπό­λη­ψή σου…».

Αν απα­ντού­σες το πρώ­το, ξίνι­ζαν τα μού­τρα τους, αν απα­ντού­σες το δεύ­τε­ρο, έτρι­βαν τα χέρια τους με ικα­νο­ποί­η­ση.

Η περί­πτω­ση της υπό­θε­σης Μομ­φε­ρά­του τα εξη­γεί όλα. Σύμ­φω­να με το κατη­γο­ρη­τή­ριο αλλά και την κατά­θε­ση του πρώ­του συνερ­γα­ζό­με­νου-ρου­φιά­νου, που θεω­ρή­θη­κε αξιό­πι­στη απ’ το Δικα­στή­ριο, ο ήρω­άς μας ήταν ένας απ’ τους δύο φυσι­κούς αυτουρ­γούς της ανθρω­πο­κτο­νί­ας και κατα­δι­κά­στη­κε σε δις ισό­βια. Ελα όμως που ο ρου­φιά­νος έλε­γε ψέμα­τα. Που ο φυσι­κός αυτουρ­γός δεν ήταν ο ήρω­ας αλλά ο ίδιος.

Οποιοσ­δή­πο­τε πραγ­μα­τι­κός αγω­νι­στής θα έκα­νε το εξής απλό: Θα έκα­νε μια δήλω­ση λέγο­ντας ότι τα πράγ­μα­τα δεν έγι­ναν έτσι, χωρίς να ‘ναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να υπο­δεί­ξει τον φυσι­κό αυτουρ­γό. Δεν το ‘κανε όμως. Για­τί τότε ο ρου­φιά­νος θα κατα­δι­κα­ζό­ταν σε ισό­βια και σήμε­ρα δεν θα ‘χε απο­φυ­λα­κι­στεί. Κυρί­ως όμως για­τί θα κατέρ­ρεε ως αξιό­πι­στος μάρ­τυ­ρας και δεν θα κατα­δι­κά­ζο­νταν, με τα ψέμα­τά του, σύντρο­φοι που δεν συνερ­γά­στη­καν. Και συγκε­κρι­μέ­να σ’ αυτήν μόνο την υπό­θε­ση εγώ που κατα­δι­κά­στη­κα σε 2 φορές ισό­βια ως οδη­γός, ενώ δεν ήμουν εκεί και ο «ηθι­κός αυτουρ­γός», σύμ­φω­να με την κατά­θε­σή του στο Δικα­στή­ριο, ενώ στους ανα­κρι­τές είχε υπο­δεί­ξει άλλους, σε άλλες 2 ισό­βιες. Δηλ. ο ήρω­άς μας προ­τί­μη­σε τα ψέμα­τα για να σώσει τον πρώ­το ρου­φιά­νο και να κατα­δι­κα­στούν σε 2 φορές ισό­βια ο καθέ­νας, δύο που δεν συνερ­γά­στη­καν, απ’ την αλή­θεια που θα τους έσω­νε!

Κανέ­νας αγω­νι­στής δεν θα ‘κανε ποτέ τέτοια ατι­μία.

Μια μόνο εξή­γη­ση υπάρ­χει γι’ αυτήν και για το γεγο­νός ότι εδώ και 7 χρό­νια που του θέτω δημό­σια το ερώ­τη­μα δεν απα­ντά­ει. Μόνο αν κάποιοι, μετά από συμ­φω­νία, του είχαν απα­γο­ρεύ­σει ν’ αμφι­σβη­τή­σει τους συνερ­γα­ζό­με­νους και το κατη­γο­ρη­τή­ριο.

Δεν είναι λοι­πόν τυχαίο ότι η από­φα­ση του πρω­τό­δι­κου Δικα­στη­ρί­ου επι­κα­λεί­ται τη στά­ση του για να αιτιο­λο­γή­σει τις κατα­δί­κες. Σε κάθε ενέρ­γεια λέει: Σύμ­φω­να με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, κατη­γο­ρού­με­νοι είναι οι εξής. Ο ήρω­άς μας που ανέ­λα­βε την ευθύ­νη δεν εξέ­φρα­σε καμιά αντίρ­ρη­ση. Αρα έτσι έγι­ναν τα πράγ­μα­τα και σωστά κατα­δι­κά­ζο­νται. Δηλ. τα καρ­φώ­μα­τα των ξεφω­νη­μέ­νων ρου­φιά­νων δεν αρκού­σαν. Ηταν απα­ραί­τη­τη και ανα­γκαία η σιω­πη­λή συναί­νε­ση του ήρωα για την κατα­δί­κη.

Θα μου αντι­τά­ξει κάποιος:

«Ο λόγος του όμως είναι επα­να­στα­τι­κός». Η απά­ντη­ση είναι ότι έτσι είναι πάντα και δεν γίνε­ται δια­φο­ρε­τι­κά. Επα­να­στα­τι­κός ήταν και ο λόγος του Μαλι­νόφ­σκι, όπως και του Κρυ­στά­λη. Η επι­τυ­χία του ρόλου τους βασί­ζε­ται στη διπρο­σω­πία. Ο λόγος αυτός όμως αναι­ρεί­ται από τις πρά­ξεις. Κι όπως λέει η ιστο­ρι­κή εμπει­ρία και η επι­στο­λή του Πλου­μπί­δη που ανέ­φε­ρα, σ’ αυτήν την περί­πτω­ση καθο­ρι­στι­κή σημα­σία έχουν οι πρά­ξεις κι όχι ο λόγος.

Η περί­πτω­σή μας είναι αγγλι­κή πατέ­ντα. Θυμί­ζει έντο­να ανά­λο­γες στρα­το­λο­γί­ες μελών της ηγε­σί­ας του IRA. Μία απ’αυτές είναι του Ντέ­νις Ντό­ναλ­τσον, με επα­να­στα­τι­κό λόγο κι αυτός. Ηταν αγω­νι­στής, αντάρ­της ‚κολ­λη­τός του Μπό­μπι Σαντς, ιστο­ρι­κού στε­λέ­χους του IRA που πέθα­νε μετά από απερ­γία πεί­νας το ’81. Στη δεκα­ε­τία του ’80 στρα­το­λο­γή­θη­κε από τις αγγλι­κές μυστι­κές υπη­ρε­σί­ες ως έμμι­σθος πρά­κτο­ρας. Παρέ­μει­νε στην ηγε­σία του IRA και στη συνέ­χεια του Σιν Φέιν, δίπλα στον Τζέ­ρι Ανταμς για πάνω από 20 χρό­νια χωρίς να τον πάρει είδη­ση κανείς. Ως το 2005, οπό­τε απο­κα­λύ­φθη­κε και εκδιώ­χθη­κε.

Η συμ­φω­νία έγι­νε το αργό­τε­ρο τον Αύγου­στο του 2002, πριν παρα­δο­θεί. Εγι­νε του­λά­χι­στον με τη CIA, το FBI, τις Αγγλι­κές Μυστι­κές Υπη­ρε­σί­ες και την ΕΥΠ που του επέ­βα­λαν τους όρους τους. Αν λάβου­με υπό­ψη μας και τον ευτε­λή φρα­ξιο­νι­σμό του που γνώ­ρι­ζαν, η ανά­λη­ψη της ευθύ­νης ήταν μονό­δρο­μος. Βασι­κά απαί­τη­σαν την παρά­δο­ση των σπι­τιών γεμά­των, την παρά­δο­σή του, την ανά­λη­ψη ευθύ­νης για όλα, τη μη αμφι­σβή­τη­ση του κατη­γο­ρη­τη­ρί­ου και των ανοι­χτά συνερ­γα­ζό­με­νων ώστε να περα­τω­θεί ομα­λά γι’ αυτούς η Δίκη και να πετύ­χουν τις κατα­δί­κες που είχαν προ­α­πο­φα­σι­στεί.

Πριν παρα­δο­θεί βέβαια τον πέρα­σαν από ανά­κρι­ση, η οποία παρα­μέ­νει μυστι­κή. Απ’ την πλευ­ρά τους του έδω­σαν ορι­σμέ­να ανταλ­λάγ­μα­τα, τα οποία τα βλέ­πουν όλοι, για τα οποία όμως κανέ­νας δεν μιλά­ει.

Η ανά­λη­ψη της ευθύ­νης δεν περιο­ρί­ζε­ται στη Δίκη αλλά προ­ε­κτεί­νε­ται χρο­νι­κά και μετά απ’ αυτήν. Επι­τρέ­πει στη CIA να μιλά­ει σήμε­ρα ως 17Ν μέσα απ’ τη φωνή του, υπα­γο­ρεύ­ο­ντάς του ό,τι επι­θυ­μούν. Το θεω­ρούν σημα­ντι­κό για τον έλεγ­χο τής μετά τη 17Ν «τρο­μο­κρα­τί­ας» στη χώρα, μαζί με κάποιες άλλες κινή­σεις.

Στη δευ­τε­ρο­βάθ­μια Δίκη, ενώ όλων των κατη­γο­ρού­με­νων οι ποι­νές μειώ­θη­καν, η δική μου έμει­νε αμε­τά­βλη­τη. Την τελευ­ταία μέρα της Δίκης το 2007 με φώνα­ξε ο μακα­ρί­της σήμε­ρα συνή­γο­ρος της Πολι­τι­κής Αγω­γής Αλ. Κατσα­ντώ­νης και μου είπε, παρου­σία ορι­σμέ­νων άλλων συνη­γό­ρων: «Ελα εδώ βρε. Με τον Κου­φο­ντί­να πήγες και τα ‘βαλες; Σου ‘κανε μεγά­λη ζημιά. Είναι σαν να τα ‘βαλες με την εξου­σία»!

Το καλο­καί­ρι του 2009, μετά από ένα άρθρο μου στον Τύπο, ήρθε στη φυλα­κή να με συνα­ντή­σει ο τότε εισαγ­γε­λέ­ας για την Τρο­μο­κρα­τία. Μου είπε: «Ξέρω ότι δεν θα μου πεις τίπο­τα. Αλλά για λόγους τυπι­κούς όφει­λα να έρθω. Να ξέρεις ότι με δυο θα ‘θελα να συζη­τή­σω. Με τον Σάβ­βα και με τον Γιω­τό­που­λο». Του λέω: «Με τον Κου­φο­ντί­να δεν θέλεις;» Απά­ντη­σε: «Τι να τον κάνω αυτόν; Αυτός έχει υπο­γρά­ψει συμ­φω­νί­ες».

Το 2002, λίγο μετά τις συλ­λή­ψεις, είχε εκδο­θεί ένα βιβλίο για τη 17Ν από δυο δημο­σιο­γρά­φους, εκ των οποί­ων ο ένας είναι διευ­θυ­ντής σε κανά­λι. Πραγ­μα­τι­κοί συγ­γρα­φείς του βιβλί­ου ήταν οι μυστι­κές υπη­ρε­σί­ες, αφού αυτές είχαν δώσει το υλι­κό. Στό­χος του ήταν να προ­πα­γαν­δί­σει το κατη­γο­ρη­τή­ριο προ­ε­τοι­μά­ζο­ντας την κοι­νή γνώ­μη για τη Δίκη και τις κατα­δί­κες. 12 χρό­νια μετά εκδί­δε­ται ο δεύ­τε­ρος τόμος αυτού του βιβλί­ου με τους ίδιους πραγ­μα­τι­κούς συγ­γρα­φείς διά χει­ρός του ήρωά μας Ντό­ναλ­τσον της 17Ν. Στό­χος του είναι να επι­βε­βαιώ­σει ότι το κατη­γο­ρη­τή­ριο ήταν σωστό, ότι δίκαια κατα­δι­κά­στη­καν όλοι κι ότι η Δίκη ήταν άψο­γη. Επί της ουσί­ας και στα βασι­κά ζητή­μα­τα τα δυο βιβλία έχουν τις ίδιες θέσεις. Το νέο όμως βιβλίο έχει ένα κοι­νό χαρα­κτη­ρι­στι­κό που είναι πολύ πιο τονι­σμέ­νο: Το ψέμα. Είνα γεμά­το ψέμα­τα οφθαλ­μο­φα­νή και προ­κλη­τι­κά. Απο­κά­λυ­ψα ήδη την αλή­θεια για την υπό­θε­ση Παλαιο­κρασ­σά στο προη­γού­με­νο κεί­με­νο.

Θα προ­σθέ­σω μόνο τρία απο­κα­λυ­πτι­κά.

Στη σελί­δα 219 και 305 λέει ότι τραυ­μα­τί­στη­κε από σφαί­ρα σε ενέρ­γεια. Ο ανα­γνώ­στης συμπε­ραί­νει λογι­κά ότι δέχθη­κε σφαί­ρα αντιπάλου.Η αλή­θεια είναι δια­φο­ρε­τι­κή. Αυτο­πυ­ρο­βο­λή­θη­κε κατά λάθος χωρίς να απει­λεί­ται. Κρα­τού­σε ένα πιστό­λι κι απ’ την έντα­ση του ξέφυ­γε μια σφαί­ρα και χτύ­πη­σε το δάκτυ­λό του. Για­τί λέει αυτό το προ­κλη­τι­κό ψέμα; Τη στιγ­μή που σχε­δόν όλοι γνω­ρί­ζουν την αλή­θεια που θα απο­κα­λυ­πτό­ταν και μάλι­στα του είχαν βγά­λει και σχε­τι­κό παρα­τσού­κλι.

Στη σελί­δα 376 διη­γεί­ται πως πήγαν να μετα­κι­νή­σουν ένα απαλ­λο­τριω­μέ­νο αυτο­κί­νη­το κάπου στην Κοκ­κι­νιά και χάρη στη διαί­σθη­σή του απέ­φυ­γαν την παγί­δα. Κι εδώ αντι­στρέ­φει τα γεγο­νό­τα. Επει­δή ο άλλος σύντρο­φος ήμουν εγώ, τα πράγ­μα­τα έγι­ναν ως εξής: Πηγαί­νο­ντας να το πάρου­με, φτά­νο­ντας στα 10 μέτρα περί­που απ’ το αμά­ξι, βλέ­που­με πίσω απ’ το αμά­ξι, σε από­στα­ση περί­που 30 μέτρων, 4 να πλέ­νουν ένα αυτο­κί­νη­το, εκ των οποί­ων μια γυναί­κα, ντυ­μέ­νοι με αθλη­τι­κές φόρ­μες κι έχο­ντας τρα­βή­ξει ένα λάστι­χο από μια μονο­κα­τοι­κία. Με το που μας βλέ­πουν, τους πετά­γο­νται τα μάτια έξω.

Του λέω: «Τους βλέ­πεις αυτούς πώς μας κοι­τά­ζουν, πρέ­πει να είναι μπά­τσοι». Απα­ντά­ει: «Οχι μωρέ, της γει­το­νιάς είναι, πάμε να το πάρου­με» και ήταν έτοι­μος να μπει στο αυτο­κί­νη­το. Του λέω “Εγώ δεν πάω” και, σπρώ­χνο­ντάς τον, στρί­βου­με στη γωνία. Προ­χω­ρά­με λίγο και του λέω: “Ακου­σε, εγώ θα περι­μέ­νω εδώ και εσύ θα κάνεις το τετρά­γω­νο, να ελέγ­ξεις αν υπάρ­χουν κι άλλα ασφα­λί­τι­κα αμά­ξια”.

Ερχε­ται μετά από 10 λεπτά αλα­φια­σμέ­νος και μου λέει: “Πάμε να φύγου­με, είχες δίκιο, μας την έχουν στη­μέ­νη. Είναι άλλα δυο ασφα­λί­τι­κα αμά­ξια σε δυο δρό­μους. Το ένα είναι κρυμ­μέ­νο πίσω από μια ντα­λί­κα. Σε καθέ­να είναι 4 και πίνουν καφέ­δες”. Δηλ. αν το είχα­με πάρει, όπως πρό­τει­νε, θα είχα­με την τύχη του Τσου­τσου­βή, αφού αυτοί ήταν 12 και εμείς 2. Του λέω έξαλ­λος: “Ακου να δεις. Από δω και πέρα θα κάνω έλεγ­χο στα αμά­ξια μόνο εγώ. Δεν πρό­κει­ται να ξανάρ­θεις μαζί μου για έλεγ­χο”. Απα­ντά­ει: “Εντά­ξει, αλλά μην το πεις στους άλλους”.

Στη σελί­δα 249 περι­γρά­φει το επει­σό­διο της μηχα­νής με το περι­πο­λι­κό, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι εσκεμ­μέ­να χτύ­πη­σε το παρ­μπρίζ στη μέση και το φανά­ρι και κατα­σκευά­ζει ολό­κλη­ρο ρομάν­τζο για το τελευ­ταίο. Δεν χρειά­ζε­ται όμως να είσαι ειδι­κός για να κατα­λά­βεις ότι ένας 25άρης πάνω σε μια μηχα­νή, που δεν είναι επαγ­γελ­μα­τί­ας και πυρο­βο­λεί ένα αυτο­κί­νη­το σε κάποια από­στα­ση, χωρίς να σημα­δεύ­ει, ρίχνει στην τύχη, στο γάμο του καρα­γκιό­ζη. Και τυχαία πήγαν οι σφαί­ρες εκεί που πήγαν.

Γι’ αυτό άλλω­στε του έγι­νε και σκλη­ρή κρι­τι­κή. Για­τί θα μπο­ρού­σε να χτυ­πή­σει τους αστυ­νο­μι­κούς, πράγ­μα που ήταν αντί­θε­το με τη γραμ­μή της οργά­νω­σης, να μην τους χτυ­πά­με αν δεν μας απει­λούν. Αυτό που έπρε­πε να κάνουν, είναι να φύγουν αφού είχαν δυνα­τή μηχα­νή, όπως άλλω­στε έκα­ναν στη συνέ­χεια. Για­τί λοι­πόν αυτά τα ψέμα­τα; Οι αντάρ­τες ήταν πάντα σεμνοί και ποτέ και που­θε­νά δεν παρί­στα­ναν τον Τζέιμς Μποντ. Πέρα από έναν αρρω­στη­μέ­νο εγω­ι­σμό, τι εξυ­πη­ρε­τούν; Να τον εξυ­ψώ­σουν; Να προ­βο­κά­ρουν; Να τσε­κά­ρουν τι είναι αλή­θεια; Να δημιουρ­γή­σουν σύγ­χυ­ση; Να καλύ­ψουν άλλα ψέμα­τα; Να καλύ­ψουν άλλους;

Και όταν σε τέτοια ασή­μα­ντα γεγο­νό­τα, λέγο­νται τέτοια ψέμα­τα άνευ λόγου, ο καθέ­νας κατα­λα­βαί­νει τι σχέ­ση με την αλή­θεια έχουν τα γρα­φό­με­να, όταν ανα­φέ­ρο­νται σε ζητή­μα­τα με κάποιο πολι­τι­κό ή άλλο ουσια­στι­κό περιε­χό­με­νο.

Την περί­ο­δο της απερ­γί­ας πεί­νας που έκα­να το 2004, ο ήρω­άς μας έβα­ζε τους γνω­στούς κλα­κα­δό­ρους του «κινή­μα­τος» να γυρί­ζουν από καφε­νείο σε καφε­νείο στα Εξάρ­χεια και να δια­δί­δουν ψευ­δώς ότι έκα­να μού­φα απερ­γία πεί­νας και ότι έτρω­γα. Λίγες μέρες πριν από τη λήξη της απερ­γί­ας, εξα­ντλη­μέ­νος και κατά 21 κιλά ελα­φρό­τε­ρος, ήρθε ο ήρω­ας με τη δικη­γό­ρο του και μου ζήτη­σαν να υπο­γρά­ψω ένα κεί­με­νο, λέγο­ντάς μου όταν αρνή­θη­κα: «Αν δεν το υπο­γρά­ψεις, θα σε βγά­λου­με χαφιέ».

Οχι “είσαι”. “Θα σε βγά­λου­με”. Το ίδιο κάνουν και σήμε­ρα. Προ­σπα­θούν, ρίχνο­ντας λάσπη, να με φοβί­σουν για να μου κλεί­σουν το στό­μα, για να μην πω την αλή­θεια. Αλλοι με απεί­λη­σαν ακό­μη και με τη ζωή μου. Αλλοι τρα­μπού­κι­σαν επα­νει­λημ­μέ­να ενα­ντί­ον μου μέσα στη φυλα­κή. Ο ήρω­ας με τον κολ­λη­τό του τον Χρι­στό­δου­λο προ­σπά­θη­σαν ανε­πι­τυ­χώς να με βγά­λουν έμπο­ρο ναρ­κω­τι­κών κι ότι προ­μη­θεύω τη φυλα­κή με ναρ­κω­τι­κά.

Ολα αυτά που μου έχουν κάνει όλα αυτά τα χρό­νια ο ήρω­ας και η παρέα του (εντός και εκτός φυλα­κής) είναι τίτλοι τιμής για μένα και μάταια. Δεν με αγγί­ζουν, δεν με πτο­ούν. Είναι ασή­μα­ντες, μικρές ενο­χλή­σεις που δεν συγκρί­νο­νται με το τερά­στιο καθή­κον που έχω απέ­να­ντι στο λαό και στην ιστο­ρία: Να πω την αλή­θεια. Για­τί ολό­κλη­ρη η ιστο­ρία του εικο­στού αιώ­να διδά­σκει ότι καμία χει­ρα­φέ­τη­ση του λαού δεν πρό­κει­ται να πετύ­χει, αν στη­ρί­ζε­ται στο ψέμα.

Βασί­λης Τζωρ­τζά­τος
Φυλα­κές Κορυ­δαλ­λού

*Οι από­ψεις του ιστο­λο­γί­ου δεν συμπί­πτουν απα­ραί­τη­τα με το περιε­χό­με­νο του άρθρου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας